Carlo Ancelotti jest osobą bardzo charakterystyczną, trudno go nie zauważyć w tłumie. Nie słynie może z aż tak bezczelnych i przesiąkniętych samouwielbieniem wypowiedzi jak Mourinho, kolega zza miedzy, jednak potrafi człowieka nieziemsko zdenerwować - na różne sposoby. Wiele osób nie zgadza się z jego wizjami składu wyjściowej jedenastki. Niespodzianki, jakie zwykł nam serwować w postawowym składzie, nie tyle wywoływały zaskoczenie co szał złości.

Kibice często protestują, widząc na ławce rezerwowych swoich ulubieńców, takich jak Ronaldinho. Taktyka gry opracowana przez Włocha również spotyka się z głośnym pomrukiem niezadowolenia. Jej największą wadą chyba jest to, że się nie sprawdza, a Milan od dawna nie zaliczył wspaniałej serii wielkich zwycięstw. Mnie natomiast drażni jego szanowna trenerska twarz. A zwłaszcza jej wyraz, przypominający niemy płacz nadąsanego bobasa bądź też zmutowanego żółwia Ninja na emeryturze. I bez znaczenia pozostaje fakt, czy Milan właśnie ponosi sromotną porażkę, czy z lekkością gromi przeciwnika - przygnębiony Carlo z niesmakiem spogląda na murawę i namiętnie żuje gumę, a jego chmurne oblicze zwiastuje nieszczęście.

Coraz częściej na forach i w komentarzach pod wiadomościami z Mediolanu można odnaleźć wypowiedzi kibiców, których treść zamyka się w krótkim zwrocie - do widzenia, panie Ancelotti! Czy jednak naprawdę jest on złym trenerem? Wszakże ileż tytułów zdobył wraz z Milanem! Dwa Puchary Mistrzów nie zostały bynajmniej wyciągnięte z kapelusza. Mistrzostwo Włoch w roku 2004 także nie było przypadkiem. Warto wrócić pamięcią do pięknych chwil, kiedy drużyna rossonerich pod dowództwem człowieka z Emilii w zadziwiającym stylu wygrywała. Czy osoba, będąca niekompetentna do szkolenia piłkarzy, utrzymałaby się na stanowisku trenerskim w Milanie osiem lat? Ba! Czy mogłaby poszczycić się tak wielkimi sukcesami?

Carlo Ancelotti nie jest złym trenerem. Człowiek inteligentny, ma głowę na karku. Jednak wypalił się. Być może nie potrafi już dotrzeć do swoich podopiecznych. A może, mając na swoim koncie tyle sukcesów i zdobywając praktycznie wszystko, co tylko możliwe, przestał odczuwać chęć zwycięstwa i wolę walki? A może jego pomysły się wyczerpały, chwile świetności nieodwracalnie odeszły w przeszłość, zapał wygasł i został z niego jedynie szary popiół? AC Milan potrzebuje odnowy, remontu, świeżej krwi. Czas wywietrzyć stare kąty, spróbować czegoś nowego,  innych rozwiązań taktycznych, niebanalnych pomysłów na grę. Możliwe, że to właśnie nowy szkoleniowiec będzie stanowił fundament futbolowego mocarstwa, jakie można w Mediolanie zbudować.

A co by było, gdybyśmy to my decydowali? (...)

Szanowny Panie Ancelotti!

Wraz z rzeszą wiernych kibiców rossonerich chciałabym skierować w Pańską stronę serdeczne podziękowania za wszystkie piękne chwile, których mieliśmy okazję być świadkami. Dziękujemy za łzy wzruszenia, za puchary, laury i trofea. Za rozkosz dla naszych oczu. Za wspaniałe mecze, których za Pańskiej kadencji nie brakowało. Mamy nadzieję, że zrozumie Pan naszą decyzję - daj już se Pan spokój. Prosimy o możliwie jak najszybsze opuszczenie Mediolanu. Proponujemy w zamian wakacje na Krecie czy w Honolulu - jak najdalej od San Siro. Łączymy wyrazy szacunku i ślemy moc pozdrowień.
(A o swojego następcę proszę się nie martwić. Mamy wachlarz pomysłów.)

 Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść

niepokonanym