A my nadal Cię kochamy! – czyli najbardziej osobisty felieton jaki dotąd napisałam.


Minęło już sporo czasu od odejścia Kaki z Milanu. Trudno pogodzić się w tym, że już nigdy nie wdzieje tak bliskiej naszym sercom pasiastej, czerwono-czarnej koszulki. Już nigdy nie poklepie Inzaghiego po plecach, w dowód uznania za wturlanie piłki do pustej bramki. Już nikt z nas nie zobaczy Rickiego, popijającego nisko mineralizowaną wodę i uważnie słuchającego rad Carlo Ancelottiego. Nigdy nie pojawi się na San Siro po właściwej stronie. Już nigdy więcej nie wzbudzi u mnie łez szczęścia. Nigdy.

Teraz, gdy opadły emocje, gdy łzy zostały otarte, mokre chusteczki wykręcone po trzykroć, a plakaty zarządu Realu Madryt widnieją na co drugiej tarczy do rzutek, warto z dystansem przyjrzeć się ikonie, którą niewątpliwie stworzył brazylijski piłkarz. Jednak o jakim dystansie może tu być mowa ?! Chyba nigdy na myśl o pazerności Gallianiego nie przestanę zaciskać pięści i zagryzać warg.  Może to ze względu na moją osobowość, może płeć, może ogromne zafascynowanie tym piłkarzem – nigdy nie pogodzę się z jego odejściem tak jak moja babcia nie pogodziła się z rozstaniem Ridga i Taylor.  Gdybyście znali moją babcię, wiedzielibyście o jak wielkim dramacie mówię.

Ponieważ ten felieton jest dla mnie bardzo osobisty, opowiem moją przygodę z Milanem i Kaką –  a właściwie Kaką i Milanem. To Kakę poznałam wcześniej. W 2004r. w plebiscycie na najprzystojniejszych piłkarzy. Tak prowizoryczne, banalne początki przerodziły się w silną więź, prawdziwą miłość do piłki nożnej – i to nie byle jakiej ! Do czerwono-czarnej piłki nożnej. Zaczęłam z nieopisaną fascynacją oglądać mecze Milanu, do którego Ricardo trafił rok wcześniej za kwotę 9 mln dolarów. Z sezonu na sezon grał coraz lepiej. Poczuł wiatr w żaglach, jego niepewne dryfowanie zmieniło się we wspaniały rejs wśród burzliwych fal kolejnych przeciwności losu. Inteligencja, wyszukany i indywidualny styl, niemalże kobieca intuicja oraz niewyobrażalne ambicje stały się fundamentem do zbudowania genialnej formy. Nie można w żadnych słowach zamknąć emocji, które wstrząsnęły mną 23. maja 2007r. Wygrana w Lidze Mistrzów to niewątpliwie zasługa całej drużyny, jednak trudno wyobrazić sobie puchar w rękach Rossonerich, gdyby nie było wówczas wśród nich Kaki. Niewiarygodne jak wiele zdziałać mógł jeden piłkarz. Rok 2007 był dla Milanu, więc także i dla  mnie bardzo szczęśliwy.  Pod koniec jesieni rozpętało się gradobicie nagród, które spadło na nikogo innego jak na Rickiego. Łzom szczęścia nie było końca – chyba wszyscy napawaliśmy się dumą. To nasza drużyna wygrała! To nasz zawodnik jest piłkarzem roku!

Kolejny sezon nie mógł być tak udany. Koleje życia są proste do przewidzenia – raz na wozie, raz pod wozem. Dodatkowo Kakę męczyć zaczęły kontuzje. Kolano, to przeklęte kolano! Dwa sezony bez sukcesu. Bez jakiejkolwiek perspektywy. Dwa lata szukania nowych rozwiązań, eksperymentowania. Bez wyraźnych skutków, ale jednak. I wtedy się zaczęło… Pierwsze propozycje transferów. Najpierw nieśmiałe kuszenie Realu, Chelsea… I w końcu atak Manchesteru City! Zabójczo wielka oferta finansowa, wprost nie do odrzucenia. Pamiętamy doskonale – protesty pod zarządem, pod domem Kaki, w ulubionej pizzerii Berlusconiego – gdzie można było. Strach w oczach, chwile niepewności, minuty oczekiwań na decyzje, wlekące się w nieskończoność. Chwila prawdy. I te piękne słowa… „Chcę nadal wygrywać z Milanem, zostaję w Mediolanie”. Sądzę, że niejeden kibic wytatuował sobie ową frazę na własnym ciele.  Co tu dużo mówić – wierzyłam mu. Ufałam, brałam jego słowa poważnie, jako najszczersze zapewnienie i rozwianie wszelkich obaw. Jakim zaskoczeniem była więc dla mnie  informacja, że Kaka został kupiony przez Real. O plotkach – owszem – słyszałam. Ale powtarzałam sobie wciąż słowa idola. Do znudzenia niemym krzykiem powtarzałam obietnicę, a gdy tylko zamknęłam oczy widziałam jedno słowo: zostaję.  A jednak… Czego żal najbardziej? Chyba opaski, którą Maldini powinien wręczyć właśnie Kace, ale nigdy do tego nie doszło. I już nie dojdzie.

Czas się pogodzić z jego odejściem. Nie mówię, że życzę mu powodzenia – to takie banalne i nieszczere. Z resztą w Realu jest Cristino Ronaldo, więc Real powinien spaść na szare dno! Jednak nadal kocham Kakę, i myślę, że każdy kibic Milanu go kocha. Nie, nie kochamy obłudnego dewota, zapewniającego „Jestem Rossonerim na zawsze!”. Nie kochamy przystojniaka, szczerzącego się na Santiago Bernabeu do kamer. Nie kochamy człowieka pazernego. Nie tego Kakę kochamy!


Kochamy szczęśliwego chłopaka z czerwono-czarnym sercem, zdobywającego piękne bramki w rytmach brazylijskiej samby i uśmiechającego się do mediolańskich fanów.