Rozpoczyna się nowy rozdział w historii Milanu. Leonardo Nascimento de Araujo jako kolejny były gracz i członek mediolańskiej rodziny obejmuje schedę po Carlo Ancelottim. Życząc jemu i nam powodzenia, warto poświęcić kilka słów jego poprzednikowi. Zwłaszcza, że ten zapewne nie powiedział jeszcze ostatniego słowa we włoskiej piłce.




Carlo Ancelotti urodził się 10 czerwca 1959 roku w Reggiolo (Emilia – Romagna) w rodzinie posiadającej gospodarstwo rolne.

Swoją karierę zawodniczą

zaczynał pod okiem Cesare Maldiniego w niezbyt odległej Parmie, mając 17 lat. W największym klubie regionu  ten mierzący 180 cm pomocnik wystąpił w 55 meczach strzelając 13 bramek. Trzy lata później przechodzi do Romy. Zdobywa z nią cztery razy Coppa Italia, w roku 1983 zostaje mistrzem Włoch, a od sezonu 1984/85 przejmuje opaskę kapitana Wilczycy. Odchodząc po ośmiu latach ma na koncie 171 występów i 12 goli. Z uznaną już marką twardo grający środkowy przyjmuje ofertę Milanu. Już w pierwszym sezonie pod wodzą Sacchiego sięga po scudetto. Potem Puchar Europy w 1989 i 1990 (obrońcy tytułu). Jako zawodnik kończy u Fabio Capello, grając obok Maldiniego, Baresiego, Costacurty, Albertiniego, Rijkaarda, Donadoniego i oczywiście Marco Van Bastena jako trzykrotny mistrz Włoch oraz dwukrotny zdobywca PE i Pucharu Interkontynentalnego, dwóch Superpucharów Europy oraz Superpucharu Italii (bilans w Milanie: 160M-11G). Ma 33 lata, Milan Lab nie istnieje, a zniszczone kolana, z którymi miał tyle problemów w czasie trwania kariery, nie pozwalają na jej kontynuowanie. Może gdyby nie to, jego bilans reprezentacyjny byłby bardziej okazały. Jego statystyka z lat 1981-91 to zaledwie 26A-1G. Azeglio Vicini powołał go do kadry na il Mondiale Italia’90, jednak on znowu doznał kontuzji. Carlo Ancelotti jako zawodnik zasłynął z determinacji i przeglądu pola. Nigdy nie odstawiał nogi. Gianni Rivera zwraca uwagę na jego nieprzeciętną inteligencję. Wiadomo też, iż jest człowiekiem głęboko wierzącym, dla którego najlepszą formą relaksu jest czas spędzony z rodziną.

Jako trener

w 1995 roku, po trzech latach urlopu i przygotowań do samodzielnej pracy (Arrigo Sacchi zabrał go ze sobą na World Cup ’94 do USA jako asystenta), otrzymuje ofertę ze swych rodzinnych stron. AC Reggiana, drużyna z tradycjami,  w której grywali tacy piłkarze jak Antonioli, Apolloni, Ravanelli, Bucci, Protti, De Agostini, Taffarel, Simutenkow, De Napoli, Di Livio, Evani, Galli, znajduje się w Serie B. Po zaledwie roku pracy, na koniec sezonu 1995/96 jest awans i po Carletto zgłasza się AC Parma. Tam w składzie ma Fabio Cannavaro, Bennarivo, Thurama, Bucciego, Sensiniego, Ze Marię, Apolloniego, Dino Baggio, Stradę, Bravo, Stanica, Brolina, Brambille, Pedrosa, Amarala, Barone, Zolę, Crespo i Melliego. W tej drużynie wykorzystują swoje szanse Gianluigi Buffon i Hernan Crespo. Parma z 63 punktami zajmuje drugie miejsce w Serie A (Juve 65). W eliminacjach Ligi Mistrzów łatwo rozprawia się z Widzewem (3:1 w Łodzi i 4:0 u siebie). W grupie ma Borussię, Spartę Praga i Galatasaray. Niezbyt imponujący dorobek 9 punktów w 6 meczach to znowu druga pozycja, która w owych czasach nie dawała awansu (zapewniła go sobie również druga w swojej grupie Stara Dama, mająca 12 oczek). To początek końca kariery Ancelottiego w Parmie. Zajmuje szóste miejsce w lidze i traci posadę na rzecz osiągającego rewelacyjne wyniki z Fiorentiną Alberto Malesaniego, który – nie musząc budować ekipy od nowa – dodaje swoje: zajmuje 4. Miejsce w lidze, zdobywa Puchar Włoch, puchar UEFA oraz w sierpniu 1999r. pokonuje na San Siro Milan 2:1 w meczu o Superpuchar Italii.

