Pod koniec każdego roku przychodzi dla wszelkiej maści publicystów i dziennikarzy różnego kalibru czas podsumowań. Jednak przypominanie najważniejszych wydarzeń związanych z Milanem w mijającym roku byłoby bezcelowe, gdyby nie służyło wyciągnięciu wniosków dotyczących przyszłości. Dlatego swój tekst podporządkuje raczej próbie naszkicowania możliwości rysujących się przed ekipą Rossonerich w nadchodzących miesiącach.

Wydaje mi się dość jasne, że chcąc określić perspektywy stojące przed naszym klubem w nadchodzącym roku należy zacząć od analizy siły własnego zespołu. Trzeba przyznać, że działania zarządu na rynku piłkarskim w ostatnich miesiącach pozwalają kibicom odetchnąć. Jako malkontent, muszę co prawda zaznaczyć, że pomysł na prowadzenie polityki transferowej pozostaje dalej ten sam: (kupowanie wielkich nazwisk, ale po promocyjnej cenie), lecz tym razem oszczędzono pomysłów w stylu Emerson itp. Graczy, którzy zasilili ostatnio szeregi Rossonerich faktycznie można podciągnąć pod kategorię "odpadów" (w swych poprzednich klubach mieli przecież różnorakie problemy), lecz są to zawodnicy, którzy wciąż mają przed sobą z racji wieku i posiadanych umiejętności perspektywę dobrej gry. Najważniejsze jednak, że się sprawdzają: Ibrahimović wydaje się być długo oczekiwanym w Milanie dojrzałym piłkarsko napastnikiem, zdolnym nie tylko do regularnie strzelać bramki, ale także reżyserować grę zespołu, gdy zajdzie taka potrzeba. Robinho po nie najlepszym starcie wreszcie odzyskuje pewność siebie i mimo przeciętnej skuteczności, potrafi wybronić swą pozycję w składzie dzięki ładnym dryblingom i zaangażowaniu w grę, także w fazie defensywnej. Doskonale radzi sobie również Boateng. Gracz ten imponuje walecznością, choć wydaje się, że jak na ofensywnego pomocnika jego charakterystyki piłkarskie są dość niestandardowe. Nie zachwyca bowiem techniką czy przeglądem pola, ale raczej przygotowaniem fizycznym i siłą. Przed świętami, zadowolony z siebie Berlusconi postanowił zrobić sobie i rzeszy kibiców Milanu świąteczny prezent i sprowadził do klubu Cassano. Zawodnik ten rzekomo ma zastąpić Inzaghiego, lecz ze względu na cechy piłkarskie, wydaje się, że raczej uzupełni lukę jaka może powstać po pakującym swe manatki Ronaldinho. Wygląda więc na to, że pierwszy raz od dłuższego czasu mamy w ataku prawdziwe bogactwo. Co prawda może niepokoić fakt że, wszystkie wymienione dotąd nabytki to dość wybuchowe osobowości, lecz jak na razie oprócz drobnych incydentów z udziałem Ibrahimovica nie dotarły do nas żadne słuchy o tarciach w zespole. Nieco mniej można powiedzieć natomiast o pozostałych zawodnikach, którzy w lecie dołączyli do Milanu. Ze względu na niewielką liczbę występów w meczach o stawkę wolę się wstrzymać z oceną Yepesa czy Amelii. Niepokoi mnie sprawa Sokratisa (ze względu na wyjątkowo wredne nazwisko wolę nim się nie posługiwać), z którym wiązałem spore nadzieje, ze względu na kiepski stan naszej defensywy. Trudno powiedzieć czy niechęć szkolniowca do wystawiania Greka w pierwszym składzie jest uzasadniona.

Zmiana trenera wyszła nam zdecydowanie na zdrowie. Zaletą Allegriego jest to, że nie boi się zmian i nie trzyma się kurczowo jednego schematu gry. Potrafił odnaleźć odpowiednią równowagę pomiędzy atakiem a defensywą. Nie boi się także rotacji. Jest to po części wynikiem znacznego wzbogacenia składu, jakie miało miejsce po odejściu Leonardo, lecz ja mimo to jestem z nowego trenera zadowolony. Jedyną irytującą mnie przywarą jest to co cechowało również i Ancelottiego - zbyt późne przeprowadzanie zmian w trakcie meczu.

Tak jak już wspominałem - bogactwo w ataku jest naszym największym atutem. Co prawda niepokoi kontuzja Inzaghiego i skłonność Pato do łapania urazów, lecz po sprowadzeniu Cassano problem ten nie powinien mieć aż tak wielkiego znaczenia. W tej sytuacji odejście Ronaldinho, ze względów finansowych i sportowych wydaje się zarówno nieuchronne jak i słuszne. Mocniejsza wydaje się także pomoc i to nie tylko dzięki przyjściu Boatenga. Wyraźny wzrost formy zanotowali bowiem w ostatnich miesiącach dwaj weterani: Pirlo i Gattuso. Szczególnie ten drugi imponuje formą i wygląda na to, że odzyskał dawny zapał do gry. Równy poziom utrzymuje także Ambrosini i zawsze chętny do gry Flamini. Nieco więcej do życzenia pozostawia gra Seedorfa, który chyba na dobre zapomniał, że kiedyś jako ofensywny pomocnik potrafił grać wręcz przebojowo, a dziś ogranicza się tylko do rozsądnego rozrdzielania piłek na boisku. Wciąż martwi mnie brak choćby zapasowego playmakera.

