Ten tekst jest kontrą do felietonu Bizzara zatytułowanego „o niemodnym Pato słów parę”. Początkowo nie chciałem zabierać głosu w tej kwestii, ale całkowicie nie zgadzam się z przytoczoną przez Przemka opinią, poczynając od tytułu - Pato absolutnie nie jest niemodny. Pato jest w modzie. Wystarczy przejrzeć choćby profile Użytkowników ACMilan24.com, żeby zauważyć, że „Pato” jest jednym z najczęściej powtarzających się wpisów w kolumnie „ulubiony piłkarz ACM”.

Głosy o tym, że Brazylijczykowi powoli przewraca się w głowie, nie są brutalnym i niesprawiedliwym atakiem na Bogu ducha winnego młodego chłopaka, jak sugeruje Twój Przemku felieton. Zwracają tylko uwagę na problem jaki się rodzi i z jakim już teraz trzeba sobie radzić, a mianowicie na gwiazdorstwo tego zdolnego piłkarza. Owszem, można udawać, że wszystko jest w porządku, że nie ma problemu, że to nie gwiazdorstwo. Tylko za kilka lat to pożre drużynę. Nie można zamiatać brudów pod dywan i liczyć, że wszystko jest załatwione. To nie metoda.

Pato jest bez wątpienia podstawowym piłkarzem w naszej drużynie (pomijam aktualne wahania formy) i każdy liczy na jego bramki oraz dobre występy. Jednak całym sercem staję po stronie Gattuso, bo ten wojownik zdobył dusze wielu Milanistów swoją dzielną postawą nie tylko na boisku, ale i poza nim. Skoro uznał za stosowne skarcić Kaczora, to na pewno miał ku temu powód, bo Rino nie jest kimś, kto krytykuje innych bezpodstawnie. Powiem więcej - całe szczęście, że po odejściu Maldiniego znalazł się ktoś, kto jest wzorem do naśladowania dla wszystkich. Czy ktoś z nas chciałby, żeby rolę wzoru do naśladowania przejął za kilka lat zawodnik o charakterze Pato? Nie oszukujmy się, że Pato ma charakter Kaki czy Lucio, jak to w „o niemodnym Pato słów parę” jest sugerowane. W wieku 21 lat jest po rozwodzie, a jego związek nie przetrwał nawet roku. Poszło o wspólne imprezy Kaczora z Ronaldinho. No, ale przecież młody jest, wybawi się i później będzie już wszystko dobrze... Aż chce się spytać czy tak dobrze jak z R80, który właśnie zaprzepaścił swoją ostatnią szansę powrotu do wielkiej piłki?

O nadziejach Pato wszyscy już zdążyli poczytać kilka razy. Złota Piłka, Złotej Piłki, Złotą Piłką. Owszem, każdy chłopak ma jakieś marzenia, szczególnie tak zdolny jak nasz numer „7”, ale najważniejsze jest poświęcenie dla drużyny, a nie indywidualne osiągnięcia. Piłka nożna to sport, w którym na sukces drużyny składa się ciężka harówka jedenastu piłkarzy i całego sztabu ludzi, który im w tym pomaga. Rola naszego młodego napastnika jest szczególnie ważna, bo w tym sporcie chodzi o to, żeby zdobywać bramki. Bardzo ważne jednak jest też, aby ich nie tracić. Czasem Pato brakuje szacunku dla wysiłku reszty drużyny, zagrywa egoistycznie, gra pod siebie, a niekiedy widać, że sobie odpuszcza.

Nie wiem co jest śmiesznego w tym, że z Brazylijczyka wyłazi „brazylijczyk”. To prawda, nie śmieszna a smutna. Ów „brazylijczyk” to cecha charakteru, z której słyną piłkarze z kraju kawy. Stereotyp powiecie – może i tak, ale lepiej ulegać stereotypom niż wierzyć z klapkami na oczach, że kiedyś będzie lepiej, bo jeśli Milan będzie dalej rozpuszczał Kaczora, to na pewno nie będzie.

Z drugiej strony może to i dobrze, że klub nie wychowuje Pato. Dlaczego? Odnoszę wrażenie, że nasza młoda gwiazda jest "hodowana" na sprzedaż do jakiegoś Realu czy innego City. To tylko kwestia złożonej w odpowiednim czasie oferty, która usatysfakcjonuje Gallianiego. Skoro tak ma być, to korzystajmy ‘na maxa’ z jego umiejętności, a w odpowiednim momencie pozbądźmy się szklanego problemu za duże pieniądze. Jeśli jednak Pato nie jest przeznaczony na sprzedaż, to liczę że Milan poważnie zajmie się jego wychowaniem. Na szczęście Alexandre nie ma charakteru Mario Balotelliego (rozpuszczonego ex-interisty, którego tak naprawdę nikt o zdrowych zmysłach nie chce zamienić za Pato), ale jego zachowanie również może irytować. Dlaczego? Tu nie chodzi o jakąś „nienawiść". Tu chodzi o to, że wszyscy wiemy na co stać popularnego Kaczora, ale nikt nie chce aby doszło do sytuacji, w której zmarnuje swój nieprzeciętny talent.

Na koniec przytoczę innego napastnika Milanu, który również bardzo często mówi o swoich osiągnięciach. Chodzi o Inzaghiego. To przykład profesjonalisty, zawsze chętnego do pomocy drużynie. Choć mówi o prywatnych sukcesach, nie odczuwa się że Milan był dla niego tylko środkiem do ich osiągnięcia. Pippo jest częścią tego środowiska i gdy zawisła nad nami groźba Serie B (której jedna z naszych gwiazd tak się zlękła, że aż uciekła za granicę), nie wahał się z deklaracją pozostania w klubie. Los wynagrodził go za to w Atenach. Można? Można!


Ucz się Alex,  jeszcze sporo pracy nad samym sobą Cię czeka. Życzę Ci, żebyś zdobył tą upragnioną Złotą Piłkę, oczywiście jako piłkarz Milanu. Do tego jednak potrzeba ciężkiej pracy, bo nic nie przychodzi samo.