31 sierpnia, 20:53 - jeszcze trochę czasu do końca okienka transferowego, ale i tak wiem, że do Milanu nikt nowy nie przybędzie. Już na początku wakacji planowałem, że mój debiutancki felieton będzie dumnym porównaniem odmienionego, obiecującego Milanu pod wodzą Leonardo oraz Barcelony Pepa Guardioli, czyli Barcy, która osiągnęła tak wielki sukces. Od pierwszych dni mercato oczekiwania były przeogromne. Rossoneri porównywani do "Dumy Katalonii", mowa o wielkiej rewolucji, Leo chce brać przykład z Brazylii 1982. Panował ogromny entuzjazm. Jednak po raz kolejny sam Milan wystawia swoich kibiców na wielką próbę. Teraz mamy do czynienia z ogólnym sceptycyzmem, rezygnacją i niedowierzaniem. Zostałem zmuszony do zmienienia tematu mojego pierwszego felietonu. Czy ten Milan ma szansę na sukces? Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa. Z góry zakładam, że o triumfy będzie trudno.



Galliani to kłamca. Nie wiem, jakie są tego powody. Może nie ma pieniędzy, może lubi kłamać. Już od wiosny, kiedy zespół miał problemy z trafianiem do siatki mówiono, że przyjdzie wielki napastnik, snajper. Warto zaznaczyć, że to było jeszcze przed odejściem Kaki. Przyjmijmy, że łowca goli to Huntelaar, ale gdzie następca Rickiego? Czyżby to miał być Di Gennaro? Na początku czerwca Galliani powiedział dla Gazzetty coś, co bardzo mnie zaciekawiło i - nie ukrywam - dawało wielką nadzieję nawet w obliczu odejścia Kaki: "To nie tak, że sprzedamy Kakę i nie kupimy nikogo. Jeżeli Kaka odejdzie, przyjdzie inny wielki napastnik. Będzie to znakomity atakujący. Mogę dodać, że będzie to średnio wysunięty napastnik. Jeżeli będziemy grali 4-3-1-2 i Kaka' odejdzie, to będzie on grał na jego pozycji". Do niedawna liczyłem na przybycie tej tajemniczej postaci, ale teraz nie mam już złudzeń. Później zdałem sobie sprawę, że to zwykła gadka Gallianiego, mająca przynieść nadzieję mediolańskim kibicom, żeby ci kupowali karnety. Chociaż już sam nie wiem. Pewne jest to, że na początku okna transferowego plany były zupełnie inne. Zaczynało się pięknie: jest Cissokho, będzie Dzeko. Potem nic z tego nie wyszło. Skrajne żydostwo Berlusconiego szybko połknęło pieniądze z transferu Kaki na uregulowanie długów. Jestem pewien, że w jednym z wywiadów Berlusconi stwierdził, iż nie jest już prezydentem Milanu, ale człowiekiem od takich spraw, jak chociażby łatanie klubowej dziury budżetowej. Choć nie mam konkretnych dowodów, powiem: Silvio to kłamca! Dla niego ważniejsze od Milanu są imprezy z Topolankiem. I pewnie do teraz nie wie, kto to Antonini. To dawałoby alibi bezsilnemu Adriano Gallianiemu. Być może nasz Bezwłosy Biznesem jest dobrym człowiekiem i chce jak najlepiej dla klubu, ale co zrobić, jeśli za "chlebodawcę" ma się takiego kogoś jak Premier Włoch, były mafiozo.



Wracając do tytułu mojej pracy. Jeśli ten Milan chce odnieść sukces, to musi liczyć na cholerne szczęście. Cienko było od dwóch sezonów i pomimo odejścia dwóch najlepszych piłkarzy, jakich kiedykolwiek widziałem, ekipa nie została odpowiednio wzmocniona. Ten Milan jest jeszcze słabszy od drużyny, będącej do dyspozycji Ancelottiego. "Leonardo kontynuuj marsz i wygrywaj" - mówi Berlusconi, ale Leo to nie jest cudotwórca, lecz zwykły człowiek, który ma dokonywać rzeczy większych niż w Kanie Galilejskiej. Czy uda mu się wskrzesić skamieniałe dinozaury typu Seedorf i Ronaldinho? To tylko wierzchołek góry lodowej... Ten LeoMilan to ma być Brazylia 82'? Kpina. Od początku brazylijski trener wskazywał, że trzeba dodać dynamiczności skrzydłom zespołu. To miało nastąpić poprzez sprowadzenie młodych bocznych obrońców. Jednak pan "Żyd" i zarząd dali Leonardo niezłego kopa w cztery litery. Podstawa podstaw w LeoMilanie nie została wzmocniona. "Ten zespół ma szkielet" - powtarza biedny Brazylijczyk. No tak, szkielet jest, tylko gdzie serce? Gdzie mózg? Gdzie mocna dupa, bo tak można nazwać solidną ławkę rezerwowych.



