Pierwszy swój felieton pisałem po derbach ok. 4 miesięce temu. Wtedy usiadłem do tamtego meczu pełen nadziei, optymizmu oraz chęci pokazania światu, iż Milan nadal jest „Wielki”. Zawiodłem się, jak każdy sympatyk Milanu. Historia lubi się powtarzać i w rewanżowym spotkaniu nastąpiła kolejna porażka, chociaż o mniejszym rozmiarze, ale równie bolesna. Przez pełne 90 min dominował Inter, można mówić o chwilach natarcia Rossonerich, które były skutecznie odpierane. To, jak doskonale taktyka Leonardo została rozpracowana, świadczy o wysokich umiejętnościach Jose Mourinho. Na pewno nie mówi to o braku umiejętności naszego trenera, lecz po prostu o braku doświadczenia w prowadzeniu tak popularnej drużyny. Potwierdza to przykład meczów w obecnym sezonie. Pokonując wielkie marki: Real, Rome, Juventus czy też Marseille, a nie potrafiąc zdobyć kompletu punktów w meczach np. z Zurichem, Livorno.

          
          Wtedy, gdy nie ma presji, Milan jest w cieniu innych, nie zwraca na siebie wielkiej uwagi i gra porywająco, pięknie, tak, aż ręce składają się same do oklasków. Natomiast, gdy już przychodzi ważniejsze starcie, którym stawką jest nie tylko prestiż, ale również potrzeba zwycięstwa, odbijająca się na dalszym sukcesie, to Rossoneri zawodzą, nagle cała machina staje w bezruchu, tak jakby skończyło się paliwo. Obecny rok był zaczęty pięknie, 5-2 z Genoą, 3-0 z Juventusem i 4-0 ze Sieną. Wyniki podobnego typu co Barcelony w La Liga oraz nie gorszego stylu prezentowanego od drużyny hiszpańskiej. Przychodzi ważne starcie, z którym wiązane są wielkie nadzieje i Milan zawodzi. Mowa oczywiście o wspomnianym meczu z Interem. Następnie mecz pucharowy, gdzie można powiedzieć, że porażka nie była wielkim dramatem, gdyż do tych rozgrywek nie przywiązuje się większej uwagi, ale drużyna tej marki powinna walczyć w każdym pucharze, czy to rezerwami , czy też pierwszym składem o zwycięstwo. Kolejne spotkanie i mecz u siebie z Livorno. Presja duża, gdyż ma to być mecz na odblokowanie po złej pasji. Wraz z presją przychodzi słaby wynik i remis.

           Nie zrzucałbym też całej winy na Leonardo i jego doświadczenie, ale przede wszystkim na brak ławki, albo może inaczej, na brak wykorzystania ławki. Określenie o braku alternatyw dla niektórych kluczowych zawodników nie są do końca potwierdzone. Chcielibyśmy widzieć 22 zawodników na światowym poziomie, których sama wypowiedź nazwisk budzi respekt, ale nie lepiej wpuścić młodszych zawodników? Nikt ich za bardzo nie zna, więc presja nie jest tak duża. Widać spory postęp sektorów młodzieżowych, tylko po co one są budowane? Chyba nie po to, żeby Milan teraz gromadził trofea turniejów młodzieżowych zamiast Pucharu Mistrzów bądź Scudetto.

          Od czasu do czasu widzę występ młodego zawodnika np. Zigoni, Strasser. Tylko dlaczego pod nieobecność jednego z zawodników pierwszego składu trenerzy wolą wprowadzić starszego wypalonego, bez formy  niż młodego, rozwijającego się, aby nabywał doświadczenia  a może, kto wie stałby się raptem gwiazdą po jednym magicznym zagraniu. Chociaż ta wersja też jest mało prawdopodobna. Przypomnijmy sobie Paloschiego i jego cudowne wejście ze Sieną. Każdy cieszył się jego zagraniem, był na ustach kibiców, ale brak dania mu kolejnych szans spowodował odejście na współwłasność i możliwe, że już nie przyodzieje czerwono- czarnej koszulki. Logiczne jest, że młody zawodnik nie będzie grać wielkich zawodów co tydzień, bo musi nabrać ogrania i przede wszystkim doświadczenia. Umieć radzić sobie z wielkimi nadziejami w każdym meczu.

