Doskonale zdaję sobie sprawę z faktu, iż przeciętny zjadacz chleba, spoglądając na tytuł tego felietonu łapie się za głowę, przewraca oczyma i mruczy pod nosem: "ale żenada... Po co ciągnąć ten temat?". Zgoda. Każdy chyba miłośnik Rossonerich, bądź też człowiek ogólnie rozkochany w piłce nożnej, śledzący w miarę regularnie donosy na temat przeprowadzki Kaki, przejadł się tematem. Jednakże według mnie krótkie, przejrzyste podsumowanie całej tej afery byłoby adekwatne do oficjalnego zamknięcia tego rozdziału. 

Ricardo Izecson Dos Santos Leite – piłkarz roku 2007, gwiazda włoskich boisk,  brazylijski półbóg. Zwał jak zwał – chłopak potrafi kopać piłkę. Nic więc dziwnego, iż krótko po sukcesie Milanu w Lidze Mistrzów 2007 oraz odebraniu przez Kakę wszystkich możliwych laurów w postaci złotych piłek, butów, statuetek i innego żelastwa powstało wokół jego osoby niemałe zamieszanie. Każdy klub, z tak zwanej wyższej półki, z pewnością nie pogardziłby takim zawodnikiem. Pierwszy chęć zakupu piłkarza wyraził Real Madryt. Jako że owy klub  na pustki w portfelu specjalnie nie narzeka, mógł zaoferować całkiem przyzwoite pieniądze. Trudno podać jednoznaczną kwotę, jaką Hiszpanie byli gotowi oddać za brazylijską gwiazdę, gdyż stawki te były co chwilę podwyższane. Mówi się jednak o kwocie około 100 mln euro. Propozycja ta kusiła zarząd Milanu, jednak skończyło się na kliku gorących artykułach w prasie i niezrozumiałych wypowiedziach przedstawicieli klubu, którzy tylko dolewali oliwy do ognia.

Kolejnym klubem, który z otwartymi ramionami przyjąłby Kakę w swoje skromne progi była Chelsea Londyn. Warto przypomnieć, że ten właśnie klub – nie bójmy się tego powiedzieć- zmarnował karierę Szewczenki. Głośno było o zaskakująco wysokiej ofercie za brazylijskiego piłkarza, która według niektórych źródeł miałaby wynosić nawet 150 mln euro. Jednak i tym razem dyskusje i negocjacje między klubami były dość krótkie i mało obiecujące.

Prawdziwy Armagedon nastąpił, kiedy po dłuższej ciszy do gry przystąpił Manchester City. Do tej pory chyba żaden z wiernych kibiców Czerwonych-czarnych nie brał pod uwagę faktu, że wkrótce na San Siro, u boku Inzaghiego, Pirlo i Pato może zabraknąć Rickiego. Dopiero zaskakujący upór i determinacja właścicieli angielskiego klubu zakotłowały w futbolowym świecie. Zespół ten byłby przekleństwem dla Kaki – wszakże ledwo utrzymuje się w pierwszej lidze, a wszelkie laury i puchary są w tym przypadku marzeniem ściętej głowy. Brazylijczyk zmarnowałby swój potencjał i talent, ośmieszył samego siebie. Jednak zarząd Milanu, ku przerażeniu kibiców, nie miał najmniejszego zamiaru ucinać negocjacji i  ogłosić z dumą „On nie jest na sprzedaż!” . Mało tego! Był skłonny sprzedać ulubieńca kibiców! Kwota, proponowana przez MC nie była oficjalnie ogłoszona – nieoficjalnie natomiast mówiono o sumie 150 mln. Cóż za paradoks! Wcześniejsza oferta Chelsea Londyn, klubu szanowanego i całkiem dobrego, była zlekceważona. A klub pokroju Manchester City był zaledwie o krok od zdobycia tak wspaniałego piłkarza i to za te same pieniądze.  Cóż więc ma w sobie ten zespół? Jakich to sprytnych podstępów musiał użyć? Jakież to intrygi musiał uknuć? A może to nagle w Milanie odezwał się prymitywny głos wewnętrzny „mieć!” czyli innymi słowy pazerność i żądza pieniądza?

Tak czy inaczej, wybuchła afera. Fani protestowali, przedstawiciele milczeli, prasa pisała, spekulowała i dociekała prawdy, goniąc za kolejnymi doniesieniami niczym pies za patykiem.  „Czy przyjdzie nam pożegnać ukochanego idola?” To pytanie padało z ust tysięcy fanów Rossonerich i odbijało się głuchym echem, nie przynosząc żadnej odpowiedzi. W czerwono-czarnych sercach nadzieja na zachowanie piłkarza tliła się słabym płomykiem, już dogasała. Jednak najwyraźniej Bóg wysłuchał ich gorących modlitw i Ricky jeszcze  przez długi (miejmy nadzieję) czas, będzie zakładał czerwono-czarną koszulkę.

Co wynika z tej historii? Że bezinteresowność i wartości wyższe w XXI wieku są archaiczne. Zarówno Kaka, jak i Galliani, Silvio Berlusconi ze świtą  byli postawieni przed trudnym wyborem. Kibice, duma, tradycja, dobro drużyny kontra pieniądze. Test na milanistę (pozwoliłam sobie na drobny neologizm). I ten test został niemalże oblany. W ostatniej chwili wybronili się. Na dopuszczający.