Obecny Milan jest o wiele lepiej uzbrojony od tego, którego poczynania uważnie śledzono w poprzednim sezonie. Mistrz Allegri Maximus dostał nowy oręż ofensywny w tym legendarny miecz, który zwie się Ibrahimowicjusz. I choć zbroję ma trochę przestarzałą, to radzi sobie bardzo dobrze w defensywie. W 26 starciach doznał najmniej obrażeń, jak dotąd było ich dwadzieścia, trzy razy doprowadziły one do porażki.



Jednak część tego pancerza, pomimo pozytywnych aspektów obronnych, działa krępująco, szczególnie kiedy chce się wyprowadzić cios. Rycerz nieraz próbował zapoczątkować decydujący atak z prawej strony, aż tu nagle coś się przyblokowało (mimo że na początku uderzenie posuwało się niczym burza) i miecz poszedł za wysoko. Wtedy posiadacz zbroi zwykł krzyczeć wniebogłosy "Abaaatus!", rzadziej "Kłooddo!!!".



Rycerz od lat szuka porządnego, lewego naramiennika. Przez kilka wiosen służyła mu część pochodząca z Czech, lecz ostatnio stwierdził, że rdza opanowała ją na tyle, iż straciła wszelkie swoje walory. Wojownik nie ma niczego lepszego, więc musi korzystać z bardzo koślawego komponentu, przez co ataki z lewej strony absolutnie mu nie wychodzą, kiedy przechodzi do obrony, też jest źle. Wtedy bardzo się złości, a w powietrzu grzmi słowo "Antoniniuszzz!" niczym mroczne zaklęcie z ksiąg zakazanych.



Pewnego upalnego lata było kilka dni niosących nadzieję, kiedy to wierny, łysy już towarzysz rycerza pojechał na zachodni dwór do zamku zwanego Porto. Tam znalazł wspaniały lewy naramiennik. Wszyscy byli bardzo szczęśliwi, ustalona ilość złota była już w gotowości, lecz po dokładniejszych oględzinach okazało się, że jakiś wariat podziurawił tę znakomitą część długimi zębami, bo ktoś doradził temu gamoniowi, że w ten sposób wyleczy krzywy zgryz. Łysy kompan wrócił do rodzinnych stron z pustymi rękoma. Niedawno próbował coś wskórać w sprawie naramiennika u przyjaciela Preziosusa. Jednak on chciał zbyt wiele kruszcu za swoją własność, a tłumaczył to faktem, iż czekają go miesiące niespokojne i wiele ważnych pojedynków.



Na razie skończył się czas wypraw w poszukiwaniu wartościowych części. Zimą rycerz zabezpieczył się starszymi i mniej drogocennymi, aczkolwiek solidnymi nabytkami na wypadek, gdyby któryś komponent miał się niespodziewanie popsuć. Lecz Allegri Maximus najbardziej cieszy się z powodu rozstania z ostrzem, wokół którego krąży wiele legend. Kosztowało ono sporo, ale przynosiło zyski, gdyż ludzie chcieli je obejrzeć choćby przez chwilę. Wojownik jednak musiał się z nim pożegnać, ponieważ w walce nie było przydatne. Przez to wielu chłopców, którzy szanowali rycerza, straciło do niego szacunek, bo dla nich to ostrze pochodziło ze sfery sacrum i nie mogli zrozumieć, jak można zrezygnować z takiej wspaniałości. Maximus wiedział, że nie wszystkim będzie się to podobać, ale ten miecz był dla niego dużym balastem, zbyt wiele złota trzeba było łożyć, aby go utrzymać w jak najlepszym stanie.



W tej rzeczy było też coś dziwnego. Kiedy się nią władało, to odnosiło się uczucie, że wgryzała się w rękę swoimi wielkimi, niemal końskimi zębami, przysysała się niczym pijawka. A kiedy odrzuciło się ją do inwentarza, to bardzo szybko traciła blask prawdziwego ostrza i z każdym kolejnym użyciem stawała się mniej wartościowa. Najlepszą decyzją było zwrócenie jej do miejsca pochodzenia, za oceanem, gdzieś w kierunku Indii, żeby żaden inny rycerz z europejskiego dworu nie musiał przeżywać wielkiego zawodu i opierać swoich ataków na tak nieporęcznym mieczu.



I tak oto Allegri Maximus kroczy drogą, której kresów jeszcze nie znamy. Ten rycerz, pomimo całej niedoskonałości swojej zbroi, nie może na nią narzekać, albowiem otrzymał lepszy oręż od swoich poprzedników, w tym od Leonarda Brutusa Dwulicusa i Ancelottiego Momento Delicatusa.



Krążą plotki, że w otoczeniu wojaka pojawiła się być może jego przyszła oblubienica, Barbara Złotowłosa, bogata arystokratka z rodu Bunga Bunga. W przyszłości to ona może dbać o zbroję rycerza i ją polerować. Tylko bez skojarzeń z lancą moje drogie dziatki!