Po obejrzeniu ostatnich Mistrzostw Świata w RPA byłem zawiedziony. Więcej: byłem wściekły! Na co? Chociażby na poziom sędziowania, na brutalnie grających zawodników, na nieustające trąbienie z trybun. Jednak najbardziej zdenerwowałem się na reprezentację Włoch, której tak bardzo kibicowałem i miałem nadzieję, że jednak "dziadki" spiszą się dość przyzwoicie. Sami natomiast wiecie jak wyszło. Jakie były powody tak słabej gry Azzurrich? Po miesiącu od zakończenia mundialu postanowiłem już na chłodno przeanalizować co było nie tak w drużynie obrońców tytułu. Wszystkie niżej wymienione opinie są jedynie moimi spostrzeżeniami i możecie się z nimi zgadzać lub nie. Pozostawiam Wam to do przedyskutowania.

Przede wszystkim zawiódł trener Marcello Lippi, który powołał do składu wypalonych zawodników. Chodzi mi konkretnie o Fabio Cannavaro, Gennaro Gattuso, Mauro Camoranesiego oraz Vincenzo Iaquintę. Żaden z nich nie prezentował w sezonie chociażby 25% swoich prawdziwych możliwości. Żaden nie był w formie nawet pod koniec sezonu. Wszyscy pojechali nie tylko dlatego, że należeli do ulubieńców Lippiego, ale także nie było tak naprawdę nikogo innego z podobnym potencjałem na ich miejsce.

Fabio Cannavaro - ponadtrzydziestoletni kapitan reprezentacji. Ogromne doświadczenie, jednak już nie ta szybkość, nie ten refleks, niska forma... Na boisku nikomu nieznani piłkarze Nowej Zelandii robili przy nim z piłką co tylko chcieli. Moim zdaniem powinien przynajmniej 2 lata wcześniej zakończyć karierę reprezentacyjną. Myślę, że jemu tak po cichu najbardziej zależało na jak największym wyśrubowaniu rekordu występów w reprezentacji, chociaż na pewno nie był tak klasowym zawodnikiem jak Paolo Maldini - dotychczasowy rekordzista.

Gennaro Gattuso na wcześniejszych mistrzostwach był jednym z kluczowych zawodników Lippiego i dobrym duchem drużyny. U szczytu swojej formy był praktycznie nie do przejścia (pamiętamy chociażby bezradnego Cristiano, który nie potrafił nawet przyjąć piłki w meczu Milanu z MU w 2007 r. na San Siro, będąc pod kryciem Rino). W poprzednim sezonie miał problem z przebiciem się do pierwszej jedenastki Milanu, a kiedy już grał, to z konieczności i nie szło mu najlepiej.

Vincenzo Iaquinta - silny środkowy napastnik, ustawiany jednak przez Lippiego na skrzydle. Widać było aż zbyt dokładnie jego bezradność przy linii bocznej, brak pomysłu na niekonwencjonalne zagranie. Niby typowy snajper, jednak zupełnie bez formy. Strzelił co prawda bramkę, jednak dopiero z rzutu karnego. Mało przydatny w reprezentacji.

Nie można jednak obwiniać wyłącznie trenera za wysłane powołania. Mógł co prawda zabrać na mundial Ambrosiniego zamiast Gattuso, jednak jest w jakiś sposób skłócony z blondwłosym kapitanem Rossonerich i Massimo nie znalazł się nawet pod obserwacją selekcjonera. Zamiast Di Natale, który miał co prawda świetny sezon ligowy, ale nigdy nie błyszczał w reprezentacji, ciekawszą opcją wydawałby się dla mnie Giuseppe Rossi. Młody snajper jest bardzo szybki i świetny technicznie, jednak Lippi postawił na doświadczenie. Zamiast wspomnianego wcześniej Iaquinty, na miejscu trenera Italii powołałbym Marco Borriello. Miał on dość udany sezon w Milanie, poza tym wydaje się być o wiele ambitniejszy i bardziej zdeterminowany na boisku od swojego starszego kolegi. No i te bramki nożycami...

Czy ktoś z Was słyszał ostatnio o jakimś wielkim transferze włoskiego piłkarza poza Półwysep Apeniński? Nie sądzę. Po poprzednich mistrzostwach do Barcelony odszedł Gianluca Zambrotta, do Realu Madryt Fabio Cannavaro, do Bayernu Monachium Luca Toni. A teraz? Nikt. Włoscy piłkarze są po prostu uznawani za średniaków, i to tylko ci najlepsi. Włoski futbol przeżywa kryzys, którego masa zagranicznych zawodników w lidze jest tylko po części powodem. Wielcy piłkarze, np. Andrea Pirlo, Francesco Totti, Alessandro Del Piero, Alessandro Nesta czy Filippo Inzaghi, nie mają swoich młodych odpowiedników. W Italii jest za mało klubów inwestujących w młodzież. I nic tu nie da zmniejszenie liczby miejsc dla graczy z poza Unii Europejskiej. Kluby będą sprowadzać talenty z krajów Unii, a więc niekoniecznie z Włoch.

Największym problemem jest brak możliwości rozwoju młodych zawodników, którzy ukończą wiek pozwalający na grę w Primaverze. Są oni co prawda wysyłani do klubów z niższych lig, ale przeważnie jest to współwłasność, bo mentalność włoskich klubów mówi: "po co mamy pomagać w rozwoju nie naszego zawodnika?". Poza tym we Włoszech na każdym szczeblu rozgrywek stawia się na doświadczenie, bo młodzi zawodnicy są uważani za zbyt ryzykowne rozwiązanie. Jednak jest jeszcze nadzieja dla włoskiego futbolu. Za jego przyszłego zbawcę uważam byłego gracza Milanu. Znany wszystkim Demetrio Albertini zaproponował ostatnio, żeby stworzyć we Włoszech ligę rezerw, jak to ma miejsce w Anglii. Zawodnicy nie mieszczący się w pierwszym składzie i na ławce rezerwowych mogą dzięki temu mimo wszystko grać i rozwijać się, nabierać doświadczenia meczowego. Kluby mogłyby pozwolić sobie na szerszą kadrę, a niepowołani na mecz zawodnicy nie nudziliby się na trybunach. Osobiście jestem wielkim zwolennikiem tego rozwiązania i z całych sił dopinguję Demetrio, aby udało mu się przekonać do tego pomysłu władze ligi.