„Ależ go k**wa zjadł!!” krzyknął w przypływie euforii znajomy Milanista komentując zagranie Kevina-Prince'a Boatenga z pamiętnego meczu rewanżowego z Barceloną. Nie brakowało nam zresztą podobnych złotych sentencji podczas wspólnego seansu meczowego. Emocjonalna szczerość wyżej wspomnianego zawołania zadecydowała o tym, że to właśnie ono najbardziej utkwiło mi w pamięci i nie miałbym absolutnie nic przeciwko, gdyby podopieczni Massimiliano Allegriego zechcieli skonsumować całą formację obronną przyszłego rywala w rozgrywkach Ligi Mistrzów, tylko czy nie zabraknie im apetytu?



A nie mówiłem??

Emocje po losowaniu par 1/8 tegorocznej Ligi Mistrzów powoli opadają. Włosi zmierzą się z „wiecznie młodym” zespołem Aresna Wengera - Arsenalem Londyn. Z drużyną, która dość szczęśliwie wygrała rywalizację w wyrównanej grupie F, a podstawowym bramkarzem której jest nasz rodak Wojciech Szczęsny. Z drużyną równie perspektywiczną, jak nieprzewidywalną – 28.08.11 – cztery bramki od Manchesteru United w każdej połowie spotkania. Jak widzę ten dwumecz? Milan przejdzie dalej, ale pod pewnym warunkiem. Pozwólcie proszę, że cofniemy się w czasie o trzy miesiące. Tak oto pisałem jeszcze przed pierwszym grupowym meczem rossonerich:

„Sugerując się najnowszą historią występów Milanu w LM można przypuszczać, że oba mecze z Barceloną będą w wykonaniu rossonerich niezapomnianym piłkarskim widowiskiem. (…) Flesze mają niewątpliwie na niektórych naszych graczy zbawienny wpływ. (…) obawiam się natomiast nastawienia zawodników do meczów z Viktorią Pilzno i BATE Borysów.”

Tak naprawdę nie chciałem, by moje słowa się sprawdziły, nawet kosztem osobistej satysfakcji. Nie ulega jednak wątpliwości, że moje prognozy się sprawdziły – dwa doskonałe widowiska z Blaugraną, dwa dobre mecze u siebie (BATE, Pilzno), które trzeba było wygrać i tak też się stało. Jednakże oba późniejsze mecze wyjazdowe z tymi drużynami należy nazwać – używając terminologii fachowej – piłkarską „padaką”. O ile więcej sytuacji bramkowych w meczu z BATE mieli Milaniści, o tyle to, co pokazali w Pradze, woła o pomstę do nieba. Gromkie brawa za determinację i walkę do końcowego gwizdka należą się podopiecznym Pavla Vrby. Piłkarze Viktorii Pilzno mogli (i powinni) ten mecz spokojnie wygrać – zabrakło szczęścia. 

Syndrom Carletto

Szczerze mówiąc trudno jest mi powiedzieć, na jakim miejscu w Europie należy sytuować zespół z lepszej części Mediolanu, a wyżej wspomniane mecze wcale mi tego osądu nie ułatwiają. Drużynę Milanu stać na wiele, co zresztą pokazała nam na San Siro w pasjonującym meczu rewanżowym z katalończykami, ale ponadprzeciętna motywacja wynikała z pewnością jedynie z prestiżu spotkania. Pytanie tylko, co jeśli przyjdzie grać z Bologną, Ceseną, Freiburgiem czy Sieną? Co jeśli jeden doskonały mecz okupiony jest ofiarą piłkarskiego morale, którego brakuje na kilka późniejszych kolejek?? Fakt, należy oszczędzać siły, bo sezon nie jest nawet w połowie, a rywalizacja toczy się na wielu frontach. Zgoda – podejście racjonalne. „Po prostu się nie przemęczają. Robią, co do nich należy.”  - tak powie bezkrytyczny fan Milanu. A tak powiem ja: Ta drużyna nie ma charakteru – przykro mi. Teraz widzę, jak bardzo brakuje nam Gattuso (a nie przypuszczałem, że to powiem). Obecny Milan nie tworzy kolektywu, piłkarze nie czują wzajemnej odpowiedzialności. Myślę, że jest to poniekąd wpływ Zlatana, przez obecność którego niektórzy z naszych piłkarzy czują się usprawiedliwieni w każdej boiskowej sytuacji, a więc: „Mamy Zlatana, więc na pewno wygramy” lub „Nie udało się wygrać. Jeśli ze Zlatanem w składzie się nie udało, to tego meczu nie można było wygrać”.

