Świąteczno-noworoczny klimat udzielił mi się w tym roku (piszę jeszcze w 2011) wyjątkowo wcześnie. Wszystko za sprawą mass mediów, które już w połowie listopada licznymi środkami zmuszają nas do chłonięcia magicznej atmosfery świąt, a więc spójrz, wybierz i kup. Sam przez pewien czas próbowałem się przed tymi atakami bronić, lecz ostatecznie poległem i w konsekwencji musiałem poddać się działaniu tego informacyjnego śmietnika. Powodowany urojonym argumentem (pozorowanej zazwyczaj) rodzinnej tradycji postanowiłem udać się do mego rodzinnego miasta, by w przytulnej atmosferze spędzić ten "radosny świąteczny czas" - bardziej przez dawne przyzwyczajenie, niż szczerą chęć przeżywania czegoś wzniosłego - nie, nie palę (tylko czasem w piecu), zaś poziom alkoholu we krwi mam zawsze w normie – mogę bez problemu jeździć tramwajem (jako pasażer oczywiście). 

Po spożyciu skromnego śniadania i sprawdzeniu skrzynki mailowej przebrałem się i opuściłem moje skromne, utrzymane w późno peerelowskim klimacie studenckie mieszkanie. Swoją drogą, warto poświęcić mu parę słów. Technologia zastosowana w tego typu budownictwie (późny Gierek) jest na tyle zaawansowana, że przy próbie włączenia światła w kuchni, u sąsiada samoczynnie podnoszą się rolety; zaś po naciśnięciu spłuczki w ubikacji, automatycznie restartuje się router i ładują się strony pornograficzne (na to akurat nie narzekam). Trzeba także uważać na obrotowe fotele, bowiem mój współlokator dzień wcześniej zasugerował mi, że pochodzą one z tej samej serii, z której pochodziło krzesło pewnego 14-letniego Chińczyka, któremu wadliwe działanie mechanizmu pneumatycznego tejże chińskiej produkcji rozerwało od środka tyłek. No cóż… Aż żal wyjeżdżać… 

Tuż przed opuszczeniem lokum zerknąłem na naszą stronkę w nadziei na otrzymanie jakiegoś świątecznego prezentu od kochanych klubowych władz. I jak myślicie, co ujrzałem?? Coś, co w ogóle mnie nie zaskoczyło, jednakże tego dnia opanowało moje myśli w tak dużym stopniu, że od tej chwili wiadomość ta nie dawała mi spokoju, towarzyszyła każdemu spojrzeniu przez okno pięknego, zakupionego w większości ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, niebieskiego szynobusu linii Szczecin-Kołobrzeg. 

Jak nietrudno się domyślić, tym czymś była kolejna porcja informacji na temat domniemanego transferu pewnego argentyńskiego piłkarza, którego nazwiska (podobnie jak w przypadku Lorda Voldermorta) w mojej obecności – pod groźbą silnej reakcji alergicznej w postaci drgawek i wymiotów - nie można wymawiać. Już sporo czasu wcześniej myślałem nad sensownością tego zakupu, o tym czy w naszym przypadku nie okazałby się on jawną stratą pieniędzy, bowiem wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały jednoznacznie, że do czynienia mamy z idiotą – z idiotą, który mimo swego nie w pełni ukształtowanego charakteru, zarabia krocie i nie zamierza z nich rezygnować podczas swych (ponoć rychłych) przenosin na San Siro. Wybaczcie, ale ktoś, kto odmawia wejścia na boisko, tylko dlatego, że jego drużyna przegrywa lub mieszkając kilka lat na Wyspach nie jest się w stanie nauczyć angielskiego, jest dla mnie kompletnym idiotą (i w dodatku chciwym).

Ten rok (2011) nie był dla mnie rokiem udanym i aż dziw brał, że siedząc i czekając na odjazd w niemalże pustym przedziale niskopodłogowej bestii (ponoć wyciąga 105km/h), nie skupiałem się na osobistym podsumowaniu minionych dwunastu miesięcy, lecz na kwestii kontrowersyjnego transferu, który to – jak miało się później okazać – okupiony ofiarą z Pato (który i tak został z nami) miał nie dojść do skutku. Nie bardzo rozumiałem (i nadal nie rozumiem) istoty polityki kadrowej Milanu. Przecież po europejskich boiskach biegają setki wyjątkowo uzdolnionych graczy, których wiek oraz umiejętności predestynują do rozwoju i pełnej sukcesów gry w światowej klasy zespole. 

Właśnie zbliżałem się do ostatecznego rozwiązania najświeższych bolączek kadrowych Allegriego, lecz wtem - dosłownie w jednej chwili - do przedziału wtoczyła się hałasująca gromada ludzi zajmując każde wolne miejsce i skutecznie obciążając skład, który tylko nieśmiało zaskrzypiał pod naciskiem barbarzyńskiej hordy. Pełen przekrój polskiego społeczeństwa: emeryci, renciści, kucharze, kominiarze, mechanicy, prawnicy, murarze, antysemici (nie ściemniam), przedszkolanki, rodziny z dziećmi w każdym możliwym wieku – po prostu wszyscy. Gdybym przyjrzał się dokładniej, w tłumie odnalazłbym pewnie ze trzech sobowtórów Elvisa, dwóch transwestytów, kaczora Duffiego i zoofila prowadzonego na smyczy przez tresowanego bobra – istny dramat! Nie wspominając o dialogach… (Wybrane tematy: żydokomuna, wyprzedaże w Lidlu, JP, słodycze) Było dla mnie jasne, że bez odtwarzacza mp3 ta podróż pozostawi na mej psychice wyraźny ślad… 

Słuchawki już trzymałem w ręku. W gorączkowym pośpiechu sięgnąłem do kieszeni, lecz nic tam nie znalazłem (no prawie nic). Sprawdziłem kieszenie kurtki i każdy zakamarek torby podróżnej – i co? I nic! Nic, co mogłoby choć w odrobinie przypominać odtwarzacz muzyki – to był dla mnie koniec. 

