Widząc zdziwionych i plączących się między własnymi nogami zawodników Interu pomyślałem jedno – BALE! Ten pieprzony Walijczyk  robi co chce z defensorami, którzy kilka ładnych miesięcy temu zdobyli wszystko co się da na arenie międzynarodowej i na własnym podwórku! Pomyślałem – dobrze im tak! Niech się męczą, chcę słyszeć płacz, zgrzytanie zębami i czuć w powietrzu porażkę naszych rywali zza miedzy! Niech czarno-niebieska krew płynie strumieniami! 

Potem nadszedł Nyon. Losowanie par 1/8 finału elitarnej Ligi Mistrzów. Siedzę spokojnie przed telewizorem, koło mnie leży mój kot. Nagle patrzę, a tu BUM! AC Milan – Tottenham Hotspur. Najpierw obawy, gorączkowe refleksje nad tym, co będzie się działo z biednymi bocznymi obrońcami mojej kochanej drużyny. Kiedy kot sparaliżował mnie protekcjonalnym i bardzo gardzącym spojrzeniem zmusiłem moją głowę do rozsądnych refleksji, które ze względu na panującą atmosferę ligomistrzowej podniosłości odłożyłem na potem. 

 

Na dzień następny we wszystkich gazetach pojawiały się nagłówki wskazujące najciekawsze mecze przyszłorocznej rundy pucharowej Ligi Mistrzów. Pisało się wówczas o powtórce z ubiegłorocznego finału, o meczu Arsenal Londyn – FC Barcelona i standardowo o Jose Mourinho, który coś tam ciekawego powiedział o swojej fajności. 

Kiedy emocje towarzyszące losowaniu opadły, kiedy umysły były gotowe na rzetelne analizy sytuacji znów usiadłem z kotem i zacząłem myśleć. Cały czas miałem przed oczyma tego walijskiego szybkonogiego pomocnika, który kręci na prawo i na lewo szanowanymi defensorami z Interu Mediolan. Trochę się martwiłem, ale po dwóch łykach ciepłej herbaty z cytryną i trzech pogardliwych spojrzeniach mojego czarnego kota doszedłem do wniosku, że popularne Koguty to najlepszy rywal jaki mógł się trafić Milanowi. Tak! Najodpowiedniejszy rywal! 

Większość z nas wolałaby oczekiwać właśnie na mecz ze słabiakiem, który znalazł się przez zupełny przypadek koło tak zacnej drużyny jak Milan. Mistrz Danii, czy rywal innej włoskiej drużyny - Romy – Szachtar Donieck byłby najlepszym i zarazem najsłabszym przeciwnikiem. Czyli idealnym? Nie! 

Według mojej, zresztą skromnej osoby to właśnie Koguty są najlepszym partnerem do dwumeczowego pojedynku o ćwierćfinał. Tak! To ta sama drużyna, która zaskakiwała nas szybkością i dynamiką swoich akcji! Tak ! To ta drużyna, która w derbach Londynu z Arsenalem wyniosła całe trzy punkty. Tak! To właśnie drużyna z White Hart Lane odpowiada mi najbardziej! 

Kiedy zawodnicy z Mediolanu przyodziani w czerwono – czarne stroje staną naprzeciw Kogutom my, fani Milanu poznamy odpowiedzi na wiele, absorbujących nas pytań. Na przykład na takie, bardzo nieistotne pytanie jak „Czy jesteśmy w stanie walczyć o najwyższe cele w Europie i w Serie A? Czy kryzys minął?” Poznamy także realny stan naszej defensywy, którą zakręcić będzie chciał wspomniany już przeze mnie Walijczyk o nazwisku Bale. 

Gdy Milan wyjdzie zwycięsko z tego dwumeczu będę w stanie śmiało stwierdzić, iż Rossoneri są gotowi, aby walczyć o wszystko. Jeśli poznamy gorycz porażki stwierdzić będzie trzeba, że jeszcze nie czas na walkę o prym na europejskim podwórku. 

 

Tylko „Czarny Koń” obecnej edycji Ligi Mistrzów jest w stanie odpowiedzieć nam na nasze zmartwienia i wątpliwości. Słabsza drużyna – pokonamy ją i nic z tego nie wyniesiemy. Lepsza – na nią czas w późniejszych fazach rozgrywek. 

Mateusz "Jason" Górniak