Od złości przez rozgoryczenie po żal niewykorzystanej szansy. Tak zmieniały się moje uczucia po 273. Derbach Mediolanu. Meczu, na który tyle czekałem i z którym wiązałem duże nadzieje, po cichu nawet na zemstę za poprzednią, wysoką porażkę. Niestety, gdy odliczanie się skończyło i Rossoneri wyszli na murawę zobaczyłem drużynę bez jakiegokolwiek pomysłu, czekającą chyba na to, aż któryś z zawodników Interu sam sobie wbije piłkę do siatki. Nam nie udało się nawet z karnego, grając przez pół meczu przeciwko dziesiątce przeciwników.


Nieporadność Leo najwyraźniej udzielała się piłkarzom, choć zastanawiam się czy nie było na odwrót i czy to czasem nieporadność piłkarzy nie udzielała się Leo. Skąd takie przypuszczenie? Wynika ono z obserwacji relacji między piłkarzami a trenerem. Odnoszę wrażenie, że dla drużyny (szczególnie jej brazylijskiej części), Leonardo to przede wszystkim... dobry kolega, co mnie osobiście przeraża, gdyż nie widzę szansy na pogodzenie dobrego kumpla z dobrym trenerem. Niestety nie dostrzegam również w osobie Leonardo specjalnego geniuszu taktycznego. W starciu z Mourinho nasz trener wypadł blado. Portugalczyk rozpracował słabe punkty Milanu i jego drużyna najpierw długimi podaniami, a później szczelną defensywą odskoczyła nam na kolejne 3 punkty.


Oczywiście te 9 punktów, przy jednym zaległym meczu jest do odrobienia, ale żeby to się udało Milan nie może grać ciągle jednym składem. Tu Leo ma usprawiedliwienie, bo po prawdzie nie ma za bardzo kogo innego wystawić. Potrzeba nam klasowych piłkarzy, ale kasa klubu świeci pustkami. Galliani stara się jakoś załatać drużynę, ale sporo jego 'transferowych hitów' nie spełniło pokładanych w nich nadziei, co widać po naszych ostatnich zakupach na pozycję napastnika. Ani Gilardino, ani Oliveira (grający na dzień dzisiejszy w ZEA), ani jak na razie Huntelaar nie grali na miarę oczekiwań. Taktyka wydawania po kilkunastu milionów na tą pozycję się nie sprawdza, potrzeba większej inwestycji. Tylko pytanie: za co? Przykra sprawa, ale właściciel Milanu swoim klubem się zupełnie nie interesuje.


Szkoda mi Leonardo, że dał się wrobić w trenerkę. Zaczęło się na szumnych zapowiedziach przebudowy składu, w które sam uwierzyłem, a tymczasem przebudowany został jedynie sektor młodzieżowy (swoją drogą skutecznie, za co dla zarządu należą się wielkie brawa). Mam wrażenie, że Leo został trochę oszukany, bo dysponuje starzejącym się spadkiem po Ancelottim. Trzeba przyznać, że potrafi świetnie zmotywować graczy i powracający do formy Ronaldinho to głównie jego zasługa. Brazylijczyk poczuł, że się w niego wierzy i najwyraźniej właśnie tego poczucia własnej wartości mu brakowało. Pewnie, gdyby grał z Udinese, to mecz potoczyłby się inaczej. Przy świecących pustkami trybunach (obrazujących jak bardzo zawiedli się na Milanie kibice podczas meczu derbowego), Rossoneri zaliczyli kolejną porażkę i pożegnali się z Coppa Italia. Puchar Włoch pokazał też, jak ważnym piłkarzem jest dla nas Nesta. Di Natale i spółka wyrabiali z Bonerą i Kaładze co chcieli.


Na dzień dzisiejszy nie jest zbyt kolorowo, a jeszcze tydzień temu było. Rossoneri na pewno są w psychicznym dołku i cała nadzieja, że nasz brazylijski mistrz motywacji podniesie swój zespół na duchu. Pytanie tylko: na jak długo będzie to starczyć? Nie oszukujmy się, trzeba coś zrobić z upadającym Milanem. Taktyka oszczędzania i kupowania po promocji upadłych gwiazd nie jest taktyką dla drużyny takiego formatu jak Milan. Potrzebna jest szybka reakcja, bo z roku na rok będzie coraz gorzej. W tym roku zastrzyk świeżości dał Leo, ale nie sądzę aby się sprawdził na dłuższą metę. Jest jednym z najlepszych skautów na świecie i uważam, że powinien do tej funkcji powrócić. Milanowi potrzeba trenera doświadczonego i co tu się oszukiwać... z nazwiskiem wzbudzającym szacunek.


Sama zmiana trenera po sezonie niewiele by jednak dała. Potrzebny jest konkretny plan: co dalej? Przyznam się, że ja nie mam pojęcia co dalej. Na efekty planu Gallianiego (czytaj: sektor młodzieżowy), trzeba będzie poczekać i to znacznie dłużej, niż przewidywaliśmy przed sezonem. Tymczasowo nasz dyrektor generalny łata tylko drużynę i najwyraźniej liczy, że „jakoś to będzie” (brzmi znajomo, może Wujek Fester ma jakieś polskie korzenie? :). Ja nie wyobrażam sobie, żeby tak wielki klub jak Milan przez kilkanaście lat - bo nawet tyle możemy czekać na efekty takiej polityki, biegł za europejską czołówką.


Widzę tylko jedną drogę na szybkie rozwiązanie problemu – Silvio Berlusconi. Albo premier Włoch zainteresuje się swoim klubem albo go sprzeda. W przeciwnym razie będę chyba musiał sobie ten bieg Milanu za czołówką wyobrazić... Nie pozostaje nic innego, jak tylko wierzyć, że po upojeniu sukcesami 05’ i 07’ przyjdzie wreszcie kac i opamiętanie, że podczas gdy my w radosnej atmosferze drzemaliśmy, czołówka powoli uciekała. Póki co, niestety Berlusconi liczy chyba na to, że im dłużej będzie spał, tym po przebudzeniu kac będzie mniejszy.