Od pamiętnego środowego wieczoru minęło kilka dni. Można powiedzieć, że już nawet nieco ochłonąłem. Siedzę w miarę spokojnie, swobodnie wodzę wzrokiem po pokoju, a ręce ani myślą drgnąć nieproszone. Parokrotnie zdarzyło mi się kogoś lub coś pogryźć, ale to przypadki odosobnione i dzieją się głównie w nocy. Czasem śni mi się, że doganiam Petera Croucha na opustoszałej stacji metra gdzieś w Londynie. W jednej ręce trzymam samurajską maczetę, w drugiej pilnik do paznokci (kurcze, skąd ten pilnik?!)…

Czas działa na moją korzyść. Ciśnienie tętnicze się stabilizuje, a paznokcie i tak kiedyś odrosną. Gorzej z talerzami - same się przecież nie odkupią… Przestałem też strzelać z wiatrówki do dzieci sąsiadów… zaraz zaraz, ale to nie ma nic wspólnego z meczem…, a raczej dwumeczem, o którym każdy z Nas wolałby już dzisiaj nie pamiętać. Na pocieszenie zostało mi, że (pomimo planów) nie poszedłem do Multikina na transmisję meczu, co równa się temu, że nie musiałem oglądać wesołej japy Joe Jordana na kilkunastometrowym ekranie i jeszcze za to płacić.

Nietrudno sobie wyobrazić mnie oglądającego ostatni mecz Milanu w tegorocznej edycji Ligi Mistrzów. Podobne tętno miałem tylko kilka razy w życiu: na pewno raz, gdy uderzyłem głową w krawężnik spadając z roweru złapany przez brata na lasso - powaga! ;p (Bardzo śmieszne! Ciekawe co Wy robiliście mając 4 lata!)

W głowie kłębił się nadmiar myśli, a tuż po końcowym gwizdku poczułem, jak gdyby ktoś sprzedał mi porządnego kopa w potylicę. Nie mogłem uwierzyć, że to już koniec. Położyłem się na łóżku i leżałem w jednej pozycji dobre pół godziny. Widok cieszących się anglików nie rozzłościł mnie. Było mi jedynie - a może aż - brutalnie smutno. Musiałem pogodzić się z faktem, że drużyna lepsza prawie w każdym aspekcie gry – od posiadania piłki, poprzez liczbę celnych strzałów i podań, aż do faktycznej przewagi na boisku – nie strzela bramki przeciwnikowi wyraźnie słabszemu.

Nie mogłem zrozumieć, że zawodnicy, którzy wkładają w spotkanie całe serce i siły, przy ogłuszającym dopingu kilkudziesięciu tysięcy rozwścieczonych incydentem na San Siro saskich piwożłopów, odejdą z niczym. Cały czas w pamięci mam obraz Kevina-Prince’a Boatenga, bardzo aktywnego w ataku i obronie, raz po raz szarżującego na bramkę rywali, który pada na murawę po którymś z kolei faulu zawodnika w białej koszulce. Nie muszę chyba dodawać, że jeszcze dwa dni wcześniej Kevin z trudem chodził…

Pozytywnie zaskoczył występ od dawna skreślanego Marka Jankulovskiego, Seedorf świetnie zagrał na pozycji Pirlo rozgrywając mecz życia, Abate kolejny raz pokazał, że warto było na niego stawiać. Mogę tak wymieniać jeszcze przez kilkanaście linijek.

Drużyna ma zapał i ducha. Potrafią się mobilizować i grać piękną piłkę, ale nie zapominajmy, że Milan jest ciągle jeszcze w fazie przebudowy i dopiero za jakiś czas (czytaj: najwcześniej po wakacjach) będziemy w stanie realnie ocenić szanse na arenie międzynarodowej - jeszcze nie czas na sukcesy w Lidze Mistrzów, czego zresztą nie ukrywał sam zarząd, mówiąc na początku sezonu przede wszsytkim o pragnieniu odzyskania tytułu mistrza Włoch.

Nawet przy tegorocznym awansie Milanu zespół odpadłby w dalszej części rozgrywek (w bardziej dotkliwy sposób i z silniejszą ekipą), a na dodatek wysiłki w LM mógłby przypłacić ogromnym zmęczeniem zawodników i kontuzjami, co przy napiętym terminarzu i krótkiej ławce rezerwowych na pewno nie jest priorytetem żadnego trenera. Allegri dostał dobre klocki i tylko od niego zależy jak je poukłada w przyszłym sezonie, a pokazał, że układać umie, szczególnie jeśli ma się przy boku takich architektów jak panowie Galliani i Braida.

Tak więc nie płaczmy, bo jak na rok sprawowania funkcji Allegriemu idzie więcej niż dobrze, a i sami zawodnicy ograniczają liczbę bezsensownych porażek ze średniakami do minimum. Wszystko jest na dobrej drodze: klub nie jest zadłużony, piłkarze się między sobą nie biją (Onyewu już nie ma), a Gallianiemu nawet fajnie z tą łysinką. Cel: Nie oddać prowadzenia do samego końca. Ta świadomość działa kojąco na ciągle jeszcze swieżą ranę przegranego remisu.