W tym sezonie zarząd naszego ukochanego klubu dostał chyba młotkiem w potylicę i odwrócił politykę transferową o 180 stopni. Zamiast kupować "wielkich mistrzów" postanowili sprowadzać do Mediolanu "wschodzące gwiazdy". Na końcowy efekt takich zakupów przyjdzie nam jeszcze poczekać. Niektórym kibicom bardzo podoba się nowy wizerunek klubu, który zrezygnował z miana "domu starców". Inni z kolei narzekają jeszcze bardziej niż wcześniej: a to że nieznani zawodnicy, a inne kluby wydają więcej na transfery, a to jeszcze Berlusconi przestał interesować się klubem... Krótko mówiąc: ile kibiców, tyle opinii. Oliwy do ognia dolewają sparingi, w których Milan wypada słabo, jeśli nie katastrofalnie...

Zawodnicy prezentują się bardzo nierówno. W każdym meczu można wyróżnić kilku ponad przeciętną, a także kilku o wiele poniżej przeciętnej. Zazwyczaj najlepsi w jednym meczu są najgorsi w kolejnym i odwrotnie. Wyjątków jest kilka, choćby Thiago Silva czy Alessandro Nesta... Jednak czemu tak się dzieje? Jednym z powodów może być zmęczenie (częste sparingi, dalekie podróże), chociaż nie do końca. Moim zdaniem największą rolę odgrywa tutaj mentalność zawodników. Być może nie mają po prostu motywacji do dobrej gry, bo uważają się za pewniaków. Ci którzy do nich nie należą, starają się na boisku o wiele bardziej. Chociażby Ignazio Abate - może nie dysponuje bajeczną techniką, może nie zawsze wszystko mu wychodzi, jednak wiele można mu wybaczyć, ponieważ na boisku udowadnia swoje zaangażowanie w trakcie gry.

Leonardo będzie miał zatem nie lada problem: sprowadzić na ziemię gwiazdeczki pokroju Ronaldinho i Pato (który zaczyna się takową robić) i nauczyć ich pokory, a także dodać wiary we własne umiejętności i wprowadzić do drużyny młodych i ambitnych, którzy mają szansę zostać "wielkimi mistrzami".

Aby tego dokonać, Leo musi wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności. Jeśli mu się to uda, może stworzyć drużynę na miarę nie tylko najlepszej we Włoszech, ale także w Europie i na świecie. Milan ma potencjał, jednak musi go umiejętnie wykorzystać...

Ostatni raz widziałem w pełni zaangażowanych i perfekcyjnie grających rossonerich ponad 2 lata temu. A dokładnie w maju 2007 r., gdy podopieczni jeszcze wtedy Carlo Ancelottiego podejmowali Manchester United na San Siro. Takiego spektaklu stadion ten do tamtego wieczora nie widział i pewnie długo nie zobaczy. Wspaniałe bramki, niesamowity spokój Milanistów, bezradność Czerwonych Diabłów, a do tego mecz życia Clarence'a Seedorfa... No i ten uśmiech Ancelottiego po końcowym gwizdku.

Od tamtej pory wiele się w Milanie zmieniło, jednak nie na tyle, by ponowne rozegranie spotkania na tym poziomie było niemożliwe. Wystarczy dokupić kilku zawodnikówi udowodnić im, że są w stanie grać ze sobą w jednej drużynie. Ale to już jest w kompetencjach naszego "Kojaka"...

Dlatego nam, kibicom, nie pozostaje nic innego jak tylko czekać na wyniki pracy Leonardo, który, jak to ujął Adriano Galliani: "jest najlepszą osobą na tym stanowisku". Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś zobaczymy Milan grający futbol z kosmosu, a nie jak teraz - na poziomie polskiej A-klasy. Bylebyśmy nie musieli czekać na to tyle, ile nasi sąsiedzi zza miedzy czekają już na tryumf w Lidze Mistrzów...