Dopiero w tym roku, po 7 latach przychodzi Milanowi zmagać się w ataku bez wsparcia wielkiego, wspaniałego napastnika- Andriya Shevchenki. Przez ostatnie lata w pamięć kibiców zapadł przede wszystkim duet- Sheva & Pippo. Dwaj skrajnie różnie napastnicy byli jedną z najgroźniejszych par na świecie. Wielkie gwiazdy fantastycznie się uzupełniały. Andriy cofał się po piłkę, rozgrywał, biegał po całym boisku i absorbował rywali, a Inzaghi tylko czyhał w polu karnym i czekał na jakieś podanie, albo błąd przeciwnika. Duet ten strzelił razem grubo ponad 200 goli. Na dzień dzisiejszy, nie ma w Milanie napastnika o umiejętnościach porównywalnych do Shevchenki. Najbliżej jest Oliveira, ale co już zdążyli wszyscy zaobserwować, to niestety nie ten kaliber. Niewątpliwie wielkie możliwości ma Gilardino, ale jest on bardzo podobnym piłkarzem do Inzaghiego i wielki atak, mógłby stworzyć na pewno z Shevą, ale raczej nie z Oliveirą. Okazało się, że Gila i Pippo razem nie grają najlepiej, więc niejako z konieczności występuje Brazylijczyk, który z pewnością ma możliwości, ale wciąż czegoś mu brakuje.

Głównym zadaniem naszych snajperów jest rzecz jasna wykańczanie podań partnerów. Bardzo często są to prostopadłe piłki od Kaki, Pirlo i czasem Seedorfa, albo dobre dośrodkowania od bocznych obrońców, lub wszędobylskich Kaki i Seedorfa. Obecni atakujący Milanu raczej nie są zawodnikami, którzy sami stwarzają sobie sytuacje, dlatego ich dorobek, forma i zdobycze są niemal w 100% uzależnione od gry pomocników i bocznych obrońców.