Czytając wywiad z Michałem Miśkiewiczem, którego jak na razie największą zaletą jest to, że jest pierwszym Polakiem, który trafił do Milanu, zacząłem się zastanawiać kiedy ostatni raz widziałem w kadrze rossonerich wychowanka, który stanowiłby o sile zespołu. Maldiniego nie liczę, bo ten był chyba ostatnim piłkarzem, który na szeroką wodę wypłynął właśnie z Milanu, gdzie zresztą dopłynął do brzegu swojej kariery. Okazuje się, że w obecnej kadrze Milanu nie ma ani jednego wychowanka, który miałby jakikolwiek wpływ na jego grę. Nie biorę pod uwagę nawet Oddo, który swoje najlepsze lata ma już jednak za sobą, a przy pierwszym podejściu do Milanu nie rozegrał ani jednego spotkania. Luca Antonini, mimo wielkich nadziei z nim związanych, ostatecznie nie spełnił oczekiwań, choć można zwalić to na karb tego, że Ancelotti rzadko był skory do wstawiania młodych i utalentowanych zawodników (wyjątek nad wyjątki to Pato, ale za niego Milan zapłacił zbyt wiele aby pozwolić Carletto na sadzanie Brazylijczyka na ławce). Trochę inaczej należy potraktować Boriello, któremu zawsze coś przeszkadzało w wybiciu się w Mediolanie -  jak nie kontuzje to zawieszenie.  Aktualnie tylko z jego nazwiskiem kibice wiążą nadzieje na to, że będzie tym wychowankiem, który w ciągu następnych kilku lat odciśnie swe piętno na historii Milanu.



Dlaczego wspominam o wychowankach? Z prostej przyczyny. Milan jest teraz w cholernie trudnej sytuacji. Potrzebuje wzmocnień na konkretnych pozycjach, ale po sprzedaży Kaki kluby rzucają takie sumy, że nawet przebogaty Abramowicz zastanawiałby się, czy warto tyle wydać. Jeszcze przy okazji poprzednich okienek transferowych negocjacje nie były tak wielkim problemem, jakim są teraz. Galliani nawet jeśli wydawał większe sumy, to po wcześniejszym ich zbiciu o co najmniej 5 milionów, a często kupował zawodników za bezcen. Teraz nie jest tak łatwo, o czym do zrozumienia cały czas dają w Sevilli, gdzie zwyczajnie sobie dworują z każdej oferty Milanu. Inne kluby też to robią bo wiedzą, że Milan potrzebuje nowych nabytków, i liczą na to, że Milan zapłaci każdą, nawet najbardziej wygórowaną cenę. Jeśli ta tendencja się utrzyma do końca mercato, to w Mediolanie, poza pierwszą jedenastką, nie będzie kim grać. Dlatego w niedalekiej przyszłości fundamentem tego klubu powinni stać się wychowankowie, tylko że tych jak na razie nie ma! Owszem, w Milanie jest szkolony spory narybek, którego później w Serie A pełno, tylko że w innych klubach, bo na grę w swoim macierzystym okazują się zbyt słabi, lub nie pasują do koncepcji trenera.



W momencie kiedy chce się oszczędzać i łatać wszystkie dziury w budżecie wydaje się istotnym, aby położyć większy nacisk na szkolenie młodzieży, a do kadry pierwszego zespołu desygnować większą ilość wychowanków. Ze względów ekonomicznych byłby to wielki krok w przód. Wychowankowi nie trzeba wiele płacić (przynajmniej przez pierwszy sezon), dzięki czemu z kasy ubywa o wiele mniej kasy na wypłaty. Do tego można go wypromować na tyle dobrze, aby przy okazji transferu sprzedać go za konkretną sumę tak jak to robią np. w Hiszpanii, gdzie na samych wychowankach kluby co rok zarabiają spore pieniądze. Nie da sie ukryć, że w Milanie potrafią szkolić młodzież, ale nie potrafią (lub nie chcą) jej potem wykorzystać odpowiedni sposób, pozbywając się jej praktycznie za bezcen. Dodatkowo w Serie A jest z tym taki problem, że często właścicielami jednego zawodnika są dwa kluby i aby go dobrze sprzedać, wpierw trzeba go wykupić za odpowiednią cenę. Często ta kasa się po prostu nie zwraca.



W Milanie istotnym czynnikiem działającym na wyobraźnię kibica była słynna rodzinna atmosfera, gdzie wszyscy się kochają i szanują. Tylko że obecnie jest to rodzina niemal bezdzietna, gdyż ostatnie pokolenie stanowiące o sile zespołu, zwyczajnie piłkarsko wymarło. Z tego należy wyciągnąć wnioski…



P.S. Chciałbym  jeszcze nawiązać do wywiadu z Miśkiewiczem. Dziennikarka, która go przeprowadzała wydaje się być kompletną amatorką jeśli chodzi o sztukę wywiadu (przy okazji widać, ze nie specjalizuje się w dziedzinie sportu). Pytania są mało ciekawe, a wywiad najprawdopodobniej został przeprowadzony drogą mailową, gdyż cały tekst jest najzwyczajniej sztywny w swej formie. Do tego Michał został przedstawiony tak, jakby złapał Boga za nogi i przez to należy go traktować jak świętego. Kiedyś czytałem z nim skromniejszy wywiad tuż po przejściu do Milanu i wydawał się skromnym chłopakiem, który traktował ten transfer jako lekcję pokory. Zdania nie będę zmieniał z prostej przyczyny - gazeta „Dziennik” jest tak słabym wydawnictwem, że często rozdają swoje wydania za darmo. Przy takich dziennikarzach jak Pani Katarzyna Koziarz powinni jeszcze dopłacać za jego czytanie.