Wydaje się, że Milan Leonardo będzie zupełnie inny od Milanu Ancelottiego. Przede wszystkim bez Maldiniego, bez Kaki - który był Alfą i Omegą tego zespołu. Jeśli on nie był w formie, to tym bardziej bez formy był zespół. Wydaje się, że Milan w końcu potrzebował takich zmian. Wielkich zmian, pozbycia się wiekowych zawodników i ściągnięcia w ich miejsce młodszych, świeższych, głodnych sukcesów. Kaka odchodził syty, bez tej wielkiej wiary w sukces. Jego odejście było jak zwiastun rychłego upadku włoskiej ligi, która z roku na rok traci na atrakcyjności, a drużyny odgrywają coraz mniejszą rolę w europejskich pucharach. Zwiastunem zmiany jest kompletnie niedoświadczony Leonardo, który może po nadchodzącym sezonie zostać ogłoszony najlepszym transferem Milanu. To na razie spekulacje i ślepa wiara w to, że Milan się zmieni i odżyje. Po tym co się dzieje, na razie można stwierdzić - będzie ciężko.



Wielki Milan, to były wielkie transfery. Co roku do drużyny przychodzili piłkarze, którzy swoimi umiejętnościami potrafili wznieść ten zespół na wyżyny. Z czasem wielkie transfery przestały działać na drużynę. Kulminacją tego było przyjście Ronaldinho, który jednak niewiele wniósł do gry zespołu. Zdecydowanie lepiej spisywał się Beckham, a z czasem rozkręcił się Flamini, który w ostatnich kolejkach był nie do zastąpienia. Tylko że Becksa już nie ma, a Flamini potrzebował kilku miesięcy na aklimatyzację i był tylko bardzo cennym uzupełnieniem składu. Zmiana kierunku polityki transferowej rossonerich jest z pewnością czymś, czego w Mediolanie nie widziano od lat. Nawet w spekulacjach nie przewijają się wielkie nazwiska (poza Fabregasem, Fabiano do wielkości jednak daleko), a zawodnicy którzy już dołączyli do zespołu nie powalają na kolana. Wpływ na to ma szeroko rozumiany kryzys gospodarczy, który podobno dotyka nawet tych największych. Podobno, bo po ruchach klubów hiszpańskich czy angielskich wcale tego nie widać. Owszem, w Hiszpanii zespoły siedzą na niebotycznych kredytach, a w Anglii do głosu dochodzą właściciele z bardzo zasobnymi portfelami. Z tym że tam jeszcze dochodzą okrągłe sumy za transmisje, a stadiony potrafią same na siebie zarobić.  We Włoszech już tak nie ma, a wiele wskazuje na to, że skąpstwo, które było przywarą Szkotów, zacznie być też domeną włoskich klubów.



Ten finansowy rozsądek byłby może i trafnym rozwiązaniem gdyby nie działalność Realu Madryt i niebotycznych sum, jakie oferuje za zawodników. Odejście Kaki za ponad 65 mln euro spowodowało, że negocjacje w sprawie takiego Dżeko zakończyły się fiaskiem z prostej przyczyny – Wolfsburg ma świadomość, że Milan potrzebuje kogoś w miejsce Brazylijczyka na gwałt i wie, że Milan na to stać. Byłaby to bardzo korzystna sytuacja bo w przypadku sprzedaży zarabiają sporą sumkę za zawodnika, który miał świetny sezon, a który drugi raz może tego nie powtórzyć. Nie sprzedając Dżeko nie tracą nic ze swej siły ofensywnej. Trzeba przyznać, że w tej sytuacji nawet Galliani nie jest w stanie nic zbić z ceny.



Milan jest w sytuacji patowej. Każde podejście pod kolejnego zawodnika będzie powodować windowanie ceny w górę mimo tego, że zawodnik jest zaledwie wart połowę. Za Luisa Fabiano Sevilla oczekuje co najmniej 30 mln, co wydaje się prawdziwą abstrakcją (choć dziś czytałem, że jednak spadnie cena do 18). Atutami 29-letniego Brazylijczyka jest tylko spore doświadczenie i to, że cała reprezentacja wyselekcjonowana przez Dungę gra pod niego. Ale analizując jego ostatnie cztery lata spędzone w Hiszpanii wychodzi na to, że napastnikiem jest co najmniej średnim. Być może w koncepcji Leonardo jest szansa, że się sprawdzi, ale to jednak jest kupowanie kota w worku. Taki transfer Milan zresztą już kiedyś przeprowadził. Kilka lat temu za grubą kasę ściągnął Ricardo Olivierę, który w realiach włoskich nie potrafił się odnaleźć, a wykazywał o wiele większy talent niż Fabiano…



Dotychczas udało się zakontraktować Thiago Silvę (już pół roku temu zresztą), Di Gennaro ( który rozegrał dobry sezon w Genoi) i Onyewu, który w Pucharze Konfederacji zagrał turniej życia, tylko czy jest w stanie to przełożyć na grę w Serie A?  Transfery, jak wcześniej wspomniałem,  nie powalają nikogo na kolana. Są perspektywiczne, lecz przy  tym bardzo ryzykowne. Ważne, że w końcu wzmocniono defensywę, a zespół jest konsekwentnie odmładzany. Do tego mercato dopiero się rozpoczęło i nim dobiegnie końca z pewnością w kontekście Milanu przewinie się jeszcze sporo nazwisk. Na razie najwięcej zamieszania jest w sprawie odejścia Pirlo, ale to temat na inny felieton. A na dziś trzeba się liczyć z tym, że mercato będzie obfitować w wiele wydarzeń, które niekoniecznie mogą napawać optymizmem, ale mimo to należy wierzyć w słowa powtarzane przez wszystkich w Milanello, że „Milan będzie zespołem konkurencyjnym”. Tylko jak bardzo?