Co roku mniej więcej o tej samej porze media piłkarskie zaczynają delikatnie mówiąc szaleć, co objawia się setką plotek dziennie na temat ewentualnych wzmocnień Milanu. Do tego dochodzą jeszcze zwyczajowe gierki naszego transferowego profesora – Adriano Gallianiego, który albo nic nie chce powiedzieć, albo  jeśli już coś powie, należy wziąć poprawkę na to, że powinniśmy spodziewać się dokładnie odwrotnej sytuacji. Jeszcze do niedawna mogliśmy być praktycznie pewni, że do czerwono – czarnej części Mediolanu zawita wkrótce młody brazylijski talent – Paulo Henrique „Ganso”. Teraz jednak pojawiło się kilka „ale” chociażby w związku z zajęciem przez Taiwo miejsca spoza UE. Do tego doszło jeszcze to całe gadanie, że Brazylijczyk bardziej nadaje się na trequartistę, a tu Milan ma przecież Boatenga i Seedorfa – pytam się więc po cholerę było przedłużać Seedowi kontrakt? Spowalniający akcje Holender złapał formę ledwo na kilka spotkań przed zakończeniem sezonu… ale cóż, zostawmy to. Panowie z via Turati szukają więc lewego półskrzydłowego i tu pojawia się mnóstwo nazwisk, wśród których należałoby zwrócić szczególną uwagę na Hamšíka, Pastore, Lamelę, Bale’a i Fabregasa. Każdy z nas miałby pewnie tu swój typ, ale ja widzę w tej roli tylko i wyłącznie jednego zawodnika. Podpowiem, że nie ma ani modrych oczu ani ok. 183 cm wzrostu jak to zasugerował Allegri. Bujną czuprynę jeszcze mógłbym podciągnąć pod mojego kandydata… w sumie jakby się uprzeć to 174 cm wzrostu można by uznać za ok. 183… Szczerze mówiąc, rozbrajają mnie te kalambury, w które bawi się obecnie Adriano do spółki z Maxem, ale do rzeczy. Media już znalazły odpowiedniego kandydata – miałby nim być Gareth Bale! Stanowczo protestuje! Straciliśmy Pirlo, który za swoich dobrych lat potrafił jednym podaniem stworzyć napastnikowi sytuację strzelecką, nie wspominając już rzutach wolnych, a mielibyśmy dostać Walijczyka, z którego przynajmniej według mnie na siłę próbuje się zrobić gwiazdę światowego formatu? A może Hamšík miałby być tym prezentem od Berlusconiego? Z całym szacunkiem, ale nie jestem przekonany czy pomocnik Napoli byłby w stanie uczynić  różnicę, dzięki której Milan mógłby z powodzeniem walczyć o puchar Europy. Pastore z kolei mógłby być nawet dobrym kandydatem – świetna technika, lekkość (być może nawet aż za wielka jak na włoską piłkę, powinien nabrać troszkę masy) i elegancja w grze – te cechy nasuwają nawet porównanie Argentyńczyka to Kaki, ale ja widzę go  raczej na pozycji tuż za napastnikami, a nie w roli półskrzydłowego. Poza tym mamy Seedorfa… O Lameli nie muszę wiedzieć w zasadzie nic poza tym, że ma ledwo 19 lat, a nam potrzebny jest zawodnik doświadczony. Takim oto sposobem dochodzimy do mojego „wybrańca”, który wydaje się być wręcz idealnym kandydatem. 24 lata, wspaniała technika, dobry strzał, pozycja jakby stworzona dla niego, przyzwyczajony do twardej angielskiej piłki, doświadczony na boiskach Europy,  kapitańska opaska na ramieniu, reprezentant Hiszpanii, która zdobyła złoty medal na mundialu w RPA – po prostu Cesc Fàbregas! Czyż to nie wymarzony kandydat by uzupełnić lukę powstałą po odejściu Pirlo? Czegoż więcej nam trzeba? Jedynie kilkudziesięciu milionów euro, by wykupić kartę kapitana Arsenalu. Biorąc jednak pod uwagę zdolności negocjatorskie Gallianiego, a także zeszłoroczne efekty współpracy z Mino Raiolą, jestem przekonany, że Fabregas na raty, przy niewielkim wsparciu finansowym od Berlusconiego jest praktycznie na wyciągniecie ręki i takiego zawodnika nam właśnie trzeba, by zawojować w przyszłym sezonie Europę!