Pewnie definitywnego rozwiązania taktycznego nie widzi teraz nawet sam Leonardo. 4-3-3 odpada, bo na lewej obronie jest Jankulovski zamiast Cissokho, a mistrz świata Zambrotta nie błyszczy. Słynna choinka przepadła wraz z odejściem Kaki. 4-3-1-2 byłoby dobre, ale trzeba liczyć na Ronaldinho, na którym nie można polegać. Jest cień szansy, że Ronaldinho powróci do formy, jednak nigdy tego nie dokona, jeśli nie będzie czuł oddechu na swoich plecach, inaczej mówiąc - będzie pewniakiem w składzie. A właśnie w takiej sytuacji stawia go ustawienie 4-3-1-2. Zawsze można powiedzieć, że jest konkurent w postaci Seedorfa, ale nie żartujmy. Trequartista w Milanie to taka osoba, która nie musi wykonywać żadnych obowiązków defensywnych. Przekonałem się o tym, patrząc na Ronaldinho, który szczerzył się do będącego kilka metrów od niego przeciwnika, wyprowadzającego kontratak. Trequartista to przede wszystkim destrukcja w ofensywie, a nie ktoś, kto musi się zatrzymać i zastanowić, jak rozwiązać daną sytuację. Seedorf odpada. Mówiono o tanim Bergessio jako alternatywie dla Ronaldinho. Przymierzany był także Alex Meschini. Jaki jest finał tej sprawy, wszyscy wiemy. Interesujące rozwiązanie taktyczne to 4-4-2, ale znowu rodzi się problem, gdyż trzeba mieć solidną pomoc, żeby wprowadzić taki wybór w życie. Pirlo, Gattuso, Ambrosini, Flamini, Seedorf i Abate to trochę za mało. Oczywiście Antonini i Jankulovski grywali na środku pola, ale czy są dobrymi zmiennikami? Jednym z problemów Milanu jest brak alternatywy dla Pirlo i to dotyczy każdego ustawienia, nie ma drugiego playmakera. Zapas piłkarzy widzimy za to w ataku i znowu kłania się 4-3-3, ale nie ma co najmniej lewego obrońcy. To nie jest sprawa na moją głowę, ale widać, że nawet Leonardo ma z tym problem.



Cały czas zadaję sobie to pytanie - czy ten Milan ma szansę na sukces? Widzę pustkę, ale jedno jest pewne: Leo nie może popełniać takich samych błędów jak Ancelotti w poprzednich latach. Ile razy było tak, że wychodziliśmy na prowadzenie, a potem broniliśmy wyniku? Jeśli LeoMilan chce miejsca w czołówce tabeli, to musi szukać kompletu punktów z drużynami, które są powszechnie nazywane "słabiakami", czyli z ekipami typu Siena, Catania, Livorno, Chievo czy Bari. Gorzej sytuacja przedstawia się z tymi mocniejszymi, trzeba będzie ostro walczyć. Pierwszy skład Milanu nie jest tragiczny, gorzej z ławką rezerwowych - tak jest od dawna. O Lidze Mistrzów wolę się nie wypowiadać, mam złe wspomnienia. Przez ostatnie kilka lat porzucaliśmy walkę o scudetto, zanim wystartowaliśmy. Potem Galliani dumnie stwierdzał, że "koncentrujemy się na Champions League". Co najmniej od dwóch lat widzę Milan bez polotu, bez mentalności zwycięzcy. Milan, żyjący przeszłością, wspominający dawne sukcesy. Co najmniej od dwóch lat przekonuję się o słuszności pewnych słów. "Nie oglądaj się za siebie, bo ci z przodu ktoś przyje..." - to właśnie stało się 29 sierpnia 2009 roku z Milanem Berlusconiego, który nadal uważa Ronaldinho za największego piłkarza na świecie. Czy ten Milan ma szansę na sukces? Nie wiem, w tym sezonie nie liczę na cuda. Apeluję jednak, żebyśmy nie wieszali psów na Leonardo, bo Berlusconi i świta zawsze chcą mieć kozła ofiarnego. Ten Brazylijczyk ma w sobie trenerski potencjał i patrzy w przeszłość tylko po to, żeby wyciągać z niej to, co najlepsze i przydatne. Na co dzień spogląda w przyszłość i chyba woli ambitnych zawodników, na pewno nie myśli o Ronaldinho w kategorii Najlepszy Piłkarz Świata, bo nie chce, żeby ktoś ciągle przyj.eby*** Milanowi z przodu...