Termin legenda - w literaturze opowieść, posługująca się elementami niezwykłości oraz cudowności, związanej z życiem świętych i męczenników. Informuje o powstaniu jakiegoś miasta lub państwa, zawiera zdarzenia historyczne, najczęściej występuje w niej jakiś bohater lub rycerz. Często osnuta na wątkach ludowych i apokryficznych; rozpowszechniona w średniowieczu. Pierwotnie przekazywana ustnie, następnie zapisywana. Milan w swojej historii posiada dwie legendy - Franco Baresiego i Paolo Maldiniego. I łączy ich nie tylko to, że obydwaj byli kapitanami drużyny lecz to, że grali przez całą swoją karierę w czerwono- czarnych barwach, i byli piłkarzami wybitnymi, chodzi o aspekt sportowy jak i pozasportowy. Legendą klubu nie może zostać van Basten, Kaka czy Shevchenko. Bycie legendarnym to coś więcej niż tylko dobrze grać w piłkę, strzelać ładne bramki, dryblować. Notabene Maldini i Baresi byli obrońcami, także daleko im było do gracza spektakularnego.


Franco Baresi urodził się 8 maja 1960 roku w miasteczku Travagliato, koło Brescii, Lombardia. W wieku 14 lat wstąpił do szkółki Milanu, w drużynie seniorów zadebiutował 4 lata później 23 kwietnia 1978 roku w meczu z Veroną. Nigdy nie był silny fizycznie jak wielu środkowych obrońców, nie imponował szybkością, ale zawsze przez cały mecz zachowywał koncetrację, nie pozwalając by coś go rozproszyło. Miał też zdolność "czytania gry", umiejętność ustawienia się na boisku, dlatego też jego ulubioną pozycją był libero, skąd widział wszystko co działo na polu gry. W sezonie swojego debiutu wywalczył z Milanem scudetto i jak się miało okazać był to na dłuższy czas jedyny sukces Włocha. Przeżył on w Rossonerich dwie dekady: najczarniejszą i najpiękniejszą. Właśnie zaczynała się ta pierwsza.


W roku 1980 wybuchnął skandal z ustawianiem meczów. Zamieszany był w to m.in. prezydent Rossonerich i kilku graczy. Wśród nich nie znalazł się Franco. Milan został karnie zdegradowany do Serie B. Już w następnym sezonie wrócił na najwyższy szczebel, ale ponownie spadł. Mimo to Baresi nie opuścił Mediolanu. Jego dobra gra zaowocowała mianowaniem go na kapitana drużyny, którą pełnił przez następne 14 lat. W Serie B rozegrał 61 spotkań (4 gole).


Rok 1986 był dla Baresiego szczególny. W tym to roku prezydentem Milanu został Silvio Berlusconi, potentat medialny, który zainwestował w klub wielkie pieniądze. I tak dla Rossonerich i Baresiego rozpoczął się najwspanialszy okres w historii klubu. Obrona z Tasottim, Costacurtą, Maldinim i naszym głównym bohaterem stała się jedną z najlepszych, jeżeli nie najlepszą defensywą w dziejach piłki nożnej. W czasie tej dekady Milan zdobył wszystko co było do zdobycia. Franco, jako obrońca, nie strzelał zbyt wielu goli, ale może pochwalić się niezwykłym wyczynem. W sezonie 1989/90 podczas meczu z Messiną w rozgrywkach o Coppa Italia Baresi zanotował hat-trick! Wprawdzie wszystkie trzy gole strzelił z rzutów karnych, ale to rzadki wyczyn - zwłaszcza dla defensora. W swej karierze rozegrał 470 spotkań w Serie A i zdobył 12 goli. Poza tym zanotował 61 spotkań w Serie B (4 gole), 97 w Pucharze Włoch, 69 w rozgrywkach o Europejskie Puchary, 5 w SuperPucharze Włoch, 6 w SuperPucharze Europy, 4 w Pucharze Interkontynentalnym, 1 baraż o miejsce w Pucharze UEFA i 3 spotkania w Mitropa Cup. Łącznie rozegrał 719 oficjalnych spotkań w barwach Milanu.