Zdecydowanie najsłabszą pod względem personalnym formacją jest obrona. Niektórzy twierdzą zupełnie inaczej, wskazując na statystykę straconych goli, która faktycznie wypada dla Milanu bardzo dobrze. Jendak mnie ten argument nie przekonuje. Warto zauważyć, że na ilość straconych bramek wpływają nie tylko umiejętności poszczególnych obrońców lecz także zorganizowanie całego zespołu w defensywie. Moim zdaniem to temu drugiemu czynnikowi Milan zawdzięcza niską liczbę straconych bramek. Natomiast jakość naszej obrony wypada zdecydowanie gorzej. Najlepszy (choć mający szczyt formy dawno za sobą) stoper - Nesta z racji na swój wiek i stan zdrowia nie może już grać tak często jak kiedyś. Gdy już się na boisku pojawia to w pojedynkach z naprawdę dobrymi napastnikami nie wypada tak przekonująco jak dawniej. Trudno mi także zachwycać się grą Thiago Silvy, który jest co prawda solidnym zawodnikiem, lecz daleko mu wciąż do miana gracza światowej klasy; zaczynam wątpić, czy poziom ten kiedykolwiek osiągnie. Najgorszym elementem najgorszej formacji są boki. Flanki naszej defensywy, dla drużyny próbującej odzyskać uznanie w Europie są, najłagodniej mówiąc, mierne. Z całym szacunkiem dla Antoniniego i Abate, którym woli walki nie można odmówić, ale ich klasa nijak się ma do klasy innych obrońców drużyn z europesjkich salonów.

Mój dobry humor związany z radykalną poprawą sytuacji Milanu mąci także jeszcze jedna sprawa. Niestety, nasze dobre wyniki w lidze są po części spowodowane wciąż trwającą depresją włoskiej piłki. Potencjalnie najbardziej niebezpieczni rywale - Juventus i Inter - mają problemy związane z przetasowaniami personalnymi. To oczywiście powinno nas cieszyć (szczególnie, że naszych rywali zza miedzy trenować będzie Leonardo - trener dość mierny, który z pewnością Interu do spektakularnych zwycięstw nie poprowadzi), lecz jest i druga strona medalu. Od dłuższego czasu ubywa we Włoszech drużyn, które nazwiskami swoich zawodników i świeżymi osiągnięciami poza krajowym podwórkiem budziłyby grozę u przeciwników w europejskich pucharach. Wraz z odejściem Mourinho do Realu ich liczba spadła do zera. Benitez w Interze nie zaaklimatyzował się wystarczająco szybko by utrzymać posadę, co oznacza, że sytuacja u naszych kuzynów zza miedzy wciąż będzie niestabilna w najbliższym czasie. My natomiast po ostatnim sukcesie w Atenach nie zagraliśmy ani jednego meczu o naprawdę wysoką stawkę w Europie. Brak mocnego rywala w Serie A oznacza, że poza LM nie możemy liczyć na okazję do prawdziwego egazaminu, który dałby odpowiedzi na pytania dotyczące naszej słabości. Na taką konfontację możemy liczyć jedynie w Europie. Pierwszą taką mamy już za sobą - dwumecz z Realem wypadł jednak dla nas niekorzystnie.

W tej sytuacji mecz z Tottenhamem powinien pokazać Rossonerim, jaki progres poczyniła drużyna od czasu porażki z Królewskimi. Koguty z pewnością nie są drużyną, która swoimi podbojami w Europie przyprawia rywali o drżenie łydek; jednak w przeciwieństwie do największych rywali z jakimi musimy się zmagać w lidze włoskiej, w drużynie tej sytuacja jest stabilna. W dodatku ekipa ta co dzień konkuruje z niezłymi efektami z prawdziwymi wyspiarskimi potęgami. To oznacza, że mecz ten da pewną odpowiedź na nurtujące mnie pytanie - jaka jest realna siła naszego zespołu?

Niezależnie od wyniku tego egzaminu i od poczynionych dotąd postępów w odbudowywaniu potęgi zespołu, potrzebne są dalsze wzmocnienia. W mojej opinii po raz pierwszy od dawna mamy tak ogromną szansę na sięgnięcie po Scudetto. Jednak w Lidze Mistrzów sukcesu trudno się spodziewać już w tym sezonie. Do tego bowiem potrzebne są dalsze wzmocnienia, tym razem szczególnie w defensywie. Od środków pieniężnych zależy więc przyszłość Milanu.

Czego więc mam życzyć Rossonerim w nowym roku? Zdaje się, że odpowiedź nie jest trudna. Potrzebna nam dawna hojność Berlusconiego.