Nie, nie mam zamiaru pastwić się, iż prawdopodobnie kolejny sezon nie będzie mistrzowski. I w dodatku prawdopodobieństwo to odnosi się zarówno do Serie A, jak i Ligi Mistrzów. Jak jest każdy widzi i niestety wygrana z Realem, jak pokazują ostatnie dni - będącym w kryzysie, nie może zamydlić nikomu oczy. Bo choć mecz ten (a właściwie druga połowa) był naprawdę niezły w wykonaniu rossonerich, to w lidze znów zaczęły się schody. Wymęczone zwycięstwo nad Chievo a teraz remis ze słabym Napoli.

Ale czy jest się czemu dziwić? Przyczynkiem do napisania tego teksu, były dwa rankingi a właściwie plebiscyty, które w ostatnich dniach sobie obejrzałem.
Ani jeden ani drugi nie  jeszcze rozstrzygnięty, ale niestety w jednym nie ma żadnego zawodnika Milanu a w drugim, przedstawiciel czerwono czarnych raczej będzie musiał zadowolić się drugą pozycją. Chodzi oczywiście o ogłoszenie listy kandydatów do nagrody FIFA dla najlepszego piłkarza świata oraz "Golden Boy" - organizowany przez Tuttosport, ranking najlepszych (zdaniem kibiców) piłkarzy młodego pokolenia.

Jakie wnioski można wysnuć, po przyjrzeniu się obu listom kandydatów?
Może zacznę od tej dotyczącej piłkarzy będących przed 21 rokiem życia.
Co prawda Pato jest tu obecnie na drugiej pozycji, to jednak dziś (30.X.) od Dżagojeva dzieli go już prawie 50% oddanych głosów. Więc ciężko być aż taki wielkim optymistą, ażeby uwierzyć, iż Alex ma jeszcze realne szanse na zwycięstwo w tym plebiscycie. Smutnym (dla obecnej kadry Milanu) jest również fakt, że jednym z nominowanych jest Paloschi. Chłopak wychowany na San Siro, kibicujący temu klubowi od dziecka. Został jednak oddany do Parmy i patrząc na politykę klubu ze Stadio Giuseppe Meazza, pomimo iż Alberto jest w Parmie na współwłasności, podejrzewam że swojej szansy nie otrzyma, a może i w ogóle nie dane mu będzie powrócić do macierzystego klubu. Obym był złym prorokiem w tej materii.

Ale wracając do tematu: oczywiście ktoś zaraz powie, iż wszelkie rankingi to tylko pewien konkurs popularności i nie ma to wydatnego przełożenia na wyniki zespołu. Może i tak, ale czy na pewno...
Przyjrzyjmy się w takim razie liście kandydatów do nagrody FIFA. Znalazł ktoś zawodnika Milanu? Niestety nie. Przypadek? Raczej nie.

Milan miał słaby sezon i nie zapowiada się na poprawę tego stanu. Obecny rozpoczęty jest wręcz katastrofalnie, jak na tak wielki klub. W ogóle pewien kryzys przeżywa włoska piłka można by rzec, bo na liście znalazł się tylko jeden przedstawiciel squadra azzura, bądź co bądź mistrzów świata.

Ale do czego zmierzam. Zawodnicy Milanu zawsze w takich rankingach byli obecni. Nic w tym dziwnego, bo to klub który powinien w każdej piłkarskiej dziedzinie błyszczeć. Co prawda, jest w tym gronie zawodnik do niedawna związany z włoskimi diabłami, ale już w ich barwach nie grający, a więc w tym sezonie nie pomoże już wspiąć się Milanowi na wyżyny, na których bez wątpienia jest jego miejsce. Kaka gra w tej chwili dla Realu, a Milan został pozbawiony swej największej gwiazdy bezpowrotnie. Patrząc, już nawet nie na historię kandydatów, ale zwycięzców owej rywalizacji, nie sposób nie dojść do wniosku, że futboliści ACM zawsze byli w tej dziedzinie obecni. Niestety nie dziś i obawiam się że nie jutro.

W historii, piłkarze Milanu zdobywali trzykrotnie to trofeum - w '92 Van Basten, w '95 Weah, w 2007 Kaka. Ale mało tego, zespół z San Siro, był tego rankingu blisko zawsze, gdyż  piłkarze zdobywający ten tytuł przechodzili do klubu w ramach wzmocnienia kadry, powiększenia jej o niezbędne gwiazdy. Tak było z Roberto Baggio, zdobywcą nagrody w 1993 rok, który stał się piłkarzem czerwono-czarnych w '95. Co by nie mówić to wzmocnieniem i gwiazdą (może czasami za często świecącą w dyskotekach a nie na boisku) jest też Ronaldinho, który jak tylko zaczyna poważnie trenować i przykładać się do treningów, to znów potrafi zagrać na świetnym, światowym poziomie (via mecz z Realem).R80 zdobywał laur w 2004 i 2005 r. Z kronikarskiego obowiązku wspomnę jeszcze o Rivaldo, zdobywcy nagrody w 1999 roku, który zawodnikiem ACM został w 2002 r. oraz Ronaldo, triumfatorowi z lat '96, 97 oraz 2002 r., zawodnik Milanu w latach 2007-2008.

Jasne że tak, wiem wiem... To nie są przykłady zawodników, którzy w ACM osiągali swoje sukcesy i cieszyli się w momencie gry w Milanie największą popularnością. Choć tak jak wspomniałem ciężko jest mi zgodzić się ze stwierdzeniem, iż Roni zapomniał już jak się gra w piłkę. A już na pewno nie można odmówić, fantastycznej gry takim zawodnikom jak Van Basten, Weah, czy Kaka. Nie nad tym chce się skupić. Nie to przekazać.

Ja wyciągam z tego następujące wnioski. Gdzieś umarł, albo jak wolę myśleć - przysnął na chwilę duch chęci bycia najlepszym. Wygrywania wszystkiego i wszędzie. Boję się, że zarówno szefostwo, jak i piłkarze, może nie koniecznie świadomie, nie są już tak głodni sukcesu. Nie chcą go tu i teraz, ale też ciężko powiedzieć, że myślą o nim w przyszłości.

W klubie z taką tradycją, z tyloma kibicami na świecie, począwszy od pana portiera na bramie, przez panią piorącą stroje, primaverę, piłkarzy seniorów, trenerów, na zarządzie i prezydencie kończąc, wszyscy powinni mieć mentalność zwycięzców. Chęć osiągnięcia sukcesu jest nierozerwalnie z nim (sukcesem) związana. A to dlatego, że wybiera się najlepszych, chcących ciężko pracować (bo sukces wymaga poświęcenia), stawiających przed sobą najwyższe cele i wierzących w osiągnięcie końcowego rezultatu, bo jak wiadomo "wiara przenosi góry". Ale wszystkie te cechy muszą się ze sobą spotkać.

Obawiam się, że w Milanie nadszedł czas stagnacji, przeczekania "złego" i nadziei na to, że "sukces musi przyjść". Wcale nie - bez zatrudnienia odpowiednich ludzi, wiary i pracy, na cud można czekać latami...

Mam nadzieje, że po czerwono czarnej stronie Mediolanu, wszyscy obudzą się wtedy, gdy większość zapada w zimowy sen i wrócą do solidnej pracy, która była w tym klubie czyniona przez lata.