„Wiara jest terminem wieloznacznym. W mowie potocznej oznacza przekonanie o czymś. Stanowisko, pogląd, w danym momencie (przy obecnym stanie wiedzy naukowej) nie znajdujące jednoznacznego potwierdzenia w rzeczywistości. W religioznawstwie polega przede wszystkim na przyjęciu istnienia czegoś bez żadnego dowodu wiarygodnie potwierdzającego ten fakt. Świadoma decyzja przyjęcia takiej wiary nazywa się aktem wiary. W epistemologii wiara to "uznawanie za prawdziwe nieuzasadnionego twierdzenia". Zarówno uzasadnienie jak i jego brak nie implikują prawdziwości lub fałszywości treści wiary (zob. problem uzasadnienia).” Ta wikipediowska definicja słowa „wiara” jak ulał w obecnym sezonie pasowała do zespołu rossonerich.



Wiara, to w pewnym sensie mit, na którym w ostatnim czasie opierało się uwielbienie kibiców do piłkarzy Milanu. Ja od jakiegoś czasu żyję w przeświadczeniu, że kiedy nie oglądam poczynań moich ulubieńców, oni przegrywają. Najmocniej to odczułem w ostatni wtorek. Godz. 20.00. Za 45 minut rozpocznie się spotkanie AC Milan – Real Madryt. Ślęczę w redakcji nad artykułem o jednym ze śląskich szpitali, gdzie lekarze i pielęgniarki rozpoczęli strajk. Dzwoni do mnie jeszcze dziewczyna, rozmawiamy, ja się spieszę. W tle lecą Beatelsi „Hey Jude”. Ale to nie ma tak naprawdę z niczym związku, bo już wiem, że Milan przegrał ten mecz. Żyłem w ostatnim czasie w przeświadczeniu, że co oglądam dane spotkanie, Milan uzyskuje dobre rezultaty. A prawda jest taka, że rzadko to robiłem, ale jak już to: Olimpique Marsylia 1:2, Parma 2:0, Chievo 1:2, Roma 2:1 i wreszcie Real 2:3. Czułem się jak talizman, który trzymany w czyjejś ręce zaczyna działać cuda. Myśl o tym, że rewanżowego spotkania z królewskimi nie zobaczę, łamała mi serce…



Godzina 21.20. Jestem już domu. Włączyłem mecz w momencie, kiedy Pato strzelał bramkę na 2:1. Sędzia dopatrzył się zagrania ręką przez młodego Brazylijczyka. Dopiero wtedy spojrzałem na wynik. 1:1. Ulga wielka, bo nie wszystko jeszcze było stracone. Ja niewiele straciłem poza bramkami. Ale wszystko zreasumowała mi dalsza część spotkania. Oglądałem wspaniałe widowisko z udziałem drużyny, której kibicuję od ponad 15 lat. Tempo, w jakim był on rozgrywany zapierał mi dech w piersiach. Być może jest w tym pewna przesada, ale gwoli prawdy przez ostatnie ponad pół roku Milan grający szybko i dynamicznie był zwyczajnie Milanem abstrakcyjnym. Abstrakcje zawsze były częścią mojego życia co miało odzwierciedlenie w mojej poezji, związkach, nawet na gruncie rodzinnym. Tego dnia abstrakcją wydawało się to, że strajkujący lekarze i pielęgniarki mogą cokolwiek wywalczyć. Nie wywalczyli….



Mimo to ja wierzyłem, bo łatwiej jest wierzyć, gdy ma się przed sobą dowód na to, że coś istnieje. Elementarną podstawą wszelkiej wiary jest przekonanie. Ja nie byłem przekonany. Inną podstawą jest przyjęcie istnienia czegoś(w tym wypadku wielkiego Milanu) bez żadnego dowodu. Ja nie przyjmowałem. Uznawanie za prawdziwe nieuzasadnionego twierdzenia kojarzyło mi się tylko z Gallianim i Berlusconim, którzy z uporem maniaków przekonywali wszystkich, że Milan jest zespołem konkurencyjnym. Słowo konkurencyjność było zbyt abstrakcyjne. Mieli rację.



Milan okazał się właśnie takim zespołem. Nie konkurencyjnym, a bardziej abstrakcyjnym. Mimo porażek, fatalnej gry, starano się wyodrębniać jak najbardziej pozytywne cechy zespołu. Owszem, było to oszukiwanie siebie, ale oszukiwanie z niegasnącą wiarą w to, że te pobożne życzenia zaczną się w końcu realizować choć odrobinę. I znów wracamy do definicji wiary. Tym razem mojej własnej. Wiara to tlący się w sercu ogień, który jest podsycany nierealnymi mrzonkami. Przyjmowany jest jako coś oczywistego w sytuacjach, gdy beznadziejność przeplata się z dramatem, a jego podstawą jest „Bo nic innego mi nie pozostało”. Wierzmy więc z definicji, by z definicji Milan wygrywał. Bo co innego im pozostało.

*Autor tego felietonu gorąco przeprasza za zbyt osobisty wydźwięk tego tekstu sprawiający, że tekst czyta się jak naiwne wyznanie. Autor w momencie pisania tego tekstu był naiwny.