Zapewne pamiętacie czasy, kiedy ekipa pod wodzą Carlo Ancelottiego po ważnych zwycięstwach ligowych ulegała słabszym rywalom. Mówiło się wtedy o klątwie trenera, winiło go o brak koncentracji i odpowiedniej atmosfery w szatni. Na ile była to wina Carlo, który i tak miał nie za wiele do powiedzenia w klubie, trudno jest mi stwierdzić. Natomiast czuję, że syndrom „człapiącego” Seedorfa to nie wina żadnego z trenerów, tylko podświadomego przekonania o swej piłkarskiej wyższości. Jeśli język futbolu, tak jak muzyki, jest językiem uniwersalnym, to niekiedy Milaniści mówią w ten oto sposób: „My jesteśmy Milanem i macie z nami przegrać. Powinniście się cieszyć, że w ogóle możecie z nami grać. My tu sobie pokopiemy przez 90 minut i po końcowym gwizdku wynik ma być korzystny dla nas.” Nigdy tak nie było i (na całe szczęście) tak nie będzie, a z każdym meczem mojej ukochanej drużyny czuję, że w kwestii mentalności coraz bliżej nam do gwiazdorskiego Realu lat 2000-2005, niż do ambitnej Viktorii Pilzno.

Mój umiarkowany pesymizm…

...ostatnim razem okazał się najbezpieczniejszą strategią i niechaj będzie tak i teraz. Zakładam, że – o ile Milan nie pozwoli sobie na utratę gola na swoim stadionie i o ile nie podejdzie do tego meczu z charakterystyczną dlań sobiepańską manierą – awans jest więcej niż prawdopodobny, co nie znaczy, że jest to formalność. 

Powszechne w naszym serwisie jest szydzenie z gwiazdeczek Barcelony. Nie potępiam tego, bo fakt faktem niejednokrotnie hucznie zapowiadany spektakl zamieniał się w marny teatrzyk kukiełkowy. W głównych rolach Mascherano, Busquets, Xavi, Messi… Wieczna presja na arbitra i nurkowanie przy niemal każdym zagraniu w okolicach pola karnego – ok, piętnujmy to. Jednakże należy im oddać, że niezależnie od uzyskanego wyniku, tłuką swego rywala bez litości i zbędnych sentymentów. Jest 2:0, jedziemy dalej i jest 3:0. W Milanie wygląda to tak: Jest 1:0 i jest dobrze, okazjonalnie dotykamy piłki i w półbiegu modlimy się o udane pułapki ofsajdowe. Ok. Ktoś jednak może powiedzieć, że Arsenal to nie BATE czy Viktoria i rossonerim na pewno nie zabraknie motywacji. Odpowiem, że z La Coruñy także daleko do Borysowa, a zdarzenie z Estadio de Riazor to nie mit. 

Kurczę, wygląda na to, że znów popełniłem negatywnie nastrajający tekst… Cóż, może na koniec powinienem znaleźć jakiś pucharowy pozytyw? O! Mam nawet 3! Po pierwsze: Mecz z Arsenalem na pewno pokaże nasz ukochany Polsat. Drugim pozytywem jest obecność 3 włoskich drużyn na tym etapie rozgrywek, a trzecim dalekie miejsce Interu w tabeli ligowej Serie A (wiem, że to nie na temat, ale czyż to nie pozytyw?).