Drogi Czytelniku: przed przeczytaniem moich wypocin zastanów się co czujesz przed meczami Milanu?

Ja odczuwam niepokój. Niepokój przed ligowymi średniakami, z którymi Milan powinien bez większego problemu wygrywać. Od kilku lat przed meczami jest ogromna niepewność jak tym razem zagrają rossoneri. Utarło się już, że na Milan się nie stawia, bo oni często psują kupony. Czemu tak się dzieje?

Moim skromnym zdaniem jednym z kluczowych czynników decydującym o naszej grze jest zaangażowanie, a raczej jego brak. Weźmy pod uwagę np. Seedorfa, który jest wybitnym przykładem człowieka, któremu nie chcę się biegać. Gdy przyszedł Dinho to wreszcie grał na ile było go stać, każdy się zachwycał jak to Seedorf nie gra (bo trzeba przyznać, że na to zasługiwał) i Seedorf przestał się starać. No bo niby po co ma sobie wypluwać płuca skoro te wszystkie pucharki to już mu z szafki wypadają? Co z tego, że z Interem czy Juve będzie grał jak się od niego oczekuje, skoro ligi tak się nie wygra.

Kolejnym przykładem jest przypadek Didy. Z bramki rossonerich powinien wylecieć dużo wcześniej, niż to miało miejsce (w zeszłym sezonie). Gdy był w statystycznie najlepszym dla bramkarza wieku, był cieniem tego piłkarza, którego ręce zatrzymały Juventus podczas karnych w finale Ligi Mistrzów w 2003 roku. Grał właściwie tylko z jednego powodu: za zasługi. Gdy miarka się przebrała i stracił posadę między słupkami zadowolił się rolą ogrzewacza jednego z krzesełek na San Siro (podczas, gdy inni za taką przyjemność muszą płacić). Symbolem jego końca była dla mnie jego kontuzja doznana podczas ogrzewania wyżej wymienionego krzesełka. Nelson zapuścił na nim już korzenie do tego stopnia, że gdy w przerwie meczu chciał rozprostować kości to skończyło się to tym iż zniesiono go na noszach. Zarząd jednak z dumą ogłosił, że udało im się zatrzymać wielkiego mistrza i Dida zostaje na kolejny sezon, ponieważ chce wrócić na szczyt. Szczyt może i to był ale głupoty. Chyba nie tylko dla mnie było jasne, że wszystko skończy się tak jak teraz - czyli, że Nelson dalej będzie ogrzewaczem sławnego krzesełka. Ogrzewaczem bardzo kosztownym, wartym 4 mln na sezon.

Zastanawiam się czy faktycznie nie lepiej byłoby tych 4 mln dawać Ronaldo. Jeżeli złapałby kontuzję pożytek byłby z niego taki sam jak z Didy z tym, że przynajmniej nie zajmowałby innym miejsca na krzesełku. Jeżeli by nie łapał, to chyba nie ulega wątpliwości, że Ronaldo byłby naszym najlepszym napastnikiem. Kiedy Fenomeno wybiegał na murawę, to o wynik byłem zawsze spokojny. Pozostaje tylko kwestia jego bliskiego spotkania z pewnymi prostytutkami, które miały pewien mały (a może i duży, kto tam ich wie) dodatek, którego nasz rehabilitant się nie spodziewał. Chyba tylko na tym polu można się wahać: czy przyjście Ronaldo nie ośmieszy naszego klubu? Ale skoro Ronaldo z Anglii, który z owymi prostytutkami pewnie znalazłby dosłownie wspólny język nie ośmiesza Manchesteru...

A napastnik by się przydał i to od zaraz, bo skuteczność naszych snajperów jest przerażająca. Najlepszym komentarzem do tego, będzie jego brak – tabelka ‘Strzelcy Serie A’ mówi sama za siebie. Wśród 20 najlepszych snajperów calcio chyba tylko Galliani może dojrzeć dwóch napastników Milanu (Ronaldinho i Kaka'), bo przeciętny kibic napastnika tam nie ujrzy. Konieczne jest też wzmocnienie defensywy, bo odejście Maldiniego nie nastąpi pod koniec sezonu. Maldiniego nie ma już od kilku sezonów, właściwie sam nie spostrzegłem od kiedy. Pozostała jednak wielka dziura, a robi się kolejna, bo dalsza kariera Nesty stoi pod dużym znakiem zapytania.

Owe dziury trzeba załatać i to solidnie. Nie muszą to być transfery za wielkie pieniądze, ponieważ nie raz się już przekonaliśmy, że nie zawsze są one znamionem jakości. Przydałoby się też podziękować kilku panom za współpracę, a wtedy do niektórych dotarłoby, że nie dostają co miesiąc pieniędzy za chałturę, którą ostatnio za często nam serwują.

Przydałby się też impuls, który uefektywniłby  pracę Ancelottiego. Myślę, że taki impuls Carletto zafunduje sobie sam swoim wyjazdem do Afryki, któremu na początku byłem przeciwny bo uważałem, że najpierw trzeba posprzątać na własnym podwórku. Teraz mam nadzieję, że po kilku tygodniach współpracy z różnymi ciekawymi ludźmi (np. szamanami, których zabobony dla wielu afrykańskich piłkarzy są często ważniejsze niż słowa trenera), wróci do Lombardii i doceni to co ma. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby na wycieczkę po Czarnym Lądzie nie pojechał sam.

Nie jestem przeciwnikiem ideologii rodzinnego Milanu, ale uważam, że nie należy zbyt głaskać drużyny, jeżeli na to nie zasługuje. Nie zapominajmy, że futbol to nie tylko przyjemność, ale i praca.