Pisząc ten felieton, wszyscy kibice Milanu mają już prawie pewność, iż ich ukochany klub opuści Ronaldinho. Człowiek, który za czasów gry w Barcelonie stał się najlepszym piłkarzem świata i u kresu gry w tym samym klubie symbolem imprezowicza, przykładem charakteru, jakiego nie należy naśladować. Wielu z nas wiązało wielkie nadzieje z przyjściem Gaucho. Wprawdzie przychodził do nas w trudnej sytuacji, kiedy to został odsunięty od pierwszego składu Barcelony, jednak jego problemy wydawały się do rozwiązania. Odpowiedni trening i dieta miały z powrotem zaprowadzić go na szczyt Europy, aby w sile wieku, przed 30 rokiem życia ponownie zostać najlepszym piłkarzem globu. Plan był bardzo prosty, sprawiał wrażenie dobrze przemyślanego. Ponad 20 mln euro wydanych na Brazylijczyka wydawało się być bardzo dobrą inwestycją. Wielkim patronem tej transakcji był sam Silvio Berlusconi, dla którego sprowadzenie Ronaldinho było celem i marzeniem przez kilkanaście lat. Dwa i pół roku po pamiętnym transferze, który po okresie posuchy na rynku piłkarskim w wykonaniu Milanu, rozpalił nadzieje wszystkich kibiców, możemy spróbować ocenić trafność tego zakupu. Jako, że nawet w przypadku najlepszych i najgorszych transferów możemy mówić o pozytywach i negatywach, przed wydaniem ostatecznej opinii postaram się porównać wszystkie wady i zalety, zaczynając od blasków.

Moim zdaniem największe korzyści, jakie płynęły z zakupu Ronaldinho to korzyści materialne. Była to niebywała promocja, dla klubu, który oprócz Brazylijczyka, pozyskał również wielu nowych fanów. Przedmiotem felietonu nie jest ocenienie ich pod względem osobowości, ale nowe rzesze z pewnością przełożyły się na finanse i zyski do klubowego budżetu, które mogą być argumentem „za”. Statystyki również wydają się przemawiać za Gaucho. Około 20 goli (umniejsza to trochę fakt, że przez długi okres czasu, był stałym wykonawcą rzutów karnych) i asyst w blisko 70 meczach w lidze robią wrażenie. Wszystko to wskazywałoby, że zakup, był bardzo dobrym ruchem, gdyby nie…

Gdyby nie długa lista negatywów, jakie niestety trzeba przypomnieć wszystkim kibicom, szczególnie tym wpatrzonym w geniusza z kraju kawy. Po pierwsze, patrząc na ilość zdobytych bramek i asyst trzeba odnotować, że miało to miejsce za kadencji trenera Leonardo. Kolejnego Brazylijczyka, którego priorytetem była efektowność zamiast pożądanej efektywności. Leo (obecny trener Interu), pozwolił Ronaldinho odpoczywać podczas akcji defensywnych (przyczyniając się do dużego osłabienia obrony, gdyż w obecnych czasach nie ma miejsce na odpoczynek). Taktyka, o ile można tak nazwać schemat, jaki stworzył była dobra. Dobra dla bohatera felietonu, ale nie dla Milanu, gdyż wszystko opierało się na strategii – „podaj do Dinho”. Wystarczyło, że lepszy klub wyeliminował dobrym kryciem Brazylijczyka, co przy jego słabej kondycji nie było trudne, a my nie mogliśmy nic zrobić. Przyjście Allegriego obnażyło, że naszym problemem nie jest przeciętna kadra, która bez pomocy Ronaldinho nic nie znaczy, ale fakt, ze poprzedni „strateg” wyeliminował cechę kreatywności w pozostałych graczach. Jeśli dodamy do tego, że Gaucho przez 2,5 roku nie był w stanie dać z siebie więcej na treningach, żeby wrócić do dawnej formy fizycznej, maluje się nam obraz leniwej i chimerycznej gwiazdy, która zadowala się rzadkimi przebłyskami dawnego geniuszu w swojej grze.

W mojej opinii właśnie taki obraz idealnie charakteryzuje postać Ronaldinho, podczas gry w Milanie. Nie był to zakup, który okazał się być strzałem w „10”, ale mam nadzieje, ze będzie on wielką nauczką na przyszłość, dla naszych włodarzy, którzy zmienia swoja taktykę transferową z mniej medialnej na bardziej skuteczną, obejmującą inwestowanie w młodzież , jak i sprowadzenie mniej znanych nazwisk, którzy dopiero na boisku udowodnią swoja wartość, a nie poza nim.