Zawsze byłem wielkim zazdrośnikiem. Dziewczynie zazdroszczę, że ma własną chatę, do której ja potulnie przypełzam, by na chwilę zrzucić brzemię codzienności. Kolegom zazdroszczę, że co weekend mogą się spotkać na sympatycznej libacji alkoholowej i chorować przez następny dzień, kiedy ja jestem zmuszony jeździć po Polsce na mecze Ekstraklasy lub niższych szczebli piłkarskich. W pracy zazdroszczę redaktorom i redaktorkom, że wszystkie artykuły załatwiają na telefon, kiedy ja, aby zebrać potrzebne mi materiały, muszę wraz z innymi pasażerami komunikacji miejskiej trząść się w rytm silnika autobusu, który pamięta jeszcze czasy Edwarda Gierka. Doszło nawet do tego, że ja, dumny kibic Milanu, patrzę z zazdrością na: kumpla, który jest fanatycznie oddany Interowi; chłopaka przyjaciółki mojej siostry kibicującemu Barcelonie; kolegę, z którym siedziałem w szkolnej ławce, zakochanym w madryckim Realu czy w końcu na kibica Czerwonych Diabłów, który nie przejął się nawet odejściem „pięknego Cristiana”, bo wie, że w klubie rządzi sir Alex Ferguson, który sprzedając gwiazdę „tworzy” w jej miejsce dwie kolejne.



Zazdrość. Moja mała słodka zazdrość wynika z tego, że wszystkie te osoby patrzą na mnie teraz z ogromnym politowaniem mówiąc: „Nie przejmuj się, może uda wam się wyjść z grupy w Lidze Mistrzów i zająć miejsce w pierwszej trójce Serie A”. Krew mnie zalewa(!!!) kiedy słyszę, że Real skupuje na prawo i lewo prawdziwych czarodziejów piłki, zawodników o uznanej marce, z których każdy może w sekundę odmienić losy spotkania. Dobija mnie to, że Inter oddając najlepszego napastnika na świecie Barcelonie, dostaje w zamian okrągłą sumkę i piłkarza, który jest naprawdę niewiele gorszy od Zlatana, a przynajmniej nie mniej skuteczny. Do jasnej cholery! Nawet Manchester potrafi zniwelować swoje straty pozyskując naprawdę zdolnych i ciekawych zawodników, a sir Ferguson już zadba o to, aby Czerwone Diabły nic nie straciły ze swej jakości i skuteczności. Kryzys? Dla tych wielkich klubów on nie istnieje. Jest jak powiew wiatru, który musi w końcu przejść. Nawet jeśli przewróci jakiś filar, to w jego miejsce wyrosną dwa następne. Owszem, jest zachowana pewna powściągliwość (poza Realem), ale nie tak mocna, aby w przededniu sezonu deklasować swój własny zespół!



Moja mała urocza zazdrość, która jak rak drąży moje trzewia w poszukiwaniu dojścia do serca. Patrzy nieszczęśliwa na to, co dzieje się przy Via Turati. Wczoraj zobaczyła, jak Pirlo oznajmia szczęśliwy, że zostaje w Milanie już na zawsze, do końca, po wsze czasy. Skręca się (wraz z jelitami) kiedy Silvio oznajmia radosną nowinę: „Wybraliśmy już napastnika!”, mówiąc między wierszami: „Cieszcie się, bo to jedyne co dostaniecie w tym sezonie.”. Zazdrość zgina mnie wpół. Wie, że rossonerich nie zasili żaden kreatywny pomocnik pokroju Cesca Fabregasa, tylko będzie trzeba liczyć na Andreę, który kreatywność oddał do gabloty znajdującej się we włoskiej siedzibie związku piłki nożnej, wraz z pucharem świata. Wciąż będziemy zdani na przebłysk mocno zmatowiałego Ronaldinho i szaleńczą pracę na przestrzeni całego boiska dzikiego Gattuso. Codziennie będę budzić się ze świadomością, że Leonardo naiwnie uwierzył, że jest w stanie dokonać z Milanem tego, co w poprzednim sezonie Pep Guardiola z Barceloną. Niestety, w tym jest skutecznie utwierdzany przez Gallianiego i Berlusconiego. Zazdrość zaciska się na moim sercu. Barcelona tętni nową krwią, Milan ją upuszcza, choć wciąż jest wyczuwalne tętno. Zazdrość, moja mała towarzyszka, całuje mnie w usta. Chce mi dać do zrozumienia, że odchodzi wraz z obawą o przyszłość Milanu. Boję się, że tej pustki przez długi czas nie wypełni nic…