Dziś bez bajkopisarstwa, ale za to paranaukowo. Zapraszam Was do wspólnego zgłębienia pewnego sportowego fenomenu, będącego doskonałym materiałem na pionierską pracę naukową w dziedzinie nieco dyskryminowanej w świecie nauki - parapsychologii.

Na początek zagadka: co wspólnego mają ze sobą dni 26 sierpnia 2010 roku i 15 lutego roku Pańskiego 2009? RĘCZĘ, że wiele, ale bez pośpiechu - potrzymam Was trochę w niepewności, niczym Człowiek Skalpel (zwany także Krzysztofem Ibiszem) przed ogłoszeniem laureata pozłacanego tostera w jednym z rozwijających umysłowo polsatowskich programów dla młodzieży (sic!!!).

Teza pracy: Czy czynności wykonywane niezamierzenie mogą wpływać na realizację świadomych celów? (Henry zaprzecza, lecz nie o nim rzecz…)

Dzień 15 lutego 2009 roku to data 269 derbów Mediolanu. W 29 minucie meczu kibice na San Siro przecierają oczy ze zdumienia: Adriano zdobywa gola w sposób nieprzepisowy zagrywając ręką, a sędzia Roberto Rosetti nie widzi przeszkód, by tę bramkę zaliczyć. Mecz kończy się porażką Milanu 1:2, co okazuję się być tylko początkiem czarnej serii. W następnych trzech konfrontacjach górą będą  piłkarze Interu, a Milan nie strzeli im nawet jednej bramki.

Od pewnego czasu jakiekolwiek działanie piłkarzy lub działaczy Interu (kwestia San Siro, transfer Balotellego, mecze derbowe) jest powodem do niepokoju dla milanistów. Domniemana klątwa opuściła rodzime podwórko i zaczęła towarzyszyć Rossonerim również na gruncie ogólnoeuropejskim. Podczas losowania grup piłkarskiej Ligi Mistrzów (26 sierpnia) rękoma piłkarzy Interu (Cesar, Maicon, Sneijder, Milito) Milan przydzielony został do tak zwanej „grupy śmierci”. Nie jest kwestią podlegającą dyskusji, że nie będziemy mieli w tym roku łatwego zadania w fazie grupowej LM… i dobrze. Dlaczego?

 Wystarczy spojrzeć na grę Milanu, gdy przychodzi zmierzyć się z ekipą słabszą, z którą – teoretycznie - nie powinniśmy mieć problemów: milaniści biegają po murawie jak po węgiel do kotłowni, akcje konstruują ze zwinnością czołgu T-34 i robią wszystko, by nie trafić w bramkę rywali, bo przecież mogą kogoś niechcący tą piłką uderzyć…

W meczach w silnymi drużynami sytuacja diametralnie się zmienia – coś w nas rośnie, coś dojrzewa: duch drużyny, forma, umiejętności? Nie wiem, ale za wszelką cenę staramy się wygrać. Walczymy o każdą piłkę i każdy centymetr boiska, i nawet Seedorf wraca za niecelnymi podaniami. W czym tkwi fenomen takowej aktywności graczy? Na pewno nie chodzi o pieniądze, ponieważ tych im chyba nie brakuje. Nie stawiałbym też na motywacją szkoleniowca (podobnie było za Carlo). Chodzi raczej o chęć udowodnienia, przed sobą i przed całym piłkarskim światem, swojej przydatności i jakości gry: Patrzcie! Podchodzę powoli pod osiemdziesiątkę, ale przywalić z woleja nadal potrafię! (skojarzenia z Pippo jak najbardziej słuszne :D )

Gra z Realem, Barceloną czy Chelsea gwarantuje pełne trybuny i setki razy więcej kibiców przed telewizorami na całym świecie. Tegoroczna Liga Mistrzów zapowiada się bardzo ekscytująco. Ponownie zmierzymy się z, będącym obecnie w przebudowie, Realem Madryt („W tym roku cudów nie oczekujcie. Poza tym mam prawo zerwać umowę po zakończeniu sezonu.” – wkurzony Mou), powracającym do europejskiej czołówki Ajaxem Amsterdam (chłopcy w końcu odstawili „kaloryczne” ciastka ;) ) i biednym Auxerre, które będzie jedynie próbować wytargać jak najwięcej na transmisjach telewizyjnych i biletach (wybacz Irek; koś białych i strzelaj Holendrom).

Jeśli sprawdzą się moje przewidywania, pozbawię się dobrej tezy naukowej, ponieważ „ręczna” klątwa Interu przyniesie odwrotny od zamierzonego efekt – motywację do gry. Pocieszający jest też fakt, że Inter również nie ma łatwej grupy, czego z całego serca im życzyłem.