Jak już mówiłem przed nami długo wyczekiwane derby w Pekinie, do tej pory rozgrywaliśmy jedynie spotkania sparingowe. Nie wiem jak Wy, ale ja mam trochę inne niż zwykle odczucia poprzedzające nowy sezon. Trochę ponad rok temu przychodził Allegri, który zastępował na ławce trenerskiej Leonardo. Po zdobyciu upragnionego od lat scudetto, Max z dobrze rokującego trenera młodego pokolenia, wyrósł na pewnego siebie i uznanego w oczach Włochów fachowca. Kiedy zwolniono Brazylijczyka wielu kibiców (w tym ja) zastanawiało się nad słusznością tej decyzji, jednak już pierwsze spotkania pod wodzą Allegriego pokazały, że zmieniło się praktycznie wszystko. Dziś mogę z całą pewnością powiedzieć, że Max traktuje swój zawód bardzo poważnie, a jego sposób prowadzenia drużyny nastawiony jest przede wszystkim na wynik. Dla Leonardo praca w roli trenera Milanu była tylko, jak odnoszę wrażenie, spełnieniem pewnych nie do końca sprecyzowanych ambicji, nowym doświadczeniem, które jak się później okazało, wykorzystywał jeszcze przez rok podczas swojej pracy z Interem, żeby ostatecznie znowu zmienić kierunek i sprzedać się do PSG... Możemy teraz podziękować naszemu prezydentowi za jego piłkarską intuicję i podjęcie tej słusznej decyzji. Około 12-14 miesięcy temu, po zmianie trenera, nowy Milan wyglądał jakby ktoś odjął mu dobre 10 lat i zaaplikował porządny zastrzyk adrenaliny. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów w naszej grze widać było pressing i wolę walki po stracie piłki u wszystkich zawodników, a nie tylko u defensywnych pomocników, których za uszy ciągnął Gattuso. Kolejną zmianą Maxa było odejście od gry systemem 4-3-3 i zrezygnowanie z bocznych napastników na rzecz trequartisty. Większą rolę mieli również odgrywać pomocnicy, którzy za Leonardo zajmowali się jedynie poszukiwaniem świętego Graala, tzn. Konia... Najważniejsza moim zdaniem zmiana, a może raczej decyzja, przyszła w ostatnich dniach mercato. Nie chodzi mi jednak o samo przyjście wielkich gwiazd w postaci Zlatana i Robinho, a stanowcze trzymanie się wcześniej ustalonych myśli taktycznych przez Allegriego. Włoskie media upodobały sobie ekipę Rossonerich i zaczęły tworzyć dziesiątki kombinacji formacji ofensywnej jaką mógłby dysponować Milan. Dziennikarze dręczyli Maxa pytaniami na temat tego jak poustawia w ataku takie indywidualności jak Ibra, Dinho, Pato i Robson oraz czy w ogóle istnieje możliwość żeby ci gracze przebywali razem na boisku. Allegri ze spokojem odpowiadał, że dla każdego znajdzie się miejsce w odpowiednim czasie. Po dobrym starcie w Serie A przyszła seria kiepskich meczów ze słabszymi ekipami, ale Rossoneri przezwyciężyli „momento delicato” powoli odnajdując balans w grze i optymalne ustawienie, dochodząc aż na szczyt ligowej tabeli. Między zawodnikami i trenerem była chemia, która pozwoliła im przetrwać także trudny okres po przerwie zimowej, kiedy w pomocy Milanu brakowało Boatenga, Seedorfa, Gattuso i Flaminiego, a w rolę Pirlo wcielał się z różnym skutkiem Thiago Silva.

Przed rokiem pewnie żaden z nas nie brał pod uwagę takiego scenariusza w wykonaniu zarówno zarządu jak i zespołu. Po latach upokorzeń ze strony Interu, przespanych okienkach transferowych, sprzedaży największych gwiazd i liderów drużyny (najpierw Sheva, później Kaká) pokazało się światełko w tunelu. Kibice przestali „wyrzucać” Berlusconiego, a Galliani dla wielu stał się idolem wśród managerów. Ubiegłoroczne sukcesy na arenie sportowej i ekonomicznej, poparte kolejnymi transferami w zimie rozpaliły nowe nadzieje i zwiększyły apetyty. W Mediolanie po cichu mówi się o próbie odbicia Pucharu Europy z rąk Hiszpanów. Piłkarze, trener oraz ludzie z zarządu jednogłośnie celują w finał Ligi Mistrzów. Wiadomo jednak, że ze składem jaki posiadaliśmy w ubiegłym sezonie nie jesteśmy w stanie tego dokonać. Sprowadzeni do tej pory zawodnicy (Taiwo, Mexes) są dobrym uzupełnieniem składu, być może któryś z nich z marszu okaże się pierwszoplanową postacią, ale każdy szanujący się kibic Milanu wie, że najwięcej uwagi należy poświęcić podstarzałej i osłabionej odejściem Pirlo formacji pomocy. Nie będę się teraz skupiał nad tym jakiego zawodnika nam brakuje, kto byłby lepszy, tańszy itd., bo o tym rozmawialiśmy już setki razy przy innych okazjach. W tym miejscu chciałbym zadać sobie, Wam i pewnemu człowiekowi, od którego to wszystko zależy, pytanie: czy Milan chce kontynuować to co zaczęliśmy rok temu z Maxem, inwestując mądrze, czasem chytrze i przebiegle, ale jednak inwestując duże pieniądze? Czy może ego naszego Il Presidente powróciło po odebraniu tarczy tricolore znienawidzonemu rodowi Morattich (nie mylić z Merdattich) do dawnych rozmiarów i teraz może on ze spokojem oddawać się swoim mniej kosztownym, ale też mniej chlubnym uciechom? Jak pewnie każdy z Was chciałbym i wierzę, że obecna postawa Milanu na rynku transferowym to tylko cisza przed burzą, a Łysy umiejętnie blefuje rywali, żeby zadać ten ostateczny cios w najmniej oczekiwanym momencie. Zastanawia mnie jednak ta jedna bardzo ważna rzecz, przez którą nie jestem pewny czego mogę oczekiwać po swoim ukochanym klubie w nowym sezonie... co zamierza Silvio Berlusconi, czy to jest jeszcze prawdziwa miłość, czy tylko przelotny seks, którego ostatnim potomkiem było scudetto w 2011 roku?