2009 rok dla Milanu był dosyć udany. 3 miejsce w Serie A z taką samą ilością punktów co drugi Juventus, awans do Ligi Mistrzów, a obecnie pozycja vice-lidera i gra w 1/8 Champions League.

        Również kończący się rok był przełomowy dla Rossonerich. Głównie ze względu na odejście z drużyny trzech twarzy ściśle się kojarzących z naszą drużyną i ściśle z nią związanych. Oczywiście mowa tu o:

-Ricardo Kace: niewątpliwie najlepszy piłkarz Milanu ostatnich lat. Brazylijczyk był bliski odejścia od Nas już w styczniowym okienku transferowym do Manchesteru City, jednak środowisko Milanu: działacze i kibice stawali na głowach, aby go zatrzymać. I jakby się nie patrzeć, udało im się to - Kaka został. Jednak tylko na pół roku, ponieważ latem odszedł do Realu Madryt, więc cała ta szopka w ostatecznym rozrachunku na nic się nie zdała. Jak było - czy Kakę sprzedano ze względu na problemy finansowe (o nich trochę później), czy odszedł z własnej woli nie wiadomo. Różni ludzie wypowiadali się na ten temat i różne wersje się pojawiały, jednak każdą z nich należy podzielić przez dwa.

-Paolo Maldinim: tu sprawa wygląda dużo prościej. Żywa legenda, ostoja defensywy Milanu przez wiele, wiele lat zakończyła karierę. Il Capitano zakończył swoją karierę w wieku 41 lat, myślę, że nikomu z nie tylko kibiców Il Diavolo, ale także fanów piłki nożnej nie trzeba przypominać przebiegu jego kariery. Jego odejście było okupione małym skandalem. Po ostatnim gwizdku ostatniego meczu na San Siro Paolo zrobił rundę w koło murawy. Grupa kibiców przygotowała transparent: "Il Capitano był tylko jeden. 6 Baresi". Wywołało to burzę mediów, wśród kibiców opinia była podzielona. Opaskę kapitana przejął Massimo Ambrosini.

-Carlo Ancelottim: popularny Carletto po dziewięciu latach piastowania stanowiska pierwszego trenera zakończył swoją przygodę z Milanem i przejął drużynę Chelsea Londyn.

Schedę po Włochu przejął Brazylijczyk Leonardo, dawniej gracz Rossonerich, a do niedawna jeden ze skautów Milanu odpowiedzialny za transfery ze swojej ojczyzny. Mianowanie jego trenerem pierwszego zespołu było o tyle ciekawe, że nie miał On jeszcze żadnego doświadczenia w byciu trenerem. Jednak dzięki odpowiednim paragrafom mógł nim zostać w niedługim czasie - jako piłkarz, który wziął udział w Mistrzostwach Świata wystarczył mu kurs na trenera drugiego stopnia. Objął nasz team w nadziei, że będzie dla Nas odpowiednikiem Guardioli, a Galliani porównywał Go do Cappelo i wróżył mu taką samą karierę. Początek swej pracy nie może jednak uznać za udany, na początku pasmo fatalnych wyników, a kwintesencją nich była porażka z Interem 0:4. Obecnie udało mu się odbić od dna, które przynajmniej "musnął" i idzie Mu coraz lepiej.

Podczas mijającego roku dużo mówiono o kryzysie ekonomicznym, który również dotknął i nas. Przez niego (podobno) musieliśmy oddać Hiszpanom naszego ulubieńca - Kakę. Tak usprawiedliwiał ten transfer Galliani, mówiąc, że musimy podreperować budżet, który pożądnie ucierpiał na braku gry w Lidze Mistrzów w ostatnim sezonie. Jednak "Jego Łysość" zapomniał o jednym - nie dostaliśmy się tylko i wyłącznie przez słabą postawę drużyny, którą należało solidnie wzmocnić wydając "parę groszy" na piłkarzy na miarę Milanu, by potem zwróciło się w postaci gry w Champions League (inwestycja drogi p. Adriano).

    Podsumowując, rok dla Milanu był na pewno bardzo ciekawy, czy korzystny - myślę, że wszyscy przekonamy się po zakończeniu obecnego sezonu. Miejmy nadzieje, że każdy przyszły będzie lepszy od poprzedniego.
      Forza Grande Milan!


Oto garść statystyk z oficjalnej strony ACM:

76 strzelonych goli w 44 meczach;

najlepsi strzelcy: Pato - 19, Inzaghi - 15, Seedorf - 7, Ronaldinho - 6;

mecze w Serie A: 36 rozegranych, wygranych 21, zremisowanych 8, przegranych 7;

mecze w Europejskich Pucharach: 8 rozegranych, wygranych 2, zremisowanych 5, przegranych 1.

W sumie oficjalnych spotkań 44, w tym 23 zwycięstwa, 13 remisów i 8 porażek.