Jednak Carlo długo bez pracy nie pozostaje. W Juventusie Turyn zwalnia się miejsce po Marcello Lippim. Do drużyny dołącza Filippo Inzaghi, z którym obejmując posadę w  Parmie Ancelotti rozminął się o kilka tygodni. Są w niej już Van Der Sar, Ferrara, Montero, Conte, Pessotto, Zambrotta, Esnaider, Kovacevic, Davids, Zidane, Del Piero. Sezon 1999/00 Stara Dama kończy na drugim miejscu, ze stratą jednego punktu do Lazio. Dużo gorzej wygląda to w Pucharze UEFA – 1/8 finału z Celtą Vigo. Wygrana 1:0 u siebie i 0:4 w rewanżu. Następny sezon nie jest lepszy. Do mediów zaczynają wyciekać informacje o rzekomym konflikcie między Alessandro Del Piero a Inzaghim. Drużyna kończy ligę na tej samej pozycji co w ubiegłym sezonie, zmienia się tylko rzymski mistrz – 2 punkty za Romą. Coraz głośniej mówi się o „syndromie wicemistrza” ciągnącym się za trenerem. Czarę goryczy przelewa brak awansu z grupy w Lidze Mistrzów. Za przeciwników la Juve miała Panathinaikos, HSV i Deportivo. Sześć meczów, sześć punktów, ostatnie miejsce w grupie. Tego zarówno włodarze jak i kibice w Turynie nie mogli wybaczyć.

W międzyczasie w Milanie dzieją się rzeczy niesamowite. Po pełnym sukcesów 5-letnim panowaniu Fabio Capello nastaje era bicia niechlubnych rekordów: najkrótszego okresu pracy na San Siro, najwyższej porażki, itp. W sezonie 1996/97 panowie Tabarez i Sacchi („mój Milan mnie wzywa” – tym razem się niestety nie powiodło) zakończyli na 11. miejscu, mając 6 punktów do strefy spadkowej. Rok później i wracający Capello nie pomógł. Przebłysk nastąpił wraz z objęciem Milanu przez Alberto Zaccheroniego. W pierwszym roku pracy zdobył mistrzostwo. O tym, co się stało w Lidze Mistrzów lepiej nie mówić. Kolejny sezon już z Szewą, trzecie miejsce w lidze i druga runda grupowa Champions League. 2000/2001 znowu przynosi chaos (Tassotti, Cesare Maldini – 6:0 z Interem w 151. Derby to fantastyczne osiągnięcie w jego krótkiej pracy, Terim). Milan kończy rozgrywki na szóstym miejscu. Zarząd decyduje się zatrudnić trenera, którego nazywają Carletto i członkiem rodziny. Ten zaś, będąc na etapie zaawansowanych rozmów z Parmą, mówi: „Milanowi się nie odmawia”.

