I na San Siro i w kinie można obejrzeć trzymający w napięciu thriller! Trzeba przyznać, że Milan ostatnio nie zanudza. O, co to, to nie! Wręcz przeciwnie, mecze są coraz bardziej emocjonujące i trzymające w napięciu, ale jednocześnie zagrania milanistów nieobliczalne i niejednokrotnie powodujące palpitacje serca! Muszę się do czegoś przyznać Drodzy Kibice z Czerwono-Czarną Duszą. Otóż, w trakcie meczu takiego jak z Cagliari wyklinam na swój klub niesamowicie – na to, że głupie błędy, że niepotrzebne nerwy, że dramatyczna końcówka, że nieodpowiedzialne zagrania...



A po meczu, cóż...wstyd się przyznać, ale „Mój Milanik” jest kochany, najlepszy, agresywny, fantazyjny, dominujący – słowem same „ochy!” i „achy!”. No i jeszcze jedno - w rozmowach puszę się przed znajomymi, że „ich” idole wymęczyli 1:0, że grają archaiczny futbol, a „moi” to polot, finezja i nowoczesna myśl szkoleniowa nastawiona na ofensywę i strzelająca jedną bramkę więcej!

Należę do tego szczęśliwego grona kibiców, którzy oglądali w akcji Baresiego, Gullita, „Il Genio” Savićevića , Bobana i wielu, wielu innych, którzy tworzyli historię Milanu. Pamiętam kryzys, jaki przyszedł w drugiej połowie lat 90-tych, po paśmie wielkich sukcesów, pamiętam jak cieszyłem się, kiedy Milan przyjeżdżał do Lubina z wielkim wtedy Weahem, choć drużyny spotkały się tylko w ramach pucharu UEFA, podczas gdy serce podpowiadało, że LM to jedyna właściwa arena dla Wielkiego AC. Ta wiedza i pamięć daje mi możliwość porównania tego, co obecne, z tym co stworzyli poprzednicy Leo na ławce trenerskiej. Z tej komparacji wychodzi mi, że dawno nasz klub nie grał tak efektownie, dawno nie było tyle emocji. Dużo czasu minęło, od kiedy każdy mecz Milanu można był nazwać „widowiskiem”. Wiem, że trochę mnie ponosi, ale przyznajcie, że w erze Carlo nieczęsto zdarzały się widowiskowe mecze ze średniakami czy też słabeuszami Serie A. Pod koniec tejże ery zwyczajnie byliśmy przez nich czasami ogrywani, albo liczyliśmy na błysk Kaki by wygrać 1:0.

Jednocześnie przyznać trzeba, że poprzednicy Brazylijczyka na ławce trenerskiej poprzeczkę zawiesili bardzo wysoko, sięgając po najwyższe trofea, zarówno na krajowym podwórku, jak i na arenie międzynarodowej. Patrząc na Milan Leo wiemy, że jeszcze trochę wody w Padzie upłynie nim na wielkie sukcesy będzie on gotowy. Na marginesie – kiedy Mediolanem rządziła rodzina Viscontich wydawało się, że era największego rozkwitu miasta przypadnie właśnie na te lata, ale 100 lat później władzę przejął ród Sforzów i co? I rozkwit wybuchł ze zdwojoną siłą. Trzeba wierzyć w zwycięstwa i dążyć do doskonałości! Dla mnie teraz czerwono-czarni są młodzieńcem kierującym się fantazją i błyskiem chwili, który jednak często zapomina obejrzeć się za siebie. Na szczęście młodzieniec ten ma oblicze Pato, co gwarantuje stały postęp, wraz z nabywanym doświadczeniem i piłkarską mądrością.

Sam sobie jednak pytanie stawiam: czy lepiej oglądać Milan grający jak teraz – ciekawie i w sposób niedający się przewidzieć od samego początku do końca, czy może ten starszy, ten Ancelottiego – maszynę do wygrywania, zamęczania przeciwnika, zabójczo skuteczną, ale też zwłaszcza później, nudną i mało efektowną? Na to pytanie odpowiadam przewrotnie – uwielbiam oglądać dzisiejszy Milan, ale tęsknie za sukcesami tego poprzedniego! Wiem, że Szanowne Panie i Zacni Panowie Kibice dopowiedzą zaraz, że nowe idzie od niedawna i za poprawą jakości ofensywy, przyjdzie jeszcze z czasem poprawa w grze obronnej, że jak tylko pozbędziemy się Kaładze, jak tylko przyjdą klasowi boczni itd., itd...

Czekam na to z niecierpliwością i rosnącą ekscytacją, bo wierzę, tfu! wiem, że wielkie sukcesy są tuż, tuż!