Obwieścić należy wszem i wobec i każdemu z osobna: ten sezon dla Milanu nie będzie stracony! Milan po początkowej fazie „łapania stylu”, kiedy – mam wrażenie – Leo szukał optymalnego zestawienia, sposobu motywowania i komunikacji z zawodnikami, teraz gra najpiękniej w Serie A! Znowu !!! Ależ przyjemnie patrzy się na szarżującego Ronaldinho, jaką radość w czarno-czerwonym sercu budzą rajdy Pato i świetne podania Seedorfa czy Andrei Pirlo, a wszystko to, od niedawna, okraszone świetnymi crossami i dośrodkowaniami Beckhama!


Doszła jeszcze konsekwencja i pewność w obronie, gdzie zaskakująco dobrze (jak dla mnie, oczywiście) prezentują się Abate (któremu chyba pomogło przyjście Becksa) i Antonini. Jeśli chodzi o Nestę i Silvę to bez zbędnej skromności możemy powiedzieć, że mamy najlepszą parę środkowych obrońców w lidze! A tak na marginesie, który to już raz Milan w swej historii dysponuje parą stoperów wybitnych, wielkich? Przeczytałem w którymś z artykułów o Calcio, że obecna gra Milanu przypomina tę z Playstation. Że futbol to aksamitny, metafizyczny i wirtualny, a do tego taki „niewłoski” – pozbawiony schematyzmu, catenaccio i taktycznych fauli..Z tą tezą do końca zgodzić się nie mogę, bo po pierwsze; catenaccio z Milanem mi się nigdy nie kojarzyło – system został przecież rozpropagowany przez argentyńskiego trenera Helenio Herrerę, który w latach sześćdziesiątych wdrożył go w Interze Mediolan (dzięki niemu Inter w Serie A wygrywał większość swych meczów wynikiem 1:0), a po drugie; myślę, że Milan po prostu wraca w wielkim stylu, nawiązując coraz dłuższymi okresami w swej grze do tego, z czego był znany całymi latami – gry pięknej, finezyjnej i jednocześnie wyrachowanej, perfekcyjnej w obronie.


Moim zdaniem Milan zawsze był trochę „niewłoski”, czy to dzięki holenderskiemu, ukraińskiemu czy brazylijskiemu pierwiastkowi i to sprawia, że tak łatwo go pokochać i wiernie trwać w zachwycie. Ileż to razy toczyłem zażarte dysputy z przeciwnikami włoskiego futbolu udowadniając, na przykładzie Naszego klubu, że włoski nie oznacza nudny! Milan kojarzył mi się zawsze z najlepszymi cechami calcio, doprawionymi szczyptą egzotycznego pieprzu, szafranu i goździków. W grze czarno – czerwonych, jak w dobrej potrawie, nie może zabraknąć ni jednego, ni drugiego, bo styl włoski to danie właściwe, zaś obecna " brazyliana "to wspaniały sos nadający mu niepowtarzalny smak i aromat. Te moje kuchenne skojarzenia mają jeden mianownik – uczta. Takim właśnie świętem i rozkoszą dla duszy był ostatni mecz z Juve i taką był też (w przeważającej części) wcześniejszy pojedynek z Genoa. Ale, ale! Mam wiarę, że właściwa uczta nadal jest przez Leo i jego chłopaków przygotowywana w piekielnej kuchni Milanello! W Naszej grze można jeszcze wiele poprawić – brakuje troszkę strzałów z daleka, czasami szybkości w rozgrywanych akcjach i ulubionych przez Strejlaua „diagonalnych” podań..Nie ma co jednak narzekać, gramy ładnie z przodu i pewnie na tyłach! Oby tak dalej! Stale robimy postępy i to jest najważniejsze.. Z plejady gwiazdorów Leonardo szybko stworzył drużynę. Ronaldinho w meczu z Genuą zrezygnował ze strzelania karnego na rzecz rzadko wpuszczanego na boisko Klaasa-Jana Huntelaara, żeby wzmocnić kolegę psychicznie! „Rodzinny„ charakter i serce Milanu ta scena obrazowała nader klarownie. Dobrze byłoby teraz zmierzyć się z Naszym rywalem zza miedzy, któremu co prawda, zabójczo skuteczna gra daje wciąż fotel lidera, ale wydaje się, że lider łapie zadyszkę i można go właśnie teraz dotkliwie ukąsić. Sobie i Wam tego życzy wyżej podpisany autor.