Wraz z nim przychodzi Filippo Inzaghi, który bezceremonialnie stwierdza, iż zawsze chciał grać w drużynie Rossonerich. Do klubu trafia też „zza miedzy” - po świetnym sezonie w Brescii - wypożyczany regularnie przez Inter ofensywny pomocnik. Andrea Pirlo, bo o nim mowa, został tam przekwalifikowany przez Carlo Mazzone na defensywnego, ponieważ jego nominalną pozycję zajmował Roberto Baggio. W Interze się na nim nie poznali i dokonali z Milanem wymiany Coco – Pirlo. Dla Diabłów była to chyba jedna z najlepszych transakcji w historii. Na starcie Carlo ma zawodników takich jak: Rossi, Dida, Abbiati, Helveg, Maldini, Costacurta, Kaladze, Chamot, Laursen, Roque Junior, Albertini, Gattuso, Rui Costa, Donati, Pirlo, Contra, Ambrosini, Serginho, Brocchi, Umit Davala, Szewczenko, Inzaghi. Oczekiwania są ogromne. Carletto rozpoczyna eksperymenty, których wynikiem będzie powstanie nowej taktyki. Znany z murowania dostępu do bramki opracowuje 4-1-2-1-2, bez tradycyjnych skrzydeł, z Pirlo jako „mózgiem”. Momentami Milan atakuje ośmioma piłkarzami. W roku 2002 Andrea Pirlo debiutuje w reprezentacji Włoch.

Rzeczywistość weryfikuje możliwości. Sezon 2001/02 to czwarte miejsce w Serie A. W Pucharze UEFA problemy z wyeliminowaniem Rody Kerkrade. Półfinał rozgrywek przynosi pierwszego przeciwnika z górnej półki – Borussia Dortmund – wygrywa u siebie 4:0. W rewanżu Milan 3:1 i koniec marzeń o trofeum.

2002/03
Do zespołu dołączają Alessandro Nesta i Clarence Seedorf. Wydaje się, że Milan ma już wszystko, co potrzebne do sięgnięcia po tytuł. Jednak tradycyjne porażki z Udinese, Perugią, Parmą, Piacenzą, Brescią i Romą, remisy z Regginą czy Chievo nie pozwoliły zrealizować założeń. Wygrane derby i wyjazd do Juve nie wystarczą. Zarząd powtarza, iż posada trenera nie jest zagrożona oraz że ma on pełne poparcie. Milan dociera do finału Pucharu Włoch, gdzie w dwumeczu pokonuje Romę 6:3 (4:1 na Olimpico i 2:2 na San Siro). W przerwie między tymi spotkaniami Rossoneri musieli wybrać się do Manchesteru. Wieczorem 28 maja 2003 roku grali finał Ligi Mistrzów. Po wyczerpujących bojach z Interem w półfinale ich przeciwnikiem był Juventus. Przed meczem żartowali, że najgorszym co mogłoby ich spotkać, byłyby „jedenastki” (Gianluigi Buffon – w pucharach obroniony co drugi karny, w lidze co czwarty). Pismo nosem. Okazało się, że wyśmiewany Dida też potrafi je bronić. Okazji na Old Trafford nie brakowało, ale bramki nie padły ani w regulaminowym, ani doliczonym czasie gry.  Milan wygrał po karnych 3:2 i - na równi z bramkarzem - bohaterem był strzelec ostatniego – Andrij Szewczenko. Carletto wystawiając Didę, Costacurtę, Nestę, Maldiniego, Kaladze, Gattuso, Pirlo, Seedorfa, Rui Costę, Szewę, Inzaghiego, a w trakcie meczu Roque Juniora, Serginho i Ambro, został czwartym w historii człowiekiem (po Munozie, Trapattonim i Cruyffie) mogącym poszczycić się zdobyciem Pucharu Europy jako piłkarz i szkoleniowiec. Do galerii na via Turati 3 trafił też Superpuchar Europy (1:0 z Porto). In minus - rozgrywany w Nowym Jorku Superpuchar Włoch wygrała Stara Dama (1:1, 3:5k), podobnie jak w tokijskim finale Boca Juniors Puchar Interkontynentalny (1:1, 1:3k).