Baresi zakończył karierę w 1997 roku. Na jego pożegnalny mecz przyszło ponad 50.000 tys. widzów, a transmisje przeprowadził między innymi Eurosport. W uznaniu zasług Silvio Berlusconi wręczył Baresiemu złotą piłkę oraz ogłosił, iż nikt więcej w Milanie nie założy koszulki z numerem 6. Przy okazji obchodów stulecia Milanu został wybrany najlepszych zawodnikiem w historii klubu. Jak się okazało do czasu...


Wtedy pałęczkę przejął dojrzewający przy Baresim - Paolo Maldini. Urodzony 26 czerwca 1968 roku w Mediolanie. Maldini debiut w klubie zaliczył w wieku 17 lat, 20 stycznia 1985 roku w zremisowanym 1:1 meczu z Udinese Calcio. Już od następnego sezonu, Paolo (słynna trójka na koszulce) stale grał w jedenastce zespołu. W sezonie 1987/88, razem z Milanem zdobył mistrzostwo Włoch. W latach 1988/89 i 1989/90 zdobył Puchar Europy. Od sezonu 1991/92, trzy razy pod rząd sięgał po mistrzostwo Włoch, a dodatkowo w sezonie 93/94 wygrał trzeci już Puchar Europy.

Następnie na rok "przerwał" zdobywanie kolejnych tytułów, aby w sezonie 95/96 znowu zdobyć mistrzostwo. W kolejnych dziewięciu sezonach, zdobył dwa tytuły (1998/99 i 2003/04). Natomiast po kolejne zwycięstwo w Lidze Mistrzów, sięgnął w sezonie 2002/03. W roku 2005 Maldini mógł po raz piąty cieszyć się Pucharem, po pierwszej połowie finału z Liverpool F.C. (w której Paolo strzelił bramkę) i wyniku 3:0, ale Milan ostatecznie przegrał po dogrywce i rzutach karnych. W 2007 Milan znowu spotkał się z Liverpoolem, lecz tym razem górą byli Włosi. Maldini po raz piąty wygrał Puchar Mistrzów i po raz ósmy wystąpił w finale, wyrównując rekordy odpowiednio Alfredo Di Stéfano i Francisco Gento.16 lutego 2008 roku w meczu 23 kolejki włoskiej Serie A pomiędzy A.C. Milan, a Parma F.C. Paolo rozegrał swój 1000 mecz w profesjonalnej karierze.


31 maja 2009 Maldini zakończył 25-letnią karierę piłkarską w wygranym meczu z Fiorentiną 2:0. Pod koniec czerwca Włoska Federacja Piłkarska na łamach jednego z dzienników podziękowała piłkarzowi za jego karierę i 126 spotkań we włoskiej drużynie narodowej. Po zakończeniu kariery przez Maldiniego koszulka z numerem 3, w której grał piłkarz, została zastrzeżona. Koszulkę z tym numerem może otrzymać tylko jego syn, o ile w przyszłości będzie grał w Milanie.

Ciężko będzie znaleść następców, przynajmniej piłkarzy, którzy zbliżą się do poziomu jaki prezentowali Baresi i Maldini. Wydaję mi się bezsensownym porównywanie tych dwóch mistrzów. Dlatego serce mi się kroiło, kiedy podczas pożegnalnej rundy na San Siro, grupa (nie wiem czy można ich nazwać kibicami) kibiców, skandowała, że kapitan jest tylko jeden i jest nim Franco Baresi. Wyobrażam sobie co czuł wtedy Paolo, człowiek, który oddał dla Milanu całe swoje piłkarskie życie, kiedy usłyszał te wszystkie śpiewy, które miały na celu Go upokorzyć. Śledzę obecną kadrę Rossonerich i nie widzę następcy, nie widzę piłkarza, który zostanie legendą Milanu...

* Pracowałem nad tym felietonem przez tydzień. Przepraszam za dużą ilość liczb i dat, ale tylko w ten sposób można przedstawić ich wielkość.