 
          W Milanie zazwyczaj jest tak, że zawodnik młody wchodzi, gra w miarę dobre zawody, w następnych wchodzi i już nie gra na tym samym poziomie. Trzeciej szansy już nie ma, więc po roku odchodzi do innego klubu i za parę lat możliwe, że będzie katem byłego zespołu w jednym z przyszłych blamanżów. Wczorajszy mecz z Livorno był dla mnie dobrym przykładem tego wątku. Wygrywamy, jest dobrze, spokój, tylko pytanie czy będą kolejne bramki. Nagle jedna przypadkowa akcja i remis, a do końca meczu tłuczenie głową w mur. Ale czy bramka była, aż tak przypadkowa? Czytam oceny pomeczowe i się dziwię. Favalli 7 ?! Czy nikt nie zauważył winowajcy gola? Krótkie dośrodkowanie pod nogi wspomnianego piłkarza, wybicie na 5 metrów! Pod nogi przeciwnika, nie czysty strzał w następnego rywala i gol… Zawodnik 38 letni a błąd na miarę trampkarza. Obrońca powinien wybijać jak najdalej od własnej bramki a nie tak, aby piłka opuściła tylko pole karne. Na jego miejsce równie dobrze mógł zostać wprowadzony Albertazzi. Chłopak mógłby się ogrywać, a tak tylko po raz kolejny słysząc nazwisko Favalli w wyjściowej jedenastce, martwię się o grę defensywną.

 
          Przed meczem derbowym, gdy dowiedziałem się o braku Nesty, od razu przejąłem się wynikiem. Od meczu z Juventusem byłem niemal pewny wygranej z Interem. Chodziło o obecną dyspozycję danych drużyn. Znakomitą serię Milanu i przypadek rywali w zdobywaniu punktów. Moje przejęcie wyszło z czasem, po braku dyscypliny w obronie, czy też w ustawieniu całej tej linii. Świadczy to o braku zmienników dla najważniejszej formacji. W meczach o mniejszą stawkę, np. tego z Udinese w pucharze Włoch zobaczyłem Bonerę i Kaladze, których będąc trenerem  pozbyłbym się od razu. Zamiast dać pograć młodym tak jak to częściowo miało miejsce z Novarą to zobaczyliśmy ośmieszenie starych wyjadaczy.

 
          Takich przykładów mógłbym wymieniać wiele. Dzisiaj usłyszałem o przyjściu Manciniego, mam nadzieję, że będzie to dobra alternatywa dla ofensywnych graczy, ale także znak przyszłych dalszych wzmocnień, które są niezbędne, ale potrzeba także dać szansę wychowankom. Niech młodzież pokaże, że potrafią grać  także na poziomie pierwszoligowym, ponieważ nie widziałem za dużo ich gry, przynajmniej od czasu kiedy jestem kibicem Rossonerich. Może każdy pomyśli, że chciałbym odmłodzić cały zespół. Popatrzmy jednak na inne kluby, np. włoskie, hiszpańskie. Wielkie ekipy nie posiadają tylko 22 zawodników na wysokim poziomie, ale również dziesiątki w młodszych sektorach, którzy po czasie ukazują się światu. Przykład: Barcelona i jej wychowankowie: Fabregaas, Iniesta, czy też obecnie ukazujący się Pedro. Milan w tym wypadku może pochwalić się: Abate, Borriello, Paloschim. Któryś z nich akurat dorównuje umiejętnościami wcześniej wymienionych? Chyba nie, a raczej na pewno. Świadczy to właśnie o braku pojęcia o wprowadzeniu wychowanków na poziom światowej piłki.

 
          Na temat Milanu i problemów mógłbym rozpisywać się godzinami. Oczywiście każdy zespół ma problemy, ale powinno się je dusić w zarodku, a nie pozwalać się im rozmnażać.