Tak Milan wchodził w sezon 2003/04. Pozyskano z Romy Marcosa Evangelistę de Moraesa – Cafu, a za namową Leonardo z Sao Paulo F.C. za 8,5 mln. sprowadzony zostaje Ricardo Izecson dos Santos Leite – Kaká. „Pendolino” zajmuje pewne miejsce na prawej obronie, zaś jego młody rodak nie ma wielkich problemów z „wygryzieniem” rutynowanego Manuela Rui Costy z pozycji ofensywnego pomocnika. Rossoneri nie tracą już tylu punktów. Wygrywają z Anconą, Bologną, Brescią, Perugią, Regginą, Romą, Sieną i Parmą, Interem, remisują z Juve. Świetna gra w lidze nie przekłada się na rozgrywki europejskie. W ćwierćfinale Champions League Rossoneri za przeciwnika mają Deportivo. Pierwszy mecz u siebie wygrywają gładko 4:1. O rewanżu na El Riazor chciałoby się zapomnieć. Wieczorem 7 kwietnia 2004 roku piłkarze Depor urządzili sobie ostre strzelanie i już do przerwy prowadzili 3:0. Bezradnych i próbujących zbyt późno reagować Milanistów skarcili jeszcze raz i zakończyło się blamażem. Na jego szczęście - 2 maja 2004 roku Carlo Ancelotti przestaje być specjalistą od drugich miejsc w Serie A. W 32. kolejce Milan pokonuje głównego pretendenta do tytułu - Romę 1:0 (kapitalna akcja Cafu-Kaká-Szewa z 2’) i po raz siedemnasty zostaje najlepszą drużyną we Włoszech. Tym golem Andrij koronuje się na króla strzelców Serie A (24 gole), dorzucając Złotą Piłkę.

Przed sezonem 2004/05 dochodzą Crespo, Stam oraz Dhorasoo. Odchodzą Roque Junior, Laursen i Kutuzow. Na wypożyczenia trafiają Borriello, Dalla Bona, Donati i Donadel.  Rozgrywki Milan rozpoczął efektownym zwycięstwem 3:0 nad Lazio w Superpucharze Włoch. W lidze już trochę gorzej, tradycyjnie Brescia i Bologna, ale jest też 6:0 z Fiorentiną. Na koniec wicemistrzostwo, 7 punktów za Moggim. Champions League to pierwsze miejsce w grupie z Barceloną, Szachtarem i Celtikiem (13 pkt.). Potem odprawiono Manchester United (1:0, 1:0), Inter (2:0 i walkower za kibiców), PSV (2:0, 1:3). W ostatnim meczu Ligi Mistrzów piłkarze Milanu przeszli samych siebie. Paolo Maldini strzelił najszybszego gola w historii finałów, dwa gole dorzucił Hernan Crespo. Schodząc na przerwę w Stambule prowadzili z Liverpoolem 3:0, a skończyli pokonani w karnych po remisie 3:3. Kto tego nie widział, nie uwierzyłby.

Po takiej serii wiele drużyn by się nie podniosło bez zmiany trenera. Carletto nadal miał wsparcie u szefów, a Borussia, Deportivo i Liverpool poszły w niepamięć. Przed sezonem 2005/06 szeregi Rossonerich zasilili: rewelacyjnie spisujący się w Parmie Gilardino, z Udine Jankulovski oraz Kalac, Vieri i Vogel. Odeszli Abbiati, Dhorasoo, Crespo, Pancaro i Tomasson. W tym miejscu wypadałoby zakończyć. Milan finiszuje w Serie A 3 punkty za Juve, mając ich 88. Wygrał 16 z 17 meczów rozgrywanych na San Siro (remis z Romą). Strata trzeciego Interu do lokalnego rywala wynosiła 12 oczek.  W Lidze Mistrzów pierwsze miejsce w grupie, zdemolowanie Bayernu, pokonanie Lyonu i półfinałowa porażka z Barceloną, późniejszym triumfatorem. W Pucharze Włoch Milaniści odpadają w ćwierćfinale z Palermo. Sytuacją w lidze zajmuje się trybunał sportowy. Milan zostaje ukarany odebraniem 44 punktów, w wyniku apelacji kara ulega redukcji do 30. Oznacza to zajęcie 3. miejsca w lidze i konieczność powrotów z urlopów na mecze w eliminacjach Champions League. Galliani przestaje być szefem Lega Calcio. Pięciu reprezentantów: Inzaghi, Pirlo, Gattuso, Gilardino i Nesta (pechowiec) zostało mistrzami świata 2006.

