Każda orkiestra potrzebuje dobrego dyrygenta – dba on o odpowiednią dynamikę i artykulację poszczególnych części wykonywanego utworu, kreuję odpowiednią atmosferę w zespole, a swym autorytetem poświadcza jakość  grupy. Problem pojawia się wtedy, gdy dyrygentów w zespole jest zbyt wielu, a muzycy nie wiedzą którego z nich słuchać – dezorientują się. Dziś nie zajmę Wam dużo czasu, ale z drugiej strony chyba jednak powinienem, bo pewna znana orkiestra cierpi z powodu urodzaju.

Sezon Milan zaczął bardzo okazale, lecz niebawem przyszedł pierwszy zawód i zaczęły pojawiać się głosy krytyczne -  zamiast cieszyć się z kolejnych zwycięstw Milan męczy się o skromne zwycięstwo, remisuje (również jednobramkowo) i raz już zdarzyło mu się przegrać. Taka sytuacja wprawia w coraz to większe zakłopotanie kibiców, a przede wszystkim trenera Allegriego, który (założę się) nie był przygotowany na aż tak duże roszady w składzie. Trener przez długie wakacyjne tygodnie pracuje nad ustawieniem drużyny, rozważa różne rozwiązania taktyczne i zbiera myśli. W pewnym momencie ten domek z kart burzy się, kopnięty trzydziestocentymetrową stopą pewnego Szweda.  

Nie skłamię, jeśli powiem, że mogliśmy się liczyć z tym, że trudno będzie połączyć naszą magiczną czwórkę. Nie ulega jednak wątpliwości, że dopiero teraz okaże się na ile profesjonalnym trenerem jest Max i na ile jego autorytet wpłynie na dyscyplinę i zgranie. Bądź co bądź, to on jest najważniejszą osobą w tej orkiestrze.

PS: