Z pamiętnika zwykłego kibica. Bez polotu.
 
            PRZEWIDYWALNA NIEPRZEWIDYWALNOŚĆ
 
Jak mawiał Novalis, logika jest gramatyką myślenia.  Przetłumaczmy to z polskiego na nasze: jak zespół jest dobry – wygrywa. Jak kiepski – przegrywa.  Jeśli jego poziom jest przeciętny,  ponosi porażkę z drużynami lepszymi od siebie,  triumfuje zaś nad futbolowymi słabeuszami. Stwierdzenie to jest tak oczywiste, że nawet i banalne.  Czyste, klarowne, sprawdzające się w lidze włoskiej w niemalże stu procentach. Niemalże. Bo tutaj pojawia się pierwszoplanowy  bohater dzisiejszego tekstu – Milan, co to lubi płatać figle, łamać prawa fizyki i zaskakiwać.
 
Długo, niezwykle długo zastanawiałam się, do czego można porównać Milan, jego formę, występy, proporcjonalność w zdobywaniu punktów.  Pewnie efekt mojej pracy wyda się tak banalny, że aż żenujący, ale jedyne co przyszło mi na myśl to: Milan jest jak zapis EKG (zdrowego człowieka oczywiście).  (Mam nadzieję, że każdy wie o co mi chodzi).  Rossoneri są bowiem drużyną, której gra w poszczególnych spotkaniach diametralnie się różni.
 
Milan potrafi dostarczać kibicom  niezapomnianych wrażeń. Umie olśniewać, zwalać z nóg,  popisywać się, dawać przeciwnikom darmową lekcję pokory. Z błyskiem geniuszu,  ogromną pasją,  wielką zaciętością,  niezwykłym uporem i niespotykaną finezją tańczy z piłką, umieszczając ją raz po raz w bramce drużyny przeciwnej..  Bez najmniejszego problemu zawodnicy w czarno-czerwonych koszulkach balansują na granicy własnych możliwości, wywołując tym spontaniczne i jakże szczere okrzyki z trybun, łzy szczęścia i  szalony taniec zwycięstwa. . Jest jednak druga strona medalu. Milan jak żaden inny zespół potrafi również zawodzić fanów, wlewać w ich serca sporą dawkę żalu, goryczy i rozczarowania.  Rossoneri są bezapelacyjnym mistrzem w niespodziankach, jakimi raczą smakoszów futbolu. Podczas ważnych spotkań ze słabym klubem  zawodzą. Pomocnicy z wielką gracją podają piłki tuż pod nogi przeciwnika,  obrońcy, jak na prawdziwych dżentelmenów przystało, grzecznie ustępują drogi do bramki, a bramkarz, co by nie psuć dzieła drużyny, potulnie stoi w bramce, nie wysilając się zbytnio.  Poezja!
 
Jak mawiał Novalis, logika jest gramatyką myślenia. O jakiej jednak logice możemy mówić w przypadku Milanu? Czyż fakt, że czerwono-czarni bez większego problemu i wielkim stylu potrafili wygrać z Lazio Rzym 3:0, a później ledwie wymęczyli remis z Regginą, zespołem z szarego końca tabeli, nie jest czystym absurdem?  Karl Kraus twierdzi, że każdy absurd ma swoją logikę. I zgoda. Wahania w formie Milanu  nie są już żadną nowością, kibice są przygotowani na wszystko.  Taka przewidywalna nieprzewidywalność. To trochę tak, jakby kibic Milanu był Sokratesem, który uparcie twierdzi:  „Wiem, że nic nie wiem”.  Nie wiadomo bowiem co przyniesie jutro. Mecz z trzecioligowym zespołem ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich?  Może i tak się zdarzyć. Co wtedy myślą kibice? „ O nie! Żeby tylko nie przegrać, bo wstyd będzie!”  I trzęsą portkami.  Wierzą w wyższość swoich ulubieńców, jednak mają do niego lekki dystans.
            Dlaczego tak jest? Dlaczego poziom gry czerwono-czarnych jest tak nierówny? Czy zależy to od składu? Motywacji? Może po prostu drużyna z Mediolanu lekceważy słabe zespoły, czego potem gorzko żałuje? A może brak w zespole powiewu świeżości, odstawienia starych zawodników na drugi plan i jednoczesnego powierzenia pracy młodzikom? A może Carlo Ancelotti się wypalił, nie ma już pomysłu na grę? Może nagły napływ kilku nowych zawodników spowodował małe zamieszanie, i piłkarze muszą się bardziej zgrać ze sobą?  Czy ktoś jest w stanie odpowiedzieć mi na to pytanie tu i teraz?!  
Jak mawiał Novalis, logika jest gramatyką myślenia…
 
 
Antonie de Saint-Exupery:
            " Logika zabija życie"