Niedawno natknąłem się na bardzo zabawny news w jednym z portali informacyjnych, który dotyczył drobnego spięcia w szeregach Milanu. Prasa donosiła, że w czasie jednego z treningu doszło do małej utarczki słownej między Seedorfem a Ronaldinho. Seedorf, aczkolwiek grzecznie, powiedział Brazylijczykowi, aby ten „był bardziej skoncentrowany i zaangażowany na treningu”. Sytuacja wydaje się o tyle zabawna, że po zakończeniu kariery przez Maldiniego i Kaki zrobił się wakat na pozycji lidera zespołu, więc kto wie, czy czasem nie jest to oznaka tego, że Seedorf ma zamiar ich zastąpić. Abstrakcja? Prawdopodobnie tak, ale to skłoniło mnie do tego, aby dokładniej przyjrzeć się obydwu zawodnikom i ocenić ich obecną pozycję w drużynie z Mediolanu. Abstra***ąc już od wspomnianego artykułu…



Clarence Seedorf jest niewątpliwie jednym z najbardziej inteligentnych piłkarzy, jakich przyszło mi oglądać w swoim życiu. Jednak niewątpliwie jest też jednym z najbardziej leniwych i (obecnie) najmniej przydatnych Milanowi zawodników. Skąd taka opinia? Już spieszę z wyjaśnieniami. Pamiętam kiedy kilka lat temu Seedorf przychodził do Milanu w glorii dwukrotnego triumfatora Pucharu Mistrzów, po który wkrótce sięgną po raz trzeci, stając się dzięki temu jedynym piłkarzem na świecie zdobywającym to trofeum w barwach trzech klubów. Zadziwiała mnie wtedy łatwość z jaką Inter pozbył się jednego z najlepszych pomocników świata. Byłem mu wręcz wdzięczny. Ja, kibic Milanu, dziękowałem Interowi. Paranoja? Większa miała nastąpić parę lat później. Seedorf trafił do Milanu, który znów był wielki. Wpierw w cuglach wygrał Ligę Mistrzów, a rok później sięgnął po Scudetto. Dominacja Milanu Ancelottiego nie podlegała wtedy dyskusji. Dwa lata później coś się jednak zacięło. Pamiętny finał w Stambule i zespół zaczął staczać się po równi pochyłej, choć w 2007 znów triumfował w Lidze Mistrzów na chwilę osładzając niepowodzenia w lidze włoskiej. To był ostatni rok, kiedy Seedorf naprawdę zabłysnął (nie trzeba chyba przypominać w jakim to było meczu). W następnych latach było już naprawdę źle i z Milanem, i z Seedorfem. Jak słabo by nie zagrał, to i tak miał pewne miejsce w wyjściowej jedenastce. Nie da sie ukryć, że Clarence był pupilkiem Carletto. Niemal od dwóch lat, mimo beznadziejnej formy, Ancelotti  desygnował go do gry gdy tylko było to możliwe. Zalewała mnie krew, kiedy każdą błyskawiczną akcję rossonerich niweczył Seedorf, który otrzymując podanie ze stoickim spokojem czekał aż formacja obronna przeciwnika zewrze szyki i zastopuje atak Milanu. Każdy jego start do piłki wyglądał jak odrywanie się promu kosmicznego od ziemi. Braki w dynamice starał się nadrabiać przemyślanymi zagraniami, tylko że myśl dochodziła do nogi zbyt wolno lub była niesprecyzowana. Jego gra znacząco się zmieniła. Kiedyś potrafił w pojedynkę pogrążać takie firmy jak Manchester, Inter czy Juventus. W ostatnich dwóch sezonach najczęściej pogrążał swój własny zespół niwecząc jego wszystkie wysiłki. Cały świat widział, że Seedorf nie jest już w stanie decydować o obliczu Milanu, tylko nie Ancelotti…



Ronaldinho przychodził do Milanu z łatką piłkarza niemal skończonego - bez formy, z nadwagą i problemami natury prywatnej. Włodarze Milanu obiecywali, że w ciągu pół roku doprowadzą go do co najmniej 80-ciu procent tej formy, którą prezentował w najlepszym okresie gry w Barcelonie. Co najciekawsze, zanim zaczął się zbliżać do tej magicznej liczby to nawet jeśli nie decydował o obliczu Milanu, to był jednym z wyróżniających się zawodników. Udowodnił to w najlepszym dla siebie momencie, strzelając zwycięskiego gola w derbach Mediolanu. I kiedy wydawało się, że Ronaldinho stanie się kluczowym zawodnikiem rossonerich, Ancelotti przestał na niego stawiać. Owszem, w międzyczasie przyplątała się kontuzja, ale nie była na tyle poważna, aby mogła zniweczyć jego dążenie do odbudowania formy. Ancelotti wielokrotnie potem tłumaczył, że nie stawia na niego bo: a) nie jest jeszcze w optymalnej formie (a kiedy wchodził na te nędzne 15 minut to biegał za trzech i, mimo wszystko, robił różnicę) b) on i Kaka nie mogą grać obok siebie (W reprezentacji Brazylii jakoś sobie wcześniej nie przeszkadzali) c) nie pasował do koncepcji gry (jakiej koncepcji!!!)… Oczywiście wymówek było wtedy o wiele więcej. W tym czasie Seedorf hasał sobie do woli po boisku nie wnosząc kompletnie nic do gry zespołu i pokazując, że jego przydatność zespołowi równa się zeru . Gwizdy kibiców i stała krytyka holendra nie otworzyły Ancelottiemu oczu na postawę swojego pupilka…



Ancelottiego na szczęście w Milanie już nie ma, przez co diametralnie zmieniła się pozycja w zespole obydwu zawodników. Gra zespołu ma być teraz oparta na Ronaldinho, który w dotychczasowych dwóch sparingach czarował tak, że aż miło było popatrzeć. Owszem, do wielkiej formy nadal mu trochę brakuje, ale widać, że idzie ku lepszemu. Inaczej wygląda sprawa z Seedorfem, który relatywnie patrząc jest obecnie jedynym piłkarzem, który mógłby w razie potrzeby zastąpić (Tak! Zastąpić!) Ronaldinho na lewej flance. Tylko że w taktyce stosowanej przez Leonardo  wymagana jest szybkość, kreatywność i umiejętność nieszablonowego rozegrania akcji. Tych cech Seedorfowi brak z czego ten inteligentny piłkarz niewątpliwe zdaje sobie sprawę. Zdaje sobie sprawę również z tego, że wraz z odejściem Ancelottiego skończyły się dla niego dobre czasy ślimaczenia się na boisku i jeśli myśli poważnie o tym, aby jeszcze coś w piłce osiągnąć, to powinien już teraz zabrać się do roboty, bo Ronaldinho w swej najgorszej formie prezentuje się od niego zwyczajnie o niebo lepiej. Zresztą Ronaldinho jest właśnie w trakcie podróży z nieba do piekła i z powrotem. Seedorfowi prawdopodobnie to już nie zagrozi. A przynajmniej nie wtedy, gdy trenerem Milanu jest Leonardo. Przynajmniej ja mam taką nadzieję z całym szacunkiem dla jego osiągnięć.