Już niedługo rozpocznie się długo oczekiwany przez kibiców piłki nożnej okres letniego okienka transferowego – czas w którym każdy fan futbolu żyje nadzieją, iż to jego drużyna będzie pierwszoplanową postacią przy transakcjach i uda się doścignąć czołówkę, bądź powiększyć przewagę nad rywalami. Każdy z nas ma swoich faworytów, których chcemy zobaczyć na boisku w trykotach naszej ulubionej drużyny, jak i piłkarzy, których w czerwono-czarnych barwach nie mamy ochoty nigdy więcej oglądać. Media już spekulują na temat potencjalnych zawodników mogących cieszyć się z gry, dla mediolańskiej ekipy, jednak wiadomo, że bardzo trudno znaleźć jakiekolwiek konkretne informacji wśród wielu plotek.



Włodarze Milanu, a w szczególności główny sponsor Silvio Berlusconi powinni odpowiedzieć sobie na pytanie, jakie realne cele chcą postawić w następnym sezonie przed naszym ulubionym klubem. Nie od dziś wiadomo, że ostatnie lata pod względem zakupów nowych zawodników nie były udane i powoli, z roku na rok, nasza drużyna traci na jakości gdyż trzon kadry starzeje się, brakuje godnych następców przez co stajemy się mniej konkurencyjni. Jeśli chcemy powrócić na szczyt, do wygrywania z innymi klasowymi ekipami, niezbędne są wzmocnienia, a przede wszystkim odmłodzenie składu poprzez zakup klasowych, młodych graczy będących w stanie od razu stać się filarami Rossonerich. Moim zdaniem, możemy liczyć na pewne zakupy, gdyż sytuacja finansowa w tym roku jest dość korzystna, nie zmusza nas do wyprzedawania składu, a pieniądze uzyskane z gry w Lidze Mistrzów oraz nowego kontraktu sponsorskiego wraz z funduszami zgromadzonymi z wyprzedaży części zawodników pozwolą na stopniową ewolucję naszej kadry.



Głównym pytaniem, jakie powinniśmy sobie postawić, jest nie to, kto może wzmocnić nasz zespół, ale jak potoczą się losy obecnego trenera Leonardo i czy zostanie on na swoim stanowisku. Wydaje się, że mimo całkiem obiecujących wyników, istnieje prawdopodobieństwo, że opuści on szeregi Milanu, zwłaszcza w obliczu pojawiających się coraz częściej doniesień, że reprezentacja Brazylii jest gotowa zatrudnić go na stanowisku selekcjonera po zbliżającym się Mundialu, gdyż jak wiadomo obecny selekcjoner Canarinhos, Carlos Dunga zdecydował już, że niezależnie od wyniku rozstanie się z trenowaniem kadry Kanarków. Biorąc pod uwagę, że na chwilę obecną najpopularniejsza jest taktyka w systemie z czterema obrońcami, czterema pomocnika i dwójką napastników oraz liczne jej modyfikacje, można spekulować, że wraz ze zmianą trenera, wrócimy do tradycyjnego systemu 4-4-2. Chciałbym zaprezentować, dwie potencjalne koncepcje letniego mercato, w zależności czy władze Rossonerich zgodzą się na pozostanie Leonardo na stanowisku lub zaczną szukać nowego szkoleniowca.



Scenariusz I: Leonardo zostaje na swoim stanowisku:



Moim zdaniem jest to najprawdopodobniejsze rozwiązanie i oznaczałoby, że nasza kadra nie zmieni się znacząco, a jedynie dokona się kilku transferów, mających na celu uzupełnienie drużyny. Zaczynając od pozycji bramkarza, wydaje mi się, że Abbiati pozostanie numerem jeden, a jego zastępcą będzie Dida – o ile zgodzi się na obniżenie kontraktu, w przeciwnym wypadku poszukamy alternatywy za pieniądze uzyskane ze sprzedaży Storariego. Sytuacja bramkarza numer trzy jest trudna do przewidzenia. Roma jest bramkarzem, który raczej nie ma szans na grę i osobiście uważam, że lepiej rozwiązać z nim kontrakt i przesunąć naszego bramkarza Donnarummę do kadry seniorskiej. Jest to golkiper, zbierający bardzo dobre recenzje za swoją grę w młodzieżowej drużynie, dlatego nie sądzę, żeby miał problemy z zastąpieniem Flavio. Linia obrony Milanu wydaje mi się tą, która najbardziej potrzebuje „skoku jakościowego”, a w szczególności jej skrzydła. O ile w kontekście środka obrony spodziewałbym się raczej darmowych wzmocnień za Favalliego oraz Kaladze, to boczne sektory winne być uzupełnione klasowymi graczami. Jankulovski i Oddo to piłkarze, którzy nie są już w stanie wspomóc swoją grą Rossonerich i powinni opuścić szeregi Milanu. Abate, Zambrotta i Antonini na chwilę obecną mogą być tylko rezerwowymi. Jeśli chcemy nadal grać skutecznie w ulubionym systemie Leonardo, to kluczem do sukcesu będzie wzmocnienie tych dwóch pozycji na co moim zdaniem powinno być wydane co najmniej trzydzieści milionów euro. Jest to suma która praktycznie całkowicie wykorzystuje zasoby naszego budżetu, jednak należy zauważyć, że sektor pomocy i napadu można wzmocnić nie zużywając ogromnych środków, a jedynie rozsądnie gospodarując pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży zawodników. W przypadku ataku, nie należy spodziewać się wielkich transferów a jedynie uzupełnień – rezerwowych zawodników dla naszego brazylijskiego duetu: Pato i Ronaldinho. W tym kontekście wymieniany jest przede wszystkim Cacau. Wracając do środkowej linii, forma naszych zawodników, w szczególności naszego rozgrywającego Pirlo, nie prezentuje się najlepiej, dlatego spodziewałbym się roszad kosztem tego zawodnika. Pytaniem otwartym pozostaje sytuacja Gennaro Gattuso, gdyż nie jest to piłkarz, którego wartość na rynku transferowym jest wysoka i jego ewentualna sprzedaż, nie pozwoliłaby na sfinansowanie godnego następcy „Rino”. Być może, Leo dostrzeże kogoś wartościowego w szeregach Primavery, kto mógłby z powodzeniem grać jako rezerwowy, defensywny pomocnik, kosztem doświadczonego Włocha.



Scenariusz II: Milan decyduje się na zmianę trenera:



W tym przypadku, najprawdopodobniej doszłoby do małej rewolucji w pomocy i ataku. Pozycje bramkarza i obrony, byłyby zapewne uzupełnione w podobny sposób co w przypadku pozostania dotychczasowego trenera. Uważam ponadto, że nowy opiekun Rossonerich skupiłby się na wzmacnianiu skrzydeł środkowej linii, gdyż dwójką podstawowych napastników byłby Pato i ktoś z duetu: Huntelaar, Borriello. Ewentualnym wzmocnieniem mógłby być darmowy Cacau lub Maccarone, którzy pełniliby jednak mniej znaczące role rezerwowych. Filippo Inzaghi prawdopodobnie, niezależnie od obranej przez Milan drogi opuści naszą ukochaną drużynę, gdyż z racji wieku, staje się coraz mniej przydatny. Naturalną konsekwencją obrania takiej strategii byłby moim zdaniem transfer Ronaldinho, gdyż to pieniądze uzyskane ze sprzedaży tego zawodnika, miałyby być głównym źródłem pieniędzy na nowych zawodników. Ostatnie zainteresowanie Milanu Pedro Leonem, jak i innymi skrzydłowymi, pokazuje, że takie wyjście jest prawdopodobne i szczerze mówiąc uważałbym to za właściwe posunięcie. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży Dinho wraz z niewielkim udziałem funduszy sponsorskich wystarczyłyby na kupno dwóch skrzydłowych, gdyż nasi skauci mają już na uwadze kilku ciekawych zawodników (na dzień dzisiejszy, mówi się przede wszystkim o Leonie), którzy za pieniądze mieszczące się w naszych możliwościach, mogliby wzmocnić szeregi Milanu. Dodatkową konsekwencją w takim wypadku, byłoby moim zdaniem powrócenie Abate na nominalną pozycję - prawego pomocnika. Patrząc na środek pomocy, sytuacja prezentuje się podobnie do opisanej wcześniej w przypadku pozostania Leonardo na stanowisku trenera. Wszystko zależy, czy Milan zdecyduje się na sprzedaż Pirlo i Gattuso, gdyż w takim wypadku można by liczyć na pozyskanie klasowego kreatora gry (najczęściej wymieniany piłkarz w tym kontekście to Hernanes) oraz ewentualne uzupełnienie zawodnikiem, któremu w lipcu wygasa kontrakt (tutaj zdecydowanym liderem doniesień medialnych jest bardzo dobry, trzydziestoletni pomocnik Palermo – Fabio Simplicio).



Reasumując, chciałbym zauważyć, iż w pierwszym scenariuszu, największe zmiany dotyczą przede wszystkim defensywy, natomiast ewentualna zmiana trenera pociągnęłaby za sobą bardziej spektakularne konsekwencje kadrowe. Niezależnie jednak od koncepcji szkoleniowej widać, że tacy zawodnicy jak: Kaladze, Favalli, Jankulovski czy Oddo, nie są już potrzebni Milanowi i miejmy nadzieję, że bezwzględnie pożegnają się z Rossonerimi w lecie, a ich następcy swoją grą będą wywoływali radość u każdego kibica Diabłów z Mediolanu.