Sezon 2006/07 rozpoczynany z ujemnymi punktami, ale jednak w najwyższej klasie rozgrywkowej, był mozolną pracą zakończoną na 4. miejscu.  Dużo lepiej wyglądało to w Europie. Gdy drużyna po raz pierwszy pojawiła się w Atenach na meczu grupowym, w lidze zajmowała 16. pozycję. Zwycięstwo w grupie, męki z Celtic Glasgow, pewna rozprawa z Bayernem, kapitalny rewanż w deszczu z Manchesterem doprowadziły Milan ponownie do Aten. Przeciwnikiem był znowu Liverpool. Carlo wystawił Inzaghiego i stał się cud. Kaka zagrał sezon życia, został królem strzelców ChL i otrzymał Złotą Piłkę.

Znów rozbudzone apetyty i spory zawód. Mimo zdobycia Superpucharu Europy i wygrania Klubowych Mistrzostw Świata, sezon 2007/08 to piąte miejsce w Serie A i odpadnięcie z Ligi Mistrzów na etapie 1/8 finału. Rok później już trzecie miejsce na krajowym podwórku i zaprzepaszczona „szansa” na pierwszy w historii klubu Puchar UEFA w dwumeczu z Werderem. Carletto odchodzi do Chelsea.

Według wielu zbyt późno. Był szkoleniowcem o najdłuższym stażu w Milanie. Jego przybycie przyniosło klubowi stabilizację po wariackich pięciu latach. I za to jestem mu najbardziej wdzięczny. Jedno Scudetto przez siedem sezonów to trochę za mało, z drugiej strony trzy finały Champions League… Mówi się o nim, iż na boisku, jak i poza nim - dzięki niesamowitemu poczuciu humoru – potrafił rozładować każdą zapalną sytuację (zrobiło się z tym trochę gorzej, gdy zakazano palenia na ławce trenerskiej). Swoich zawodników traktował jak partnerów, być może dlatego w takim klubie zdarzały się problemy z motywacją. Nie sposób wyjaśnić parlamentarnie co stało się w Stambule, La Corunii, Dortmundzie, tak jak Ferguson nie potrafił wpłynąć na własnych piłkarzy pewnego deszczowego wieczoru na San Siro. W pewnym momencie uzależnienie zespołu od Kaki i irytujące wystawianie Seedorfa (dlaczego przestał wykorzystywać swoje atomowe uderzenia z obu nóg?) nie bacząc na ich dyspozycję przyprawiało o ból zębów. Nie mogę zrozumieć, czemu tak niewiele szans dostawał Yoann Gourcuff. Dlaczego wcześniej nie został wypożyczony? Ale też u Carlo wielu osiągnęło wyższy poziom albo wybiło do reprezentacji. Zapewnił kibicom kilka pięknych chwil. A kiedy po porażce z Arsenalem wchodził na boisko podziękować piłkarzom, byłby pewnie najsamotniejszym z ludzi, gdyby nie reakcja San Siro żegnającego swoich brawami, które na chwilę zagłuszyły fetę angielskich kibiców. Mając trochę zastrzeżeń (kibic w kapciach), w ten skromny sposób chciałem podziękować Carletto, ponieważ zasłużył na dobre słowa. Życzę mu, by któregoś dnia objął Squadrę oraz niech mu się wiedzie w Chelsea, oby nie przeciwko Milanowi.