O dziennikarzach, a raczej o ludziach, którzy sami siebie za takowych uznają. Kodeks etyczny dziennikarstwa jest im pojęciem bardziej odległym niż poczucie winy polskim politykom, a każda, nawet najmniejsza plotka, jest doskonałą okazją do uzyskania dodatkowych kilku euro przychodu z wierszówki.

„Milan poważnie zainteresowany Hamšíkiem!”, „Milan o krok od pozyskania Schweinsteigera!”, „Obie strony doszły do porozumienia”, „Mourinho ojcem dziecka Kaki!”, no dobra, może bez tego ostatniego… Ale sami widzicie, że coś jest nie tak. Ostatnimi czasy jedyną wiarygodną informacją o zainteresowaniu Milanu konkretną osobą była wiadomość o aktywnym „zainteresowaniu” Silvio Berlusconiego żoną byłego premiera Czech, Petrą Paroubkową. Kto wie, być może nawet Berlu „dopiął swego” – przepraszam wszystkie damy (i tych bardziej wrażliwych) za niestosowny dowcip.

Wszelkiego rodzaju prasowe rewelacje dotyczące roszad personalnych w drużynie rossonerich należy traktować z bardzo dużym dystansem. Fala informacji, których ogromem zalewani jesteśmy każdego dnia w stopniu porównywalnym do siły niszczycielskiego żywiołu z dnia 11. marca, przetacza się w nieskrępowany sposób przez nasze głowy, z tą jedynie różnicą, że tamta fala cokolwiek ze sobą niosła – samochody, kawałki mebli i elementy elewacji, ale jednak. Fala pseudodziennikarskiego bełkotu ma działanie jedynie destrukcyjne. Nie tworzy nowego porządku, nie przyczynia się do postępu, szerząc chaos i niepokój w umysłach kibiców. Fala plotek wręcz wymusza chore wyobrażenie międzyklubowej rywalizacji, podsycając i tak już zaognione konflikty. Wystarczy wrócić myślami do licznych doniesień prasowych na temat rywalizacji o Ganso między Milanem, a Interem. Po co tyle szumu?! Przecież to nie od dziennikarzy zależy kogo kupi klub, a wszelki medialny rozgardiasz jedynie utrudnia prowadzenie negocjacji.

Pomyślcie, co by było gdyby nie prasowe spekulacje? Ludzie Gallianiego mogliby objeżdżać cały świat w poszukiwaniu młodych talentów bez obawy, że cena któregoś z nikomu nieznanych dotąd chłopaków ulegnie wielokrotnej multiplikacji po kilku prasowych notatkach w jednym z brukowców w São Paulo - nonsens… A co dopiero mówić o uznanych nazwiskach. Dlatego ilekroć dochodzą mnie jakiekolwiek słuchy o domniemanym zainteresowaniu Milanu którymś z zawodników, zaczynam szacować potencjalne straty zarządu, a agenci i agencje dziennikarskie potencjalne zyski.

Tak już niestety jest i chyba prędko nic się w tej materii nie zmieni. Dlaczego? Jeśli dotychczasowe „tuzy pióra” zrezygnują z obecnych praktyk, na ich miejsce przyjdą nowi, ambitniejsi i jeszcze bardziej pomysłowi "dziennikarze". Nierzadko też porządni pracownicy redkacji otrzymują od swoich przełożonych podobne polecenia służbowe – gazeta musi się przecież sprzedać, bo konkurencja nie śpi, a redakcyjny wyścig szczurów trwa w najlepsze. Aż strach pomyśleć, że napisała to osoba, która z dniem 8. lipca kończy studia na kierunku o wdzięcznej nazwie Dziennikarstwo i komunikacja społeczna. Dlatego – parafrazując słowa Jeremiego Clarksona – warto jest jednak pójść na jakiś porządny kierunek studiów. Albo chociaż interesować się nieco samochodami...