Na przekór wszystkiemu nawet bez towarzystwa muzyki postanowiłem wyłączyć się z otoczenia i chociaż przez jeden jedyny moment pomyśleć o czymś przyjemnym. Do głowy przyszły mi tylko trzy rzeczy: o jednej nie powinienem myśleć, bo zabiłaby mnie moja dziewczyna, drugą rzecz miałem już w torbie i zamierzałem dzisiejszego wieczora skonsumować, a trzecią okazał się mój ukochany klub, któremu to, z wiadomego powodu, nie mogłem poświęcić już czasu. Ku memu zaskoczeniu, dosłownie w jednej chwili mym oczom po raz kolejny ukazał się on, lecz już nie w czerwono-czarnej koszulce (w której nawet w City mu nie do twarzy). Ten piłkarz po prostu nie pasuje do Milanu i to wcale nie dlatego, że nie jest najpiękniejszym stworzeniem, które nosiła matka ziemia (sam też nadaję się jedynie do reklam mopów Viledy). Piłkarsko jest świetny – tu nie zaprzeczy nikt, lecz jego przyjście byłoby niczym więcej, jak aktem rozpaczy klubu, któremu nie przystoi wyszarpywanie okazji na przecenach lub podbijanie ceny, byle tylko wkurzyć Morattiego i opóźnić finalizację transakcji przez którąkolwiek ze stron… 

Reasumując: Na minus na pewno jest brak formy, drugim minusem brak możliwości występów w Lidze Mistrzów, trzecim zarobki, czwartym cena, piątym wygląd (a nie sory, to się nie liczy), szóstym charakter, siódmym konieczność sprzedania któregoś z graczy Milanu, ósmym wiek… Wspominałem już o wyglądzie? 

Próbując doszukać się jakiejś rzeczywistej zalety obecności tego piłkarza w czerwono-czarnych szeregach, do głowy przyszły mi jego dawne kapitalne występy w Copa America, niesamowita waleczność, doskonały odbiór piłki oraz silne uderzenie z dystansu. Wszystko to jednak natychmiast znikło, jak tylko dotarło do mnie, że jest to piłkarz o inteligencji dziecka (bez obrazy dla dzieci - ja byłem całkiem sprytnym szkrabem), który mógłby nagle w trakcie sezonu zatęsknić za ojczyzną i zniknąć niezapowiedzianie.

Mój pociąg już jechał. Pomyślałem, że dobrym pomysłem byłoby spisanie moich przemyśleń, nawet mimo niesprzyjających warunków w podróży (jakiś facet właśnie zatrzasnął się w kiblu, krzycząc, by go wypuszczono), jednakże jakieś małe blond stworzenie po mej prawicy nagle zaszczebiotało swoim piskliwo-ochrypłym głosikiem, powtarzając niczym mantrę te same frazy: 

- „Stacyjka! Stacyjka! Mamo, mamo! Stacyjka!”

- „Tak, tak. Stacyjka.”

- „Mamo, mamo! Stale domy! Stale domy!”

- „Tak, tak. Stare domy.”

- „Mamo, wcolaj tes jechaliśmy pociągiem!”

- „Tak, tak. Jechaliśmy.”

Myślałem, że zabiję tę małą samym wzrokiem. Właśnie powstrzymywałem wyobraźnię i ponownie próbowałem wyłączyć wszelkie agresywne reakcje mojego organizmu, gdy tym razem pełnym zdaniem przemówiła matka małego diabła. Przeczuwałem swoje rychłe zejście z tego świata. Kobieta swe światłe myśli kierowała do mało rozmownego małżonka, którego zresztą dopiero teraz zauważyłem. Gnieździł się gdzieś pod wieszakami na tylnym siedzeniu, jak gdyby nie chciał przyznać się do swojej złotoustej rodziny. Nie ma się co dziwić. Mała gdzieś pobiegła, a mało przejęta tym faktem matka jęła zasypywać ukochanego lawiną słów, z których liku dobrą ćwierć stanowiły wulgaryzmy. Byłbym nawet w stanie wytrzymać to ujadanie, gdyby nie fakt, że jej głos do złudzenia przypominał wielokrotne nieudane próby zapłonu starego zardzewiałego Kamaza, którym sąsiad wielokrotnie budził mnie (oczywiście niecelowo, to zrozumiałe) przez dobre kilka lat mego wczesnego dzieciństwa w połowie lat 90. Z jedną małą różnicą: Tamten samochód ważył 6000 kilo już po opuszczeniu taśmy. 

Zbliżała się już moja stacja, a więc przesiadka nie miałaby większego sensu. Ubrałem się i z trudem przemierzyłem ścieżkę rozrzuconych na korytarzu toreb, psów, kotów, punków i innych dostojności, przez które przyszło mi się przedrzeć. Stanąłem w przedziale wyjściowym. Nie byłem już w stanie prowadzić notatek. Nie po tym, co mnie spotkało.