Ostatnio na naszej stronie rozgorzała dyskusja na temat jednego z graczy Milanu – Alexandra Pato. Kibice są podzieleni na dwa obozy: fanów talentu piłkarza i zwolenników jego odejścia z drużyny. Tych drugich jest, ku mojemu zaskoczeniu, zdecydowanie więcej. Ja osobiście należę (stwierdzam to z przykrością) do tej mniejszości (przynajmniej według moich obserwacji).

Ze zdziwieniem patrzę na te wszystkie komentarze pełne gniewu i żółci skierowane przeciwko Brazylijczykowi. Często piszą je osoby, które jeszcze w poprzednim roku, który przecież skończył się nie tak dawno, uważały go za jeden z największych skarbów w ekipie rossonerich. „60 mln euro i sprzedać rozpuszczonego bachora z pocałowaniem ręki...” – to tylko jeden z komentarzy pod newsem nt. Kaczora. Ciarki mnie przechodzą czytając coś takiego. Mówi się także, że Pato stracił swoją skromność, a zaczął być buńczucznym gwiazdorem. Po czym tak użytkownicy sądzą? Wszystko to za sprawą pewnej feralnej wypowiedzi, gdzie Alexandre stwierdził, iż nie musi nikomu udowadniać swojej wartości. Ślepe zapatrzenie w ten cytat i złe odebranie wywołało całą falę zbulwersowania. Ale czy to naprawdę świadczy o gwiazdorstwie? Bo moim zdaniem Kaczor chciał tylko przekazać, że zamierza  robić swoje i nie oglądać się na to, co mówią inni. Czy komuś to przeszkadza? Mi na pewno nie. Oplułem monitor, gdy roześmiałem się czytając, że w piłkarzu zaczyna się „budzić Brazylijczyk”. No tak, przecież miał się w nim obudzić Anglik, Niemiec lub Etiopczyk! Zwolennicy tej tezy mają na myśli pewnie imprezowy tryb życia i lansiarstwo, jakie prezentował chociażby Ronaldinho czy Adriano. No cóż, mała jest wiedza tych ludzi, albowiem zapomnieli o takich graczach z kraju kawy jak Lucio, Kaka i wielu innych, którzy niewątpliwie charakteru mają inne od R80.

Zarzuca się Alexowi słabą formę w trwającym sezonie. To stwierdzenie z kolei mogę tylko skwitować „facepalmem”. W Serie A piłkarz rozegrał do tej pory 762 minuty i zdołał przez ten czas strzelić 8 goli.  Dla porównania, Javier Pastore z Palermo aby ustrzelić taką samą liczbę bramek potrzebował tych minut 1651. Do tego dodajmy fakt, że młody Brazylijczyk jest niestety regularnie nękany kontuzjami, co jest dużą trudnością w odzyskaniu odpowiedniej formy i rytmu meczowego.

W całość tej dyskusji wmieszał się nie kto inny jak Mario Balotelli – czyli upragniony przez wszystkich wrogów Pato jego przyszły następca, który będzie dzielnie harował na treningach, strzelał 40 goli na sezon i nie złapie go żadna kontuzja. Szkoda tylko, że Balo jest znany z swojej zarozumiałości (często mówi o sobie używając przymiotników zaczynających się na „naj” i wcale nie jest to najgorszy i najskromniejszy). Nie będę już wspominał wszystkich wydarzeń w których czarnoskóry Włoch brał udział, bo myślę że są one doskonale znane większości.

Czy więc rzeczywiście cała ta nienawiść skierowana przeciwko Pato jest słuszna? Niech każdy odpowie sobie na to pytanie samemu, zgodnie z własnym sumieniem. Mam nadzieje, że powyższy felieton wam w tym pomoże.