23. sezon kapitana w Milanie nie będzie jego ostatnim. Mimo zdobycia z ukochanym klubem wszystkich możliwych trofeów Paolo wciąż stawia sobie nowe cele. Granicy tysiąca oficjalnych występów już nie przekroczy. Może za to na pożegnanie kariery wystąpić w swoim dziewiątym już finale Pucharu Europy. 23 maja w Atenach za ósmym podejściem wzniósł "puchar z dużymi uszami" po raz piąty. Paolo zwykł spełniać swoje marzenia, więc kto wie jak to będzie z magiczną barierą: tysiąc występów w koszulce rossonerich?!

Jeszcze latem ubiegłego roku były obawy, że Maldini będzie musiał natychmiast zakończyć grę w piłkę. Prawe kolano nie wytrzymywało obciążeń, w każdym momencie mógł zdarzyć się dramat. Może ktoś inny poddałby się własnemu zdrowiu, ale nie najwybitniejszy obrońca naszych czasów. Trwał w swoim postanowieniu o ponownym triumfie w Champions League i o... odczekaniu zawieszenia piłkarkich butów na kołku przez Billy'ego Costarcurtę. Ostatni rok w karierze 126-krotnego reprezentanta Włoch, wicemistrza świata i mistrza Europy będzie skrupulatnie zaplanowany. Sztab medyczny opiekujący się kolanem Paolo będzie się musiał przygotować newralgiczną część ciała na ostatnią wielką imprezę mistrzowską, w jakiej kapitan zagra - FIFA Club World Cup, w grudniu w Japonii.

Już w ostatnim sezonie Maldini grał tylko wtedy, kiedy musiał. Priorytetem stały się spotkania derbowe a w drugiej części sezonu faza pucharowa Champions League. Kapitan wspomógł kompanów w meczach z Celtikiem, z Manchesterem zagrał tylko jedną połowę. Zaczął się wyścig z czasem, by marzący o ostatnim triumfie w Pucharze Mistrzów Paolo zagrał w finale. Na szczęście częścią czerwono-czarnego klubu jest MilanLab i Maldini przeszedł operację już po sezonie.

O lewego obrońcę bać się Carlo Ancelotti w ostatnich latach nie musi. W poprzednim sezonie po tej flance boiska hasał aż miło Serginho. Gdy ten doznał we wrześniu ub. paskudnej kontuzji kręgosłupa, z cienia wyszedł czeski rezerwowy. Marek stawał się powoli nieodłączną cześcią ekipy, która sięgnęła w Atenach po Puchar Mistrzów.

Jankulovski był najbardziej eksploatowanym obrońcą rossonerich, ale chyba tylko dlatego, że jako jedynego... ominęły go urazy. Zagrał 20 spotkań więcej niż w poprzednim sezonie, kiedy to głównie wchodził na boisko w czasie gry. W ciągu ostatniego roku zrobił niesamowity postęp. A przecież Carletto szykował na miejsce Serginho Beppe Favallego. Jak dobrze, że ex-interista więcej pograł sobie dopiero w okresie między najważniejszymi meczami Champions League.

Oprócz trzech pierwszych spotkań, które Czech spędził na ławce, we wszystkich pozostałych, w których jego nazwisko zostało wpisane do kadry meczowej, grał. To świadczy o jego pozycji, jaką potrafił sobie zdobyć. Mądrości w grze dowodzi natomiast to, że mimo takiej intensywności pojawiania się na boisku ani razu nie przekroczył limitu żółtych kartek.

Trzy jego gole w lidze zapewniły rossonerim 9 punktów. Nierzadko decydował się na strzały z dystansu, to on często wprowadzał piłkę lewą stronę na połowę rywali. 7 asyst to wynik nieco gorszy od dorobku niesamowitego Serginho z sezonu 2004/05, ale za to czeski następca pechowego Brazylijczyka znacznie lepiej spisywał się w defensywie. Szkoda, żeby były mu wypominane błędy w meczu z Liverpoolem, bo gros jego występów w czerwono-czarnej koszulce zasługuje na więcej niż brawa. Marek był wyróżniającą się postacią rossonerich, gdy drużynie jako całości nie wiodło się w październiku i listopadzie.