...Inter Mediolan.

***

Sięgam po pilot, leżący na stole i wyłączam telewizor. Jeszcze dobre pięć minut tępo wpatruję się w szklany ekran, rozpamiętując wydarzenia, których przed chwilą byłam świadkiem. Milan znowu nie odniósł zwycięstwa. Kolejna strata dwóch punktów, przewaga Interu i Juventusu bezlitośnie rośnie. Czy jeszcze opłaca się wierzyć w zwycięstwo? Gorycz i rozczarowanie przepełniające moje serce, próbuje stłumić, przypominając sobie piękne dla Rossonerich chwile. Rzucam okiem na plakat, wiszący na ścianie nad łóżkiem. Gromada cieszących się jak dzieci zawodników w białych strojach, skaczących z radości i machających medalami. Klaszczący w dłonie Gattuso, strojący głupią minę Inzaghi, krzyczący na całe gardło Maldini i Ancelotti z lekkim uśmiechem na twarzy. Przed nimi, na środku stoi pokaźnych rozmiarów puchar, a na granatowym tle widnieje napis : „Winner. UEFA Champions League 2007”. Dokładnie pamiętam ten dzień - mecz pełen emocji, dwie bramki Superpippo, zemsta na zespole z Liverpoolu. Patrząc na zdjęcie, przywołujące tak radosne wspomnienia, aż trudno się nie uśmiechnąć. Aż trudno zwątpić w siłę ukochanego klubu. Aż wstyd powiedzieć złe słowo na któregokolwiek z zawodników. Mimowolnie zaczyna się nucić legendarny przebój grupy Queen: „We are the champions”.

Chodzi za mną jednak przeczucie, że miłość do Milanu może niedługo stać się bliźniaczą siostrą ojczystej miłości w stosunku do reprezentacji Polski. Uwielbiam podopiecznych Leo i kibicuje im całym sercem, jednak nie odnieśli oni nigdy tak spektakularnego zwycięstwa, o jakim cała Polska marzy. Po każdej porażce śpiewa się „nic się nie stało!” i wspomina mecz na Wembley (warto przypomnieć, że miał on miejsce tak dawno temu, że najstarsi górale ledwo go pamiętają). Nie chciałabym, aby w przeciągu przyszłego ćwierćwiecza jedynym powodem do radości kibiców Rossonerich były wspomnienia. Potrzeba nam nowych zwycięstw i tytułów, dodatkowej dawki adrenaliny, która mobilizuje do gry.

Sezon 2008/09 można uznać za zamknięty dla AC Milanu. Szanse na Mistrzostwo, bądź wicemistrzostwo spłonęły. Zapewne już niebawem będzie można z nutką żalu pogratulować sąsiadom udanych występów, ukoronowanych zdobyciem Scudetto. Trzeba przyznać, że zwycięstwo Nerroazurrich jest w pełni zasłużone. Oczywiście – można roztrząsać sprawę zwycięskiej bramki, zdobytej w czasie derbów Mediolanu „złotą ręką” Adriano. Można rozpaczać nad wieloma spotkaniami, rozstrzygniętymi golem w ostatniej minucie. Można negować niekiedy kontrowersyjne decyzje arbitrów na korzyść Interu. Jednak, jak mawia stare przysłowie do znudzenia powtarzane przez mojego tatę – szczęście sprzyja lepszym. A Inter Mediolan bezsprzecznie prezentuje się w tym sezonie lepiej. Siedmiopunktowa przewaga nad drugim w tabeli Juventusem, mimo całej mojej niechęci, zmusza mnie do obdarzenia Interu szacunkiem.  To on jest zwycięzcą tego sezonu.

A Milan ? Kibice od 2007r. są niepocieszeni. Obecny sezon jest drugim z kolei bez sukcesu. I, szczerze mówiąc, nie zanosi się na jakąkolwiek poprawę sytuacji. Nużące jest już doszukiwanie się przyczyny kryzysu, który niewątpliwie ma miejsce. Nieustanne szukanie błędu w grze nudzi nie tylko kibiców, ale chyba także samych zawodników. Na obecną chwilę jedyne co mogę zrobić to rozłożyć bezradnie ręce i stwierdzić, że nie mam bladego pojęcia co się z Rossonerimi dzieje. Inter Mediolan, który (cytując) „Nie nadaje się nawet do kopania kartofli, co najwyżej może pchać karuzelę” zdaje się być niedościgniony i po prostu lepszy. I z tym - chcemy czy nie (a bardzo nie chcemy!) – musimy się pogodzić.

„Wygrywa tylko ten, kto ma jasno określony cel
i nieodparte pragnienie, aby go osiągnąć.”
Napoleon Hill


P.S. Felieton pisany po zremisowanym spotkaniu z Napoli. Dlatego proszę się nie burzyć "bo Inter wcale nie ma siedem punktów więcej niż Juve!".