Kto jest najlepszym napastnikiem na świecie? Zaraz rozpęta się huragan odpowiedzi czytelników. "Messi, bo przechodzi całe boisko z piłką". "Nie prawda bo Krystjano! szczelił jusz czynaście goli". "Tevez, który ma najwięcej bramek w najtrudniejszej lidze świata.". "Samuel Eto'o - najlepszy w tym sezonie strzelec w Champions League!" A ja na to - mylicie się.

Zacznijmy najpierw od tego, jakie cechy posiadać powinien prawdziwy król pola karnego. Szybkość - jak się chce strzelić bramkę, to wypadałoby najpierw jakoś wykiwać obrońców, np. uprzedzając ich przed dojściem do piłki. Zwinność - żaden żel-betonowy kloc nie ominie zbyt szybko kilku lub kilkunasty ludzi w zamieszaniu w polu karnym. Siła - obrońcy przeciwnika to nie są jakieś cherlaki, jedno wejście ciałem i słaby napastnik leży. Skoczność - niezbędna przy dośrodkowaniach na pole karne, w którym aż roi się od piłkarskich drapaczy chmur. Drybling - jakoś tym wielkoludom trzeba zrobić wodę z mózgu przed oddaniem strzału. Technika - na poziomie przynajmniej bajecznym (dla maniaków Football Managera - min. 16 na 20 możliwych punktów umiejętności; dla znawców rpg-ów - przynajmniej level 87, niższe sprawią, że obrońcy będą na napastiku jedynie expić).

"Messi, Villa czy inny Krystiano posiadają wszystkie te cechy!" - wyskoczy zaraz z tłumu pierwszy lepszy "znafca" futbolu. Oczywiście, ale ktoś inny jest najlepszy. Ktoś, kto nie posiada tych cech lub ma je słabiej rozwinięte. Zapewne po zobaczeniu załączonego obrazka domyśliliście się o kim mowa. Oto właśnie, moim zdaniem, najlepszy napastnik na świecie - Filippo Inzaghi.

Na pewno znajdą się malkontenci, dla których Superpippo to zwykły szachraj i oszust, który symuluje, nurkuje i pali (ale nie trawkę czy papierosy). Nie mogę im zabronić tak twierdzić, gdyż poniekąd się z tym zgadzam, jednak istnieją na tym świecie więksi i bardziej perfidni aktorzy piłkarscy. O ile poczynania teatralne tych drugich napawają mnie głównie odrazą, to "popisy" Inzaghiego przyjmuję z lekkim, niemal niezauważalnym uśmiechem. On jest bowiem mistrzem w swoim fachu.

"Zaraz, zaraz. Przecież miałeś wyjaśnić, dlaczego Inzaghi jest najlepszy!". Już odpowiadam. Wszystko to za sprawą jego niebywałego, ogromnego i rzekłbym nawet unikatowego instynktu strzeleckiego. Futbolówka sama go szuka. Wystarczy, że on po prostu jest gdzieś tam, w polu karnym, a piłka w końcu sama trafi: najpierw do niego, a potem do bramki. Nie jest silny jak Pudzian, szybki jak Bugatti Veyron ani nawet wysoki jak wieża w Pizie. Ale, na Boga, jest piekielnie skuteczny! Kolejne lata lecą nie robiąc na nim wrażenie. Wręcz przeciwnie. Superpippo jest jak wino: im starszy, tym lepszy! Nie wierzycie? Pokazał to chociażby w ostatnim meczu z Realem Madryt strzelając 2 bramki. 37 lat na karku, a strzela 2 gole "wielkiemu Realowi", bijąc w dodatku rekord ilości bramek strzelonych w Pucharach Europejskich. Ma ich na koncie aż 70, o czym zdołał się już pochwalić pokazaniem czerwono-czarnej koszulki z numerem 70 w 78' meczu z Królewskimi.

Filippo Inzaghi raczej nie był, nie jest i nigdy nie będzie idolem młodych podwórkowych gwiazdorów, którzy na portalach społecznościowych dodają sobie zdjęcia Messiego czy C. Ronaldo. Dla nich liczą się jedynie boiskowe fajerwerki i triki z Afryki. Jednak prawdziwi koneserzy piłkarscy na pewno doceniają geniusz Filippo i darzą go szacunkiem za to, że pomimo swego wieku wciąż jest jak dawniej i nadal strzela bramki najlepszym kubom świata.

Gdy ktoś pyta mnie o Filippo Inzaghiego, na usta ciśnie mi się tylko jedno słowo. "Geniusz!" - odpowiadam bez namysłu i uśmiecham się przy tym szeroko.