Niedzielny wieczór, jesienna senna pogoda, jutro do szkoły... Przeglądam newsy piłkarskie: Ancelotti chwali Leonardo, West Ham chce Toniego, Baptista niemal zdrowy...  Reprezentacja Polski w piłce nożnej przegrała z Czechami, a nawet gdyby wygrała, to i tak by przegrała... Nie oglądałem meczu, ale po przeczytaniu jakiejkolwiek relacji na usta cisnęło mi się tylko jedno zdanie: "Zupełnie jak Milan!". Ale dlaczego akurat jak Milan?
Odpowiedź jest prosta: Milan gra teraz słabo i jest pośmiewiskiem całego piłkarskiego świata. Jeszcze w 2007 r. wygrywał Ligę Mistrzów, a teraz męczy się z ligowymi słabiakami i przegrywa w Lidze Mistrzów w grupie z Zurichem. Patrząc na nazwiska w składzie powinien połykać te drużyny jedna za drugą, tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Winą za takie wyniki można obarczyć 3 strony tego problemu: skąpy zarząd klubu, trenera oraz zawodników. Postaram się Wam to trochę przybliżyć, a przynajmniej pokażę jak wygląda to według mnie.

Leonardo
Nie trzeba być wielkim specem od futbolu by zobaczyć, że Brazylijczyk nie ma żadnego doświadczenia w tej pracy. Od czasu do czasu coś pokrzykuje spod linii bocznej, jednak przez większą część meczu drapie się po brodzie słuchając rad Tassottiego, który moim zdaniem ma większy wpływ na taktykę rossonerich niż sam Leo. Mauro wpatrzony w swój kajecik bez przerwy podsuwa swoje uwagi Leonardo, który chyba nie potrafi ich wszystkich połączyć w całość. Jakby próbował zrobić owocowo-warzywną sałatkę nie mając pojęcia jakich składników użyć i na siłę próbował pokroić do niej w plasterki surowe ziemniaki.

Zarząd
Silvio Berlusconi przestał się interesować Milanem i to widać na każdym kroku. Jedyne co od ponad miesiąca mówi o klubie to to, że go nie sprzeda. Zatem łatwo można wywnioskować, że woli wydawać pieniądze na prostytutki niż na "ukochany" klub.
Co na to pan Adriano Galliani? A no tyle, że mamy w klubie wielkich mistrzów, którzy dali nam zwycięstwo w Lidze Mistrzów w 2003 i 2007 r. i nie potrzebujemy nikogo nowego w składzie. Problem w tym, że im już się najzwyczajniej w świecie nie chce. Chłopaki wygrali już wszystko co się dało. Skład wymaga wzmocnień na niemal każdej pozycji (może poza bramką), a Galliani mówi wprost: nikt nie przyjdzie, bo jest kryzys i nie mamy pieniędzy. Więc ja się pytam czy kryzys dotyka tylko nas? Jak chcecie mieć pieniądze nie wygrywając nic? A żeby wygrywać, trzeba inwestować... W tym momencie nasuwa mi się na myśl to, że Galliani chciałby, by Milan był częściowo w sytuacji Chelsea: zakaz wykonywania jakichkolwiek transferów. Jemu by to odpowiadało, bo nie musiałby odpowiadać na ciągłe pytania dziennikarzy dotyczące potencjalnych wzmocnień.
Pozostali członkowie zarządu mają trochę mniej do powiedzenia, więc odpuszcze sobie komentowanie poczynań każdego z nich. Poza tym nie znam ich na tyle dobrze żeby cokolwiek na ich temat napisać.

Mistrzowie
Albo jak to ktoś trafnie kiedyś ujął "Miszcze". Tych nam w klubie nie brakuje. Największym z nich jest oczywiście Ronaldinho. Ten to ma zrdowie. Balangi i treningi (swoją drogą bardziej męczy się chyba na tych pierwszych) spowodowały u niego już jakieś 2 lata temu bardzo poważną chorobę zwaną po hiszpańsku obijaczosnameczaczos. Roni jest jej najbardziej znanym nosicielem. Bo jak inaczej nazwać to co on robi, gdy rywal odbierze mu piłkę? Przykładowo taki Rino Gattuso - gość zaciska zęby i goni rywala dopóki ten nie padnie martwy. Albo Ambrosini - dobiega do przeciwnika i szybko sprowadza go do poziomu, najczęściej "z bara". Jednak co robi Ronaldinho? Tu sytuacja jest nieco inna. Otóż Dinho rozkłada szeroko ręce, a jeszcze szerzej się uśmiecha. Szkoda gadać...
Kolejny "miszczunio": Massimo Oddo. Ten też jest genialny. Jego dośrodkowania zabiłyby już dawno połowę kibiców na San Siro siedzących za bramkami gdyby nie wysokie siatki. Swoją dobrą grę w ofensywie zakończył w Lazio w sezonie, w którym był królem asyst w lidze. Wtedy nazwisko Oddo wzbudzało postrach wśród środkowych obrońców mających wybijać dośrodkowania, dziś boją się go tylko kibice Milanu. Czemu? Ponieważ jego błędy w obronie są czasami karygodne, a napastnicy i skrzydłowi przeciwnej drużyny "wożą go jak chcą".
No i jeszcze dołóżmy do tego następnego "miszcza": Kakha Kaladze. Słyszysz "Kaladze" - myślisz "stracimy bramki"... Od ponad roku jest w ogromnym dołku swojej formy. Ma problemy we wszystkich niemal aspektach gry obronnej Milanu. To po jego błędach straciliśmy najwięcej bramek w tym sezonie. To on dał zwycięstwo Włochom w meczu eliminacji MŚ strzelając 2 gole do swojej bramki. Kaladze jest najbardziej niepewnym punktem defensywy Milanu. Z nim na boisku rywalom rossonerich jest o wiele łatwiej.
Nie pisałem o większej ilości zawodników, jako że mój felieton stałby się wtedy za długi i większości z Was na sam jego widok odechciałoby się go czytać. Opisałem tu trzy nasze największe ... (i w to miejsce sobie sami wstawcie co chcecie, zostawię to Waszej twórczości). Moim zdaniem to ich w pierwszej kolejności Milan powinien się pozbyć jeżeli chce przywrócić swoją dawną świetność i chwałę.

Trochę mi ulżyło po napisaniu tego wszystkiego, teraz nie pozostaje nic innego jak tylko czekać aż ktoś w tym klubie zmądrzeje i zrobi co trzeba. Bo przecież właśnie tego chcą czerwono-czarni kibice: przywrócenia Milanu na szczyt.