Zasiadając po dłuższej przerwie do pracy nad nowym felietonem, zastanawiałem się od której strony dobrać się do Ragazzich. O co się przyczepić, za co pochwalić, czy prognozować, czy wydać wyrok. Pustka w głowie. Nie byłem w stanie, bo chyba nikt nie jest, jasno i jednoznacznie powiedzieć jaki jest dzisiejszy Milan.

      Po dwóch porażkach z rzędu w pierwszych kolejkach ligowych byłem dziwnie spokojny. Co prawda było mi przykro, ponieważ  byłem niesiony falą entuzjazmu po ciekawych ruchach transferowych latem. Boisko szybko jednak zweryfikowało moje nadzieje. Jednak patrząc realnie, nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien oczekiwać cudów na samym początku. Nowi zawodnicy muszą zgrać się ze “starą gwardią”, oswoić się z włoską piłką i taktyką Ancelottiego. Dopiero po tym procesie adaptacji zobaczymy na co stać obecną kadrę. Tak więc uzbroiłem się w cierpliwość.

      Kaka i spółka zanotowali fantastyczną serię, zarówno w Serie A jak i w Pucharze Uefa. Styl, w którym odnosili kolejne zwycięstwa nie powalał na kolana, ale w tym okresie najważniejsze były kolejne punkty dopisywane do ligowej tabeli. Co nas obchodzi, że wygraliśmy z Interem w mało efektownym stylu, skoro gola na wagę tych najistotniejszych 3pkt w klasyfikacji każdego tifosi Milanu zdobywa odradzający się powoli Ronaldinho. Co z tego, że męczymy się u siebie ze Sieną i Catanią, kiedy gole dające nam zwycięstwo strzela nasz złoty Ricky. Pytanie tylko na ile nam tej cierpliwości starczy. Czy Milan nie staje się ostatnio zbyt “piękny” marketingowo, czy przekładanie biznesu nad wynik sportowy nie odbije się nam czkawką? Przeczytałem ostatnio o kolekcjonowaniu figurek. Niestety nie mogłem się nie zgodzić z tym zarzutem. Beckham, Shevchenko...czy oni na prawdę mogą cokolwiek wnieść do zespołu? Sheva od 3 lat rozmienia swoją karierę na drobne. Jednak to pokłosie jego(?) decyzji, której nigdy mu nie wybaczę i której konsekwencje teraz ponosi. Beckham..... no cóż. Pozostaje jeszcze zatrudnić Toma Cruisa w charakterze scjentologa oczyszczającego duszę i umysł.

      Myślę, że nie tędy biegnie droga do odbudowania potęgi, którą chwilowo utraciliśmy. Mam nadzieję, że wizyta w czyśćcu, jakim jest dla Rossonerich Puchar Uefa czegoś piłkarzy nauczy. Wywoła w nich żądzę zwycięstwa i spowoduje, że zaczną się przykładać do każdego meczu. Bo jak na razie krew mnie zalewa kiedy widze podejście Milanistów do meczów ze słabszymi przeciwnikami. A właśnie w takich meczach straciliśmy pkt, których zabrakło w zeszłym sezonie, aby w obecnym grać w Lidze Mistrzów. A nie wiem jak dla was, ale dla mnie Milan jest najpiękniejszy właśnie w świetle reflektorów rozpalonych o godzinie 20;45 we wtorek i środę na europejskich boiskach. Dlatego w tym sezonie we wtorki i środy cierpię najbardziej. I  mając na uwadze kwestie motywacji, mam nadzieję, że Rossoneri tez cierpią... .

Autor: Rossi