Urodził się w ubogiej rodzinie, na każdy posiłek musiał sobie sam pracować, wręcz walczyć o niego. Walczyć na śmierć, lub życie. Jedyną ucieczką z jego ciężkiej egzystencji był futbol, czyli to, co kochał najbardziej. Kiedy nie walczył o byt, o życie i o pożywienie grał. Grał tańcząc z piłką, jego temperament, talent i radość, którą czerpał z gry dawał mu szansę, aby nie myśleć o złym świecie, który go otacza. 

Dorastał wraz z piłką, wciąż tańczył gorącą sambę, na równie gorącym piaszczystym boisku. W końcu dostał szansę, szansę na lepsze życie, na wyjazd ze swego podwórka. Podwórka pełnego zła, okrucieństwa oraz biedy, biedy, której z każdą kolejną sekundą swojego życia miał dość. Chciał uciec jak tylko daleko się da. Został zauważony przez skautów europejskiego, znanego klubu. Zaoferowano mu wielkie pieniądze, wielkie życie. Jego marzenie wreszcie się spełniło. Uciekł od przeszłości, już nigdy nie będzie musiał zabijać dla jedzenia.  

Praktycznie od razu przebił się do pierwszego składu w swojej drużynie. Strzelał bramki, tańczył sambę. Wszystko było jak w bajce. O zakontraktowanie jego nazwiska walczyło wiele klubów, on wybrał ten, który płacił najwięcej. Wybrał go, ponieważ jeszcze gdzieś, z tyłu głowy pojawiała się myśl, że zabraknie mu pieniędzy. Podpisał „x” nowy kontrakt, „x”, ponieważ wciąż był "analfabetom". Umiał tylko grać w piłkę, miał tylko to. Futbol. 

 

Nadszedł szczyt jego kariery. Razem ze swym zespołem wygrał wszystko, co można było wygrać, a on sam był najlepszym zawodnikiem najlepszego klubu. 

 

Następne lata mijały beztrosko. Grube miliony wydawał na sportowe samochody, wille z basenem. Na imprezach nie szczędził sił. W wieku 34 brakowało mu już tego przyspieszenie, którym dysponował kiedyś. Tracił formę, przeniósł się więc do klubu, który gromadził stare, wygasłe gwiazdy. Liczył na kolejny zastrzyk gotówki, który zresztą dostał. Grał słabo, w kratkę. Praktycznie co drugi dzień imprezował ze swoimi kolegami. Pił alkohol, brał narkotyki. Jednym słowem przygasał. 

 

Odszedł z klubu, można powiedzieć, że został wyrzucony. Nikt nie chciał byłej gwiazdy, panoszącej się na treningach, pijącej mnóstwo wódki i biorącej narkotyki. 

 

Przez resztę żył, jak chciał. Nie brak było mu niczego. Szybko zapomniał o rodzinie, o swojej przeszłości. Umarł szybko, w cieniu swojej chwały. Powodem było przedawkowanie. 

Brazyljno już nie zatańczy, już nie strzeli, już się nie uśmiechnie beztrosko podczas wywiadu. Przeminął, jak przeminie niejeden. Chwała go zniszczyła. To już koniec opowieści o wielkim Brazyljano. 

Historia jest fikcyjna. Autor stworzył ją na potrzeby tego tekstu. 

Mateusz Górniak