3-5-2. Tak było choćby za czasów Fabio Capello, czy też Alberto Zaccheroniego. Taki system preferowany był przez większość drużyn na świecie, opierających się na trójce solidnych środkowych obrońców (przeważnie z dwójką kryjących i jednym stoperem) oraz niezmordowanej dwójce skrzydłowych biegającej przy linii bocznej boiska  na całej jego długości. Jednak jak wszystkim wiadomo, wraz z nadejściem nowego millenium, piłkarski świat opanował trend na grę ustawieniem 4-4-2, gdzie większość akcji opiera się na grze skrzydłami, z udziałem bardzo ofensywnie usposobionych obrońców. Wraz z przyjściem w 2001 roku na Stadio San Siro Carlo Ancelottiego, zmienił się też system i styl gry Milanu. Naturalnie, także Rossoneri poddali się najnowszym trendom i zmienili ustawienie na 4-4-2, stosując zmiennie niewielkie korekty w ustawieniu linii pomocy. Do dnia dzisiejszego taktyka Carletto niemal w ogóle się nie zmieniła, cały czas bazując na grze czwórką obrońców, z dwoma ofensywnymi skrajnymi. Oto schematyczne wyjściowe ustawienie drużyny Milanu: