Nie można powiedzieć, by w swoim pierwszym sezonie w Milanie Daniele był jakimś wielkim wzmocnieniem zespołu. Niemniej, solidnie wypełnił lukę czy to po Nescie czy Maldinim. Bo w drugiej części sezonu przyszło mu grać właśnie na środku bloku obronnego. Sam nawet zaczął preferować tę pozycję. W ostatnich meczach o mniejszą stawkę umówił się z Dario Simiciem, że będą grać po jednej połówce na prawej stronie i w centrum.

Wychowanka Brescii sprowadzono na San Siro po to, by przejął rolę powoli kończącego karierę Cafu. Brazylijczyk ze swojej flanki ani myślał jednak ustępować i to zdecydowanie on górował na tej pozycji nad Bonerą. Gdyby Daniele miał grać tak, jak w pierwszych swoich meczach, to lepiej, by Cafu odłożył decyzję o odejściu conajmniej do czterdziestki. W nowycb barwach zadebiutował w starciu ze swoim poprzednim zespołem, Parmą. Podobnie jak w dwóch kolejnych ligowych potyczkach dostał żółtą kartkę, przeciw Sampdorii mimo tego, że wszedł na boisko na końcowe minuty. Dyskwalifikacji po pierwszych czterech spotkaniach zapobiegła chyba tylko interwencja trenera Ancelottiego, który zdjął z boiska w Weronie nadpobudliwego u progu nowych wyzwań, obrońcę.

Bardzo szybko za to udało się 26-letniemu dziś piłkarzowi wykluczyć się z Champions League. W premierowym występie z Anderlechtem wyleciał z boiska już na początku drugiej połowy. Gdy ponownie dane mu było zagrać w prestiżowych rozgrywkach, w Atenach kontra AEK Carletto ustawił go na lewej obronie. Daniele zaliczył więc wszystkie pozycje w defensywie, również lewą część centrum, gdzie zwykle występuje ktoś lewonożny. Gdy większość podstawowych do tamtej chwili graczy formacji obronnej nie domagało, rodowity Lombardczyk na dawkę futbolu narzekać nie mógł. W hierarchii środkowych obrońców, bo po przyjściu Oddo tylko na tę pozycję przewidywał go Ancelotti, lokował się tuż za zdrowym Kaladze a więc drugim rezerwowym. Gdy zdrowie nie pozwoliło na grę Nescie i Gruzinowi, Bonera wystąpił pełne... 120 minut z Celtikiem. W pierwszym meczu przeciw Manchesterowi, gdy w słabszej formie był Kaladze, zastąpił w przerwie kontuzjowanego Maldiniego.

Biorąc pod uwagę ilość żółtych kartek, do poziomu Daniele zbliżył się tylko Rino Gattuso. Natomiast jeśli idzie o formę sportową to ex-bresciano nie był postacią, na której mógłby do końca polegać Carlo Ancelotti. Rozliczne pojedyncze błędy potrafią zamazać obraz całości, ale nie powinniśmy od razu wieszać psów na piłkarzu, który jeszcze parę lat temu zapowiadał się na wielkiego prawego obrońcę. Miejmy nadzieję, że to mimo wszystko kapitał Milanu już na najbliższą przyszłość.

Tak wiele perypetii zdrowotnych przeszkodziło Sandro w zagraniu większej liczby spotkań w tym sezonie. Sezon ten w jego przypadku dzielił się na trzy etapy. Najpierw zmagał się jeszcze z urazem odniesionym na mundialu, który uniemożliwił mu występy w fazie pucharowej zwycięskich mistrzostw na niemieckich boiskach. Forma środkowego obrońcy w pierwszych miesiącach rozgrywek nie napawała optymizmem, ale wciąż byliśmy świadomi kłopotów piłkarza. Dramat na dobre zaczął się, gdy Sandro zszedł z boiska już po kilkunastu minutach gry z Anderlechtem. Powrócił na mecz z Romą, zawalił decydujące bramki i znów pauzował. Dwadzieścia minut z Messiną były ostatnimi na długie cztery miesiące. Powodem był uraz prawego ramienia, tudzież obojczyka.

Na operację, leczenie i rehabilitację poleciał aż na Florydę. Do gry powracał powoli, ale notował niesamowity progres. Już w trzecim meczu w 2007 roku, z Bayernem był najlepszy na boisku i poprowadził Milan do 1/4 finału Champions League. Jego rola w wygraniu prestiżowych rozgrywek jest zresztą nie do przecenienia. Manchester Utd i Liverpool poddały się rossonerim, bo w ich szeregach brylował Sandro Nesta. Czy to w duecie z Maldinim czy Kaladze zachwycał swoimi najlepszymi cechami, które jeszcze nie tak dawno dawały mu miano najlepszego stopera na świecie. Zdrowy Nesta znaczy spokój w defensywie. Nie ma wątpliwości, że dziecinne błędy choćby z meczu z Palermo były wynikiem przemęczenia i kontuzji. Kwartalna przerwa w grze wyszła numerowi 13 Milanu na dobre.

W całym sezonie raz tylko ukarano go żółtą kartką. I to w pierwszym, jak się rzekło, najsłabszym okresie. Bohater rossonerich w kampanii Champions League może się pochwalić absolutnie wspaniałą średnią not w La Gazzetta dello Sport (7,07). Sandro to po prostu jeden ze skarbów Milanu. Dlatego ważne, że związał się z klubem do 2011 roku, a więc prawdopodobnie końca kariery.

Dwa sezony w tył nie grał praktycznie wcale. Niespodziewanie dużo występów zaliczył w sezonie 2005/06. W ciągu ostatniego roku było ich jeszcze więcej, choć status Chorwata w Milanie jest nadal ten sam. Dario to "zapchajdziura", jakkolwiek krzywdząco by to dla niego nie brzmiało.

W ostatnim sezonie skorzystał na pladze kontuzji w zespole. Sam przystąpił do rozgrywek niezwykle zdeterminowany. Przyzwoita dyspozycja wiosną 2006 roku zaowocowała powołaniem na niemiecki mundial. Simic był jednym z najbardziej doświadczonym zawodników reprezentacji Hrvatskiej, niemniej pewniakiem nazwać go nie można było.

Nie miał szans, by zagrać w najważniejszych spotkaniach Champions League, choć jesienią nie wystąpił tylko w jednym spotkaniu tych rozgrywek. Zastępował na środku obrony Nestę, nawet Maldiniego. Na prawej stronie ani on, ani Bonera ani Cafu nie spisywali się na tyle dobrze, by wywalczyć sobie pewne miejsce w składzie. Dlatego zimą przyszedł Massimo Oddo. Dario sam mówi, że woli grać na stoperze.

W drugiej części sezonu, gdy do zdrowia wrócili Nesta i Maldini Dario grał już tylko w traktowanych jak sparingi przed Champions League meczami ligowymi. Ale za to nie można powiedzieć, że zawiódł. Zawiedziony mógł być tylko sam, bo gdy przychodziło do gry z Interem, Bayernem, Manchesterem czy Liverpoolem on siadał na ławie lub w ogóle brakowało go w osiemnastce meczowej.

Jako jeden z nielicznych nie przedłużył w ciągu ostatniego roku kontraktu. Nie wydaję się, by miał wypełnić wygasającą w 2009 roku umowę. Faktem jest jednak, że z pięciu sezonów jakie spędził w Milanie, ostatni był jednym z lepszych jeśli idzie o liczbę gier. Jeśli zostanie w klubie nie może liczyć na poważniejszą rolę niż rezerwowego.