Długo oczekiwany start Serie A już za nami. Po przespanym mercato i wakacyjnych sparingach, które przyprawiały nas o dreszcze, ruszyły rozgrywki ligowe. Wszyscy liczyliśmy (oczywiście ciągle liczymy!) na Klaasa-Jana Huntelaara, który swoimi umiejętnościami miał nadrobić stratę Kaki i słabą formę Dinho. Na razie większość czasu spędził na ławce rezerwowych, ale jeżeli już wchodził, to zazwyczaj ożywiał formację ofensywną. Oczywiście napastnika rozlicza się z ilości strzelonych bramek, ale widać jego chęć i wielki zapał do gry. Ciężko trenuje i niebawem zacznie to z pewnością owocować. Jednak czy to jest nasz złoty środek na wszystkie problemy? Czy Huntelaar wróci się do tyłu i będzie biegał po obu stronach defensywy jednocześnie? Czy stanie w środku pola jako pomocnik i strzeli przy okazji parę bramek? Spójrzmy prawdzie w oczy: mamy poważne braki kadrowe, szczególnie w obronie. Środek nie stanowi całej formacji defensywnej. Tam mamy dobrą sytuację, choć w obliczu kontuzji Thiago Silvy również nie jest tak „kolorowo” jak do tej pory. Leonardo nie ufa wystarczająco sprowadzonemu za darmo Onyewu i desygnuje do gry Kaladze, którego zaawansowany wiek i niepewna gra na pewno nie pomagają w uporządkowaniu defensywy. Szczególnie, że na boku obrony szaleje Oddo. To nazwisko straszy kibiców rossonerich po nocach. Osobiście kiedy widzę go w kadrze meczowej przechodzą mnie ciarki. Kiedy widzę to nazwisko w przewidywanym składzie włosy mi się jeżą na głowie. Kiedy ten zawodnik wbiega na murawę - zamieram. Oglądam mecz i liczę, że bramkarz dobrze się spisze, obrona będzie rozbijała ataki przeciwników, pomoc „uruchamiała” napastników, a ci z kolei strzelali bramki. Chwila moment. Zapomniałem o Oddo. Gdy on dostaje piłkę marzę o tym, żeby wybił ją przed siebie, na aut, na rożny - gdziekolwiek. Jego zadaniem w meczu jest kopnięcie każdej piłki na wprost przed siebie, bo liczę, że tam czai się któryś z naszych piłkarzy. Czy normą jest, aby klub z taką renomą jak Milan miał zawodnika, którego praktycznie wszyscy kibice rossonerich określają mianem boiskowej kaleki?

Wracając do startu ligi. Sytuacja powoli się klaruje, Sampdoria niespodziewanie na samej górze, za jego plecami czai się Juventus, Inter i Fiorentina.  A Milan? Cóż… Raz na wozie, raz pod wozem. Najpierw rozegraliśmy przeciętny mecz ze Sieną, w którym błysnął jeden Pato zdobywając dwie bramki. Szkoda, że później nie miał już takich „błysków”. Zdecydowanie najgorzej było w drugiej kolejce. Ba, można powiedzieć, że w meczu z Interem zrównaliśmy się z ziemią. Katastrofa, blamaż, hańba. To rzeczowniki, które oddają przebieg, a przede wszystkim wynik meczu. Dalej bezbarwny mecz z Livorno. Później popis strzelecki Inzaghiego i wygrany mecz Champions League z Marsylią 2:1. W tym meczu błędu nie ustrzegł się nasz „ulubieniec” Oddo, przez którego straciliśmy bramkę. Następnie festiwal niewykorzystanych sytuacji i wygrana 1:0 z Bologną. W 5 kolejce zostaliśmy pokonani przez Udinese po kolejnej wpadce Massimo… Następnie bezbramkowy remis z Bari i porażka u siebie z Zurichem. Tak więc początek rozgrywek wypada dość blado. Czy w najbliższym okienku transferowym czeka nas jakiś transfer, który ułatwiłby obsadzenie bloku defensywnego? Miejmy nadzieję, że zarząd zmądrzeje widząc oblicze nierównego i przede wszystkim NIEKONKURENCYJNEGO Milanu.

Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Berlusconi to nie ten sam człowiek co kiedyś. Teraz ma ważniejsze rzeczy na głowie niż drużyna rossonerich. Dał pieniądze na Huntelaara, bo zobaczył jak wolno sprzedają się karnety. Kiedy wskaźnik zaczął rosnąć, Silvio odpuścił kupowanie zawodników, bo stwierdził, że taka „wspaniała” gwiazda jak Ronaldinho podciągnie całą drużynę do góry. Ronaldinho, który w Milanie nie potrafi się przełamać. Ronaldinho, który raz rozegra dobry mecz, a w następnym przeszkadzają mu własne nogi. Ronaldinho, którego z mediolańskich klubów wyrzucają sami kibice. Ronaldinho - kiedyś najlepszy piłkarz świata, teraz krytykowany przez nas wypalony gwiazdor, za którym do klubu przyszła rzesza kibiców. Szkoda, że to zwolennicy jedynie jego talentu. Jeżeli R80 przeszedłby teraz do Corinthians część kibiców, którzy tak gorąco komentują jego oraz Milanu dokonania, bez wahania zmieniłaby swoje piłkarskie upodobania. Czy tak byłoby lepiej? Czy odejście byłego gracza Barcelony zmieniłoby cokolwiek? Możliwe. Luźna atmosfera w szatni, ale i także na naszej stronie. Osobiście uważam, że sprzedaż brazylijskiego „asika” za rozsądne pieniądze i sprowadzenie w jego miejsce porządnego rozgrywającego (np. Hernanesa) byłaby doskonałym rozwiązaniem. Dla mnie R80 do rossonerich zwyczajnie nie pasuje. Kiedy oglądałem niedzielny mecz z Bari do końca utwierdziłem się w tym przekonaniu. Zwróćcie kiedyś uwagę na to, co Ronnie robi po stracie piłki. Przykładowo Flamini zaciska zęby i biegiem wraca, aby odzyskać piłkę. Gattuso szybko dobiega do rywala, a gdy ten już leży na ziemi (cóż - taki styl) klnie sobie szpetnie pod nosem i wyraźnie jest z siebie niezadowolony. Co robi Ronaldinho jak „zgubi” się w dryblingu i straci futbolówkę? Uśmiecha się, kręci głową, truchcikem wraca na środek boiska i wodzi wzrowkiem za oddalającą się piłką. Jak ja to widzę, to mnie nosi ze złości. Co to za piłkarz, który nie ma woli walki?! Rozumiem, że każdy przeżywa inaczej porażkę, ale to jest lekka przesada. Poza tym umiejętności Ronniego nie cenię tak wysoko jak kiedyś. Zresztą podejrzewam, że wielu z Was - kibiców MILANU podziela moje zdanie.

Rossoneri są w dołku. Trzeba to przyznać. Jednak wszyscy wiemy, że nie ma takiego wielkiego dołka, że nie da się z niego wyjść. Zawsze jest jakiś sposób. Obojętnie czy będzie to sprzedaż Ronaldinho czy dymisja Leonardo i zatrudnienie nowego trenera (osobiście nie wierzę, aby to coś zmieniło). Muszą być efekty! Nie wyobrażam sobie, aby Milan przez 5 następnych lat nie wyszedł z grupy Champions League. Cel uświęca środki, a zarząd musi odnaleźć upragniony złoty środek i osiągnąć cel, jakim jest wygranie Ligi Mistrzów i tym samym ukrócenie angielsko - hiszpańskiej dominacji. Zarząd musi się uporać z sytuacją w klubie, a my? My, kibice, musimy czekać. Czekać, czekać, czekać i jeszcze raz... wierzyć, że Berlusocni & Spółka uporają się z tym problemem. Jednak to czekanie nie jest łatwe, kiedy ogląda się mecze takie jak z Interem. Obejrzenie takiego ‘widowiska’ powoduje, że najchętniej odebrałbym klub Berlu i oddał ‘pałeczkę’ szejkom. Jednak, gdy emocje opadną i wyładuję swoją złość dociera do mnie, że popełniłbym ogromny błąd. Wiem, że niewiele osób się ze mną zgodzi, ale po co zamieniać drużynę z wspaniałą historią na bezduszny ‘team’ pełen pieniędzy, jednosezonowych gwiazdeczek i ich długotrwałych grymasów? Niech Milan zostanie Milanem!