Galera pod czerwono-czarną banderą wyrusza w coroczny rejs. Grupa śmiałków postanawia stawić czoła nowym wyzwaniom. Z roku na rok coraz starsi i coraz mniej żądni przygód, lecz echa dawnego splendoru i reputacja królestwa nie pozwalają im na chwile zwątpienia. Wyruszają pod komendą nowego kapitana, lecz z powracającym widmem starych problemów : działa na statku pordzewiały, pokład wymaga gruntownego remontu, a król – który nota bene nie zna tajników sztuki marynistycznej - już dawno zaplanował trasę podróży. Sternik przybrał na wadze w sposób nader zauważalny i, zlany potem, z trudem pokonuje odległość dzielącą rufę z kabiną sterowniczą. Ciemnoskórego bosmana mało kto już dziś słucha, a niektórzy leniwi majtkowie kurczowo trzymają się obluzowanych desek pokładu, w obawie o przedwczesne wypadnięcie za burtę. 

By nie umrzeć z nudów i wyniszczających skutków postępującej frustracji, przestałem czytać wywiady z piłkarzami Milanu. Każdy z nich cieszy się, że gra w „wielkiej drużynie” obok „wielkich gwiazd” – cieszy się, że „tu” jest. Odpowiedzi w wywiadach wyglądają jak zaaprobowane pytania, które zresztą - zanim zostaną dopuszczone do zadania - muszą przejść przez proces odgórnej weryfikacji. Przewidywalna „szczerość” odpowiedzi przywodzi na myśl działanie mediów partyjnych, których wierni „dziennikarze” uznają się, wszem i wobec, za obiektywnych…

Godzina wyprawy zbliża się nieubłaganie, jednak, mimo braków w załodze i wyposażeniu, marynarze wydają się być pozytywnie nastawieni. Nastroje psują im jedynie, pojawiające się od czasu od czasu, krytyczne opinie licznej rzeszy poddanych oraz okolicznych bardów, głośno obwieszczających coraz to nowe zdobycze wojenne okrętu sąsiedniego królestwa. Ducha drużyny stara się ratować wszystkowiedzący król, obiecując wynalezienie eliksiru długowieczności i dołączenie do załogi wielkiego żeglarskiego mistrza, jednocześnie z głośnym hukiem zamykając skarbiec.

Frustracja jest chyba najgorszym rodzajem gniewu. Nie da się jej „ot tak” odreagować. Jest jak migrena – można próbować leczyć się tabletkami pocieszenia lub starać się zwyczajnie o niej nie myśleć. Niestety żadna z przytoczonych metod nie sprawdzi się u nas – kibiców, bowiem każdego prawdziwego kibica wyróżnia fakt, że wbrew wszelkim logicznym przesłankom - mimo wszystko i na przekór wszystkiemu - nadal będzie kochał swój klub – głupia szczenięca miłość, która nigdy nie dojrzeje. W przypadku klubu z Via Turati mamy chyba do czynienia z miłością nieodwzajemnioną…

Silny południowy wiatr przemawia za rychłym rozpoczęciem rejsu. Kapitan daje znak i statek odbija od brzegu. Grupka wiernych poddanych żegna śmiałków machając białymi chustami. Król nie mógł pożegnać ich osobiście, bowiem gościł w swym zamku czeskiego namiestnika. Córka króla oznajmiła, że zgubiła klucz do skarbca i próbuje go odnaleźć, zaś młody królewicz stwierdził, że, mimo posiadania własnego jachtu, nie interesuje się żeglarstwem. 

Mało ważne jest co mówią gracze – większość z nich nie odróżnia Afryki od Attyki. Nie jest też istotne, co myśli wszechmocny Pierwszy Kibic i w której ze swoich asystentek upatruje przyszłą ex-żonę. Ważne jest to, by mimo przeciwności losu (nie ukrywam, że w większości na własne życzenie Łysego i spółki), wierzyć w ten klub i jego graczy. 

Piłka nożna jest nieodgadniona, co wpływa na atrakcyjność tej dyscypliny. Któżby pomyślał, że w niewielkim odstępie czasu Rossoneri poskromią ekipę Królewskich, a potem polegną z FC Zurich?? Na boisku nie grają pieniądze, co już raz udowodniła reprezentacja Grecji, a hiszpański Real udowadnia co roku. 

Proszę nie płaczcie za brakiem wielkich transferów. Owszem, w postępowaniu zarządu jest coś irracjonalnego, lecz jest to chyba zbyt skomplikowane na nasze głowy (przynajmniej ja sobie to tak tłumaczę, by się nie denerwować). Znając Łysego, jeszcze będziemy mu dziękować…

Mimo korzystnych prądów morskich, okręt płynie powoli. Kapitan, postępując z nogi na nogę, zdaje się nie dostrzegać zbędnego balastu, w postaci przytwierdzonych do pokładu podstarzałych majtków, bowiem są przecież częścią załogi królewskiego armatora. I tak płyną, niknąc powoli za linią horyzontu…