Przyznam, że początkowo trudno było mi ubrać w słowa myśli, które od pewnego czasu natrętnie piętrzyły się w mojej głowie. Jakiś wewnętrzny głos podpowiadał mi, bym wyjątkowo tym razem nie próbował epatować tanimi chwytami retorycznymi, ujawniającymi się najczęściej w postaci średnio śmiesznych sprośno-kloacznych żartów, które notabene, tak chętnie komentujecie. Dziś zmuszony jestem zachować powagę, bowiem temat rozmyślań wcale nie daje powodów do zachowania optymizmu…

Już jakiś czas temu obiecałem sobie, że nie będę zadręczał siebie ani nikogo w moim najbliższym otoczeniu narzekaniami na temat obecnej formy piłkarzy Milanu. Cokolwiek się stanie, przyjmę to ze spokojem, z rozwagą przeanalizuję błędy i, niczym prawdziwy szkoleniowiec, wyciągnę odpowiednie wnioski. W mocnym postanowieniu trwałem przez niecały tydzień, bowiem klęska w meczu z – nie ukrywajmy – przeciętnie grającym, ale za to bezlitośnie wykorzystującym nasze głupie błędy, Juventusem pokazała, że kiepski ze mnie materiał na szkoleniowca. Będąc na miejscu Allegriego po meczu z Juve podziękowałbym za współpracę połowie pierwszego składu oraz paru zawodnikom z ławki rezerwowych. Na koniec wyrzuciłbym sam siebie, bowiem nie mógłbym pogodzić się z myślą, że nie potrafię dostatecznie zmobilizować do gry grupy dorosłych mężczyzn, dla których każde moje słowo powinno być świętością. Szczególnie, jeśli zarabia się tak ogromne pieniądze, które przeciętny człowiek być może zobaczy kiedyś na zdjęciu zrobionym telefonem komórkowym przez swojego znajomego w trakcie dni otwartych w NBP.

Drużyna Milanu jest zmotywowana do gry, niczym kierowca, któremu właśnie odebrano prawo jazdy, do powtórnego kursu w Akademii Ruchu Drogowego. Albo lepiej: kierowca, który musi odrabiać nadmiar punktów karnych, które otrzymał pozostając dotychczas pewnym swoich umiejętności. Tak jest właśnie z Milanem w 2011 roku: Scudetto, Superpuchar Chin, yyyy… to znaczy Włoch, ale w Chinach oraz remis w jaskini lwa z hegemonicznie panującą w światowym futbolu Barceloną doprowadziły do wytworzenia się zbyt dużej pewności siebie oraz nazbyt okazałej presji na piłkarzach i trenerze. Do tego doszła jeszcze plaga kontuzji oraz mierne mercato w wykonaniu włodarzy klubu. W rezultacie mamy to, co mamy. Nie cieszy nawet jeszcze gorsza postawa czarno-niebieskich bękartów. A przecież nic nie zapowiadało tak koszmarnego początku sezonu.

Wkrótce miało się okazać, że brak motywacji wśród samych piłkarzy to nie tylko dziennikarskie przypuszczenia. Niedawne słowa Cassano oraz Ibry powinny być dla klubu wyraźnym ostrzeżeniem, że grupa nie funkcjonuje należycie. Zarząd po raz kolejny wszystko przeinaczył, twierdząc, że słowa piłkarzy zostały źle zinterpretowane: Ibra deklaruje wyczerpanie, bo zmęczył się niesieniem martwego łosia do najbliższej leśniczówki, a Cassano po prostu nie wie, co mówi, bo jakikolwiek logiczny sposób wyrażania własnych myśli nigdy nie był i nie będzie jego mocną stroną. W rzeczywistości jednak klub ma twardy orzech do zgryzienia. Orzech, który zasadził wiele lat temu, oferując swoim piłkarzom zbyt lukratywne kontrakty, których pokłosiem jest zmęczenie, brak motywacji i tylko chwilowe przebłyski formy. A morale drużyny może się jeszcze pogorszyć, bowiem niebawem z drużyną rossonerich pożegnać się mogą piłkarze, którzy dotychczas potrafili utrzymywać dyscyplinę w szatni. Mowa o Gattuso i Ambrosinim. Z kolei myśląc o piłkarzach „ciągnących” grę cały czas w pamięci mam nieodżałowanego Ricardo Kakę... To właśnie takie osobowości pozytywnie oddziałują na boiskową postawę i determinację całej drużyny. Co?? Tacy piłkarze są drodzy?? A jacy mają być?! Pieniądze nie powinny być zmartwieniem klubu takiego, jakim jest Milan. Berlusconi ma tyle pieniędzy, że mógłby za nie wykupić chaty wszystkich użytkowników tej strony, łącznie z zaskórniakami waszych ojców zakopanymi w ogrodzie. Prezydent musi zrozumieć, że klub piłkarski to nie tylko osobista zabawka, to nie tylko maszyna do robienia pieniędzy, ale przede wszystkim ludzkie emocje, zarówno te pozytywne, jak i negatywne, których ogromu i intensywności nie sposób usystematyzować, a tym bardziej nie sposób ich przeliczyć na pieniądze.

Obecna kondycja drużyny predysponuje nas do zajęcia miejsca w czołowej piątce Serie A i tak najprawdopodobniej się stanie. Mediolańska lokomotywa w końcu się rozpędzi, ale w walce o Puchar Europy najprawdopodobniej nadal odgrywać będziemy rolę marginalną, a przecież tryumf na arenie europejskiej jest tematem przewodnim każdego mokrego snu szanującej się Milanistki i Milanisty. No dobra… Może trochę przegiąłem z tym porównaniem, ale przecież tata mówił, że chłopcom w moim wieku też się to czasem zdarza…

Teraz sam nie wiem, czy powinienem żałować czy też cieszyć się z faktu, że zmuszony byłem ominąć początek sezonu w wykonaniu rossonerich. Niemożność zobaczenia ich w akcji przyprawiała mnie o uczucie bliskie towarzyszącemu samodzielnej próbie wycięcia Esperalu… (dodam, że tak naprawdę nie wiem jakie to uczucie, bowiem rodzina pochowała w domu wszystkie ostre narzędzia). Jedno jest pewne: ten klub wymaga zmian. Przede wszystkim tych mentalnych i najlepiej jak najszybciej.