Wśród kibiców innych klubów bardzo często słyszymy to określenie. Nie jest zbyt przyjemne, ale jakże adekwatne do tego, co działo się w Milanie do tej pory.  Czyżby koniec „domu starców” miał nadejść właśnie w najbliższej przyszłości? Wszystko na to wskazuje.


Najstarszy zawodnik, a jednocześnie żywa legenda, odchodzi po sezonie na zasłużoną emeryturę. Z jednej strony szkoda, bo jest to jeden z najlepszych obrońców w historii futbolu, nie boję się nawet użyć określenia NAJLEPSZY... Jednak druga strona medalu ukazuje zwolnione miejsce dla młodego, utalentowanego obrońcy.

Kolejnym zawodnikiem „na wylocie” wydaje się być Emerson. Zarząd nie przedłużył na razie (i raczej nie przedłuży – mam nadzieję) z nim kontraktu. Gdy przychodził, miał być godnym zmiennikiem dla Gattuso i Pirlo, jaki był naprawdę oceńcie sami... Teraz podobno dostał oferty z Anglii i i Hiszpanii i raczej z którejś skorzysta (a na pewno taką nadzieję ma większość kibiców, którzy mają już dość najzwyklejszego „drewniactwa” oraz ciągłych strat w środku pola)

Następny „do odstrzału” – Massimo Oddo. Przez pierwsze pół roku grał dobrze, ale potem „odstawiał takie cyrki”, że grał tylko z braku kogokolwiek na jego miejsce... Teraz w Bayernie jest gwiazdą i wszystko na to wskazuje, że zostanie tam dłużej, zwłaszcza, że karierę zakończył Willy Sagnol, a jego miejsce w Milanie zajął Gianluca Zambrotta, w którego cieniu zawsze grał Oddo w reprezentacji Włoch.

Jednak żeby obniżyć średnią wieku w zespole i nie naruszyć równowagi, nasz ulubieniec, Adriano G. zwany przez kibiców pieszczotliwie „Łysym” postarał się o odpowiednie zakupy.

Przede wszystkim został sprowadzony z Fluminense niesamowicie szybki Thiago Silva. Jego zachowanie na boisku może przypominać Nestę, jednak Thiago jeszcze trochę brakuje do starszego kolegi z zespołu. Niemniej jednak jest to poważne wzmocnienie. Biorąc pod uwagę kluby, które biły się o niego możemy całować po stopach Leonardo, który już nie raz nas zaskoczył, a owoce jego pracy widać teraz najlepiej (Kaka’, Pato).

Kolejnym krokiem do przodu w rozwoju klubu było wypożyczenie Felipe Mattioniego. Co prawda tylko wypożyczenie, jednak opcja pierwokupu wskazuje na długoterminowe plany związane z tym graczem. Kto wie, może jeszcze w tym sezonie przebije się do pierwszej jedenastki, biorąc pod uwagę, że jest porównywany do samego Cafu. Ale te sprawy pozostawię Carlo Ancelottiemu, w końcu to on zna się lepiej.

W lecie zostali sprowadzeni dwaj Urugwajczycy, Tabare Viudez i Mathias Cardacio (a nie Cardaccio, jak podają niektóre źródła). Na chwilę obecną jedynie środkowy rozgrywający może liczyć na jakiekolwiek występy, ale obaj są jeszcze młodzi i jeśli mają wystarczająco talentu i determinacji mogą kiedyś stanowić o sile Rossonerich.

Żeby jednak nie było aż tak kolorowo, nasz cudowny zarząd postarał się o „wielkiego mistrza” jakim jest niewątpliwie David Beckham. Co prawda to tylko kilkumiesięczne wypożyczenie, jednak aż boję się pomyśleć, że mógłby zostać na stałe. Może nie gra źle, a na pewno lepiej niż Emerson, jednak to już nie te lata i nie ta dynamika mimo niesamowitej techniki. Ale to tylko wyjątek potwierdzający regułę.

Trwają dalsze poszukiwania młodych zawodników, z całą pewnością dba o to Leonardo, a Adriano Galliani i Carlo Ancelotti coraz częściej pochlebnie wypowiadają się o Yoannie Gourcuffie, którego talentu jestem osobiście wielkim zwolennikiem. Świadczy to o tym, że Milan nadal wiąże z nim plany na przyszłość. Być może kiedyś będzie motorem napędowym zespołu, jak teraz Kaka’, bez którego gra Rossonerich najzwyczajniej w świecie się nie układa.

Ale żeby wszystko przyniosło skutek, swe nastawienie do młodych zawodników musi zmienić Calretto. Niech w końcu zaufa młodszym graczom. Już kiedyś dał takim dwóm młodym Brazylijczykom szansę (Kaka’ i Pato ich zwą) i opłaciło się. Jak będzie tym razem? Czy Ancelotti nadal będzie bezgranicznie ufał najstarszym? Czy w końcu przekona się do młodych, którzy też mają coś do powiedzenia na boisku? Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że zarząd i trener wiedzą co robią...