Jak już wcześniej wspomniałem Milan od ponad 5 sezonów gra czwórką obrońców. Naturalnie od wielu, wielu lat podporą defensywy jest Paolo Maldini. Il Capitano, choć zaczynał w piłkę grać jeszcze w latach 80-tych, bez trudu przystosował sobie nowoczesny styl gry. Maldini bardzo dobrze w tym ustawieniu spisuje się nie tylko na środku, ale także na lewej stronie. Mimo zbliżającego się piątego krzyżyka, Paolo fantastycznie potrafi ruszyć skrzydłem i podłączyć się do akcji ofensywnej. Jednak w założeniu, że wszyscy są zdrowi, Maldini stawiany jest częściej na środku, gdzie bardziej niż szybkość i wytrzymałość liczy się doświadczenie i umiejętność ustawianie się. Etatowym środkowym obrońcą od kilku lat jest Alessandro Nesta, jeden z najlepszych obrońców ostatnich lat na świecie. Jeszcze parę lat temu Sandro tworzył parę środkowych obrońców z Jaapem Stamem. Obecnie, przeważnie to do Nesty dobierany jest partner. Alessandro dzięki swojemu wzrostowi świetnie walczy o górne piłki, ale także błyszczy w odbiorze oraz imponuje spokojem i boiskową inteligencją. Bezcennym skarbem Alessandro i całego Milanu są jego długie nogi, przydatne zarówno do wyłuskiwania piłki wślizgiem jak i do główkowania na bardzo wysokim pułapie.

Tak oto dochodzimy do sedna sprawy, czyli do bocznych obrońców- podstawowego założenia taktyki z czwórką obrońców. Gdy system ten kiełkował na planszy taktycznej Ancelottiego za prawą stronę odpowiadał Dario Simic, niejako przekwalifikowany ze środkowego obrońcy, a za lewą najlepszy wówczas na tej pozycji- Maldini. To właśnie oni uzupełniali ataki skrzydłami Milanu, biegając przy linii, od jednego pola karnego do drugiego. Rzecz jasna, taka gra wymaga niezwykłej wytrzymałości, nigdy nie wymaganej od obrońców, a także wspaniałych, precyzyjnych dośrodkowań, typowych raczej dla pomocników. Gdy moda stawała się coraz bardziej powszechna, rozpoczęło się masowe przekwalifikowywanie obrońców na niemalże skrzydłowych. Na szczęście, ani Maldini, ani Simic, ani zawsze gotów do zastąpienia obydwu niezniszczalny Costacurta, nie mieli problemów z przystosowaniem się do zmian. Milan jako jedna z pierwszych drużyn na świecie, płynnie wkomponował się w nowe standardy. Podczas, gdy inni wciąż nabierali nawyku ofensywnych rajdów skrzydłami, Rossoneri już mieli to wpojone i traktowali to jako oczywistość równą zostawianiu rywali na spalonym. Jest to z pewnością wielka zasługa Carlo Ancelottiego, a także całego sztabu szkoleniowego, ponieważ to ich upór i konsekwencja pozwoliły Milanowi płynnie i bezboleśnie przystosować się do zupełnie innego stylu gry.

Siła Milanu z pewnością znacznie wzrosła wraz z przyjściem Marcosa Cafu. Brazylijczyk okazał się osobą wprost stworzoną do takiej gry. Szybko w Milanie, został zawodnikiem pierwszego składu, a już niebawem, mówiono o nim jako o jednym z najlepszych prawych obrońców. W ostatnich latach to właśnie Cafu i Kaladze mogliśmy oglądać na dwóch bokach obrony, będących jednym z głównych atutów ofensywy Milanu. Na dzień dzisiejszy Ancelotti ma niemalże kłopot bogactwa jeśli chodzi o obsadę boków obrony. Na prawej stronie wciąż jest Cafu, ale zważywszy na fakt, że jego kariera zmierza do końca, Milan zakupił Daniele Bonerę, wielką nadzieję włoskiego futbolu. Z lewej strony jest jeszcze lepiej. Kakha Kaladze ma już swoją renomę, w razie potrzeby zawsze gotów jest Maldini, a Ancelotti od niedawna próbuje też Serginho, który gdyby nie słaby odbiór i krycie, byłby czołowym lewym obrońcą nawet na świecie. Naturalnie zawsze do dyspozycji na obu stronach są Jankulovski, zawodnik, który w końcu musi zacząć spełniać oczekiwania kibiców i wspomniany wcześniej- Costacurta. Jak widać, obsada defensywy jest w Milanie bardzo silna, jednak o czym nie można zapomnieć- wiekowa. Dlatego działacze, trenerzy i scouci powinni coraz intensywniej poszukiwać godnych następców